به سوي بهشت
نويسندگان
لينک دوستان
لينكي ثبت نشده است
عضويت
نام کاربري :
پسورد :
تکرار پسورد:
ايميل :
نام اصلي :
آمار
امروز : 3
ديروز : 8
افراد آنلاين : 1
همه : 4354
پيوندهاي روزانه
لينكي ثبت نشده است
چت باکس

بسم الله الرحمن الرحيم. 

سلام. من مدت يك سال بود كه كاري برايم پيش آمد و نتوانتسم به سايت سر بزنم. ازتون عذر ميخواهم.

اينبار درباره ي بزرگترين گناه ميخواهيم صحبت كنيم. اين گناه كه عامل بسياري از گناهان كبيره ي ديگر همچون خودكشي، ترك دين، ترك نماز، تكرر و اصرار بر گناه و ... است نا اميدي نام دارد. همان گناهي كه باعث شد شيطان پس از اشتباهي كه انجام داد هرگز توبه نكند و در كارهاي كثيفش غرق شد. براي همين هم به شيطان ابليس ميگويند. ابليس از ياس مي آيد . ياس به معناي نا اميدي است. 

ديدگاه قران: اين امر را خوي حيواني انسان ياد كرده و انسان نا اميد را گنهكار ناميده. در قرآن خداوند از بنده ي تباه كار انتظار دارد تا به درگاه خدا استغفار كند و بكوشد تا به سمت آن خطا نرود. در اين كتاب آسماني ذكر شده كه حتي در اوج گناههم كه باشيد پشيمان شديد توبه كنيد. توبه راستين. 

عوامل:

۱- اصرار بر گناه: يعني اينكه فرد خطاكار از فرط گناه ديگر اميد و ايمانش را از دست خواهد داد.

۲- استعجال: استعجال به اين معناست كه فرد دعا و حاجتي دارد و براي رسيدن بدان بسيار عجول است. رئيس مذهب شيعه امام جعفر صادق ( عليه السلام ) در اين باره فرموده اند:" مومن پيوسته در نيكي و راحتي و مهرباني خداست تا زمانيكه استعجال نكند. پس چون استعجال كند نوميد مي شود و دعا را ترك مي كند " راوي پرسيد:" چگونه استعجال ميكند؟ " فرمودند:" با خود مي گويد مدتي طولاني دعا كردم و مستجاب نشد."

اي دوستان خواهشا مايوس نباشيد و منفي نگري را دور بيندازيد. نه فقط بخاطر دين. حتي علم روانشناسي نيز ثابت كرده كه نا اميدي و بي انگيزگي ذهن و جسم را تخريب مي كند. 

التماس دعا.

 


ادامه مطلب
امتياز:
بازديد:
برچسب: ،
موضوع: گناه و وسوسه
[ ۱۹ مرداد ۱۳۹۶ ] [ ۱۰:۱۰:۰۱ ] [ مدير سايت ]

بسم الله الرحمن الرحيم
با عرض سلام و احترام خدمت خوانندگان محترم وبسايت وعده ي صادق

در ابتدا پيش از اين مطالب شما ميتوانيد در رابطه با دجال عنوان همه چيز درمورد دجال را در همين سايت مطالع كنيد. اينهم لينك مطلب  http://besooyebehesht.bigsite.ir/category-5053-1.html
 
اخيراً خبري در تعدادي از سايت ها پيرامون تولد دجال منتشر شده است. حال آن كه خبر مذكور صحيح نمي باشد. ابتدا به متن اين خبر توجه فرماييد:

 
درحاليكه چندي پيش به نقل از يكي از دانشمندان ديني كشور خبر باقي ماندن "فقط 5 نشانه ظهور" منتشر شد خبر تولد نوزادي عجيب الخلقه اسرائيل را فراگرفته است .  
 

 


 

   
برخي منابع اسرائيلي طي روزهاي گذشته دست به انتشار خبري باعنوان تولد "دجال آخرالزمان " از بدنيا آمدن كودكي عجيب الخلقه در سرزمينهاي اشغالي فلسيطنيان خبر ميدهند كه تنها يك چشم دارد و چشم سمت چپش روي پيشاني اش قرار گرفته و فاقد گودي زيرچشم و بيني است ،دراين اخبار تلاش شده اين كودك دجال فتنه گر آخرالزمان معرفي شود .

براساس خبرنگار ما منتشر كنندگان خبر مذكور با معرفي نوزاد مذكور بعنوان يك نوزاديهودي وي را با دجال كه در كتب ديني اديان بزرگ اسلام ،مسيحيت و يهود ازوي بعنوان فتنه گر آخرالزمان ياد شده ،مقايسه ميكنند.
اين منابع با طرح اين سوال كه آيا اين نوزاد كه اكنون با مرگ دست و پنجه نرم ميكند همان دجال فتنه گر است؟ ادامه ميدهند: دجال پس از رشد و تكامل جسمي مدعي خدايي شده و فتنه گري در جهان را آغاز خواهد كرد .
انتشار خبرمذكور بصورت گسترده ازسرزمينهاي اشغالي آغاز و تاكنون بسياري از كشورهاي جهان را دربرگرفته است .
اين درحاليست كه خبرنگار البرز درپيگيريهاي خود به سرنخ هايي براي استفاده ابزاري از اين نوزاد ناقص الخلقه دست يافته است .

اين پيگيريها حاكيست نوزاد مذكور چندي پيش در چين و ازيك پدر و مادر اهل اين كشور بطور ناقص متولد شد.
تولد اين كودك منجر به بروز ترس درميان اين خانواده چيني ميگرددتااينكه با پيشنهاد قابل توجهي ازسوي يك صهيونيست مواجه ميشوند.
اين يهودي با پيشنهاد كلاني اقدام به خريد نوزاد مذكور و انتقال وي به اسرائيل مينمايد.
كودكي كه هم اكنون در برزخ مرگ و زندگي دست وپنجه نرم ميكند به ابزاري براي تحقق آرمانهاي صهيونيست مبدل شده است.
باتوجه به اعلام تولد دجال درميان قوم يهود در احاديث شيعي و انتشارگسترده خبر مذكور اين امكان براي رژيم صهيونيستي فراهم ميشود تا ضمن تثبيت عقايد ديني يهود صهيونيست بر يهودي بودن اراضي فلسطينيان تاكيد نمايند.

دجال در عقايد شيعه :

براساس برخي روايات شيعي پيش از ظهور آخرين منجي عالم علائمي طبيعي و غير طبيعي درجهان رخ خواهد داد كه به دو بخش اصلي و فرعي تقسيم بندي شده است .

براساس اين روايت علائم فرعي داري تعدد است وهمگي آنها پيش از ظهور بايد اتفاق بيفتد ولي تنها بروز يكي از علائم اصلي يا حتمي براي اعلام نزديكي ظهور منجي كفايت ميكند.

علائم حتمي براي ظهور :
1. خروج سفياني وخسف بيدا : در روايتي از امام علي بن الحسين(ع) مرويست كه قيام حضرت قائم حتمي و امر سفياني نيز حتمي است و تازماني كه سفياني نيايد حضرت قيام نخواهد كرد.

2. خروج يماني: امام صادق(ع) دراين باره ميفرمايند: سه كس در يك سال و در يك روز قيام مي­كنند؛ خراساني و سفياني و يماني و در بين اين سه پرچم بهترين پرچمها از يماني است: زيرا پرچمي است كه به حق دعوت مي­كند.

3. صيحه آسماني: ندايي كه ازآسمان شنيده ميشود و عالميان همگي اين صدا را خواهند شنيد ازجمله علائم حتمي شمرده ميشود .امام باقر در روايتي از اين نشانه ظهور چنين بيان ميفرمايند: صدايي از آسمان شنيده مي­شود كه حق با او (امير المومنين) و پيروان اوست. در اين هنگام قائم ما خروج خواهد كرد.

4. قتل نفس زكيه:قتل نفس زكيه نيز از علائم قطعي ظهور شمرده ميشود و براساس روايتي از نبي گرامي اسلام(ص) در شرح علائم ظهور اينگونه نقل ميشود كه : مهدي ظهور نمي­كند تا اينكه نفس زكيه كشته شود.

5. ظهور دجال : براساس همين روايات دجال بعنوان فردي با يك چشم كه از گودي معمول زيرچشم برخوردار نبوده و چشم سمت چپش روي پيشاني اش قرارگرفته و داراي شمايل ترسناكي است و...نام برده شده است .

براساس روايات مختلف چهره دجال ناقص ، كور و يك چشمي كه و ‏از اصل خلقت يك چشم ندارد به طورى كه ‏گودى حدقه‏اش نيست و ادعاي خدائي ميكند ،چشم چپش در وسط پيشاني او قرار دارد،متولد شده در ميان قوم يهود ازجمله ترسيم شده است.

در بيان ديگر مشخصات ظاهري دجال ميخوانيم : مردي چاق و سرخ روي است ( در برخي منابع ذكر شده است كه لحاظ بزرگي هيكل هيچ انساني از ابتداي خلقت مانند او وجود نداشته است ) ،موهايش مجعد است،پايش لنگ است، داراي قدرتهاي فوق بشري و جادوئي است به نحوي كه تصور ميشود مرده را زنده ميكند و در قحطي مردم را طعام ميدهد.

هفتاد هزار ترك ، يهود ، زنا زاده ، خواننده ، نوازنده ، باديه نشين و زن از او پيروي مي كنند به هرخرابه اي برسد مي گويد گنج هايت را آشكار كن پس آنچه گنج دارد آشكارمي شود.

طول حكومتش چهل روز است و در اين مدت همه را به كفر ميكشد
براي نجات از شرش حفظ نمودن سوره كهف قبل از خروجش و در صورت رويت وي خواندن سوره حمد و خانه نشيني و توكل بر خدا توصيه شده است
اما تاكنون برسراين مطلب كه آيا دجال يك انسان است يا تعبيري از يك رويداد يا ابزار است ترديد وجود داشته است .ازهمين رو دلار آمريكا،تلويزيون ،ماهواره و..ازجمله تعابيري است كه از دجال در زمان كنوني نام برده ميشود.


اما انتشار خبرتولد اين كودك كه همزمان ،موضوع درشرف مرگ بودنش نيز درحال نشر است " انسان " بودن دجال را ميتواند تقويت نمايد.

منبع:البرز

 

 

همانگونه كه ملاحظه فرموديد، چنان ادعا شده است كه كودك مذكور همان دجال آخرالزمان مي باشد و اسراييل در تلاش است تا وي را براي ايفاي نقشش در آينده زنده نگه دارد. اما آيا اين ادعا صحيح است؟

 

كودكي كه در تصوير فوق ملاحظه مي فرماييد، مبتلا به يك ناهنجاري شديد تكاملي مغز با نام هولوپروزنسفالي و يك نوع خاص از اين بيماري با عنوان سيكلوپيا مي باشد. اين بيماري يك بيماري بسيار خطرناك و مهلك بوده كه باعث عقب ماندگي شديد ذهني فرد مبتلا شده و منجر به مرگ وي در همان دوره ي كودكي مي گردد. به طوري كه غالب افراد مبتلا به سيكلوپيا در همان سال اول زندگي مي ميرند. همان گونه كه در تصوير ملاحظه مي فرماييد، كودك مذكور اينتوبه بوده و با دستگاه هاي كمكي، به زور زنده نگه داشته شده است و عليرغم اين تمهيدات به زودي از بين خواهد رفت.

لازم به ذكر است كه كودك مذكور اولين نمونه از افراد مبتلا به اين بيماري نبوده و آخرين آن ها نيز نمي باشد. بلكه بيماري هولوپروزنسفالي و به خصوص شديدترين نوع آن يعني سيكلوپيا، يكي از بيماري هايي است كه در علوم پزشكي به خوبي شناخته شده است.

بنابراين همانگونه كه ملاحظه فرموديد، كودك مذكور مبتلا به بيماري سيكلوپيا مي باشد و دجال آخرالزمان نيست. براي اين امر دلايلي وجود دارند كه مهمترين آن ها عبارتند از:

 

1 – كودك مذكور عليرغم تمهيدات پزشكي انجام شده به زودي خواهد مرد و به سن جواني و بزرگسالي نمي رسد و نمي تواند نقش دجال را ايفا كند.

 

2 – مطابق روايات نقل شده از معصومين، عمر دجال بسيار طولاني بوده و وي حتي در زمان قبل از پيامبر اسلام (ص) نيز وجود داشته است. بنابراين اين كودك كه تاره به دنيا آمده است نمي تواند دجال باشد. (براي بررسي روايات ذكر شده، بهمقاله ي فراماسونري: دجال آخرالزمان مراجعه فرماييد.)

 

3 – كودك مذكور، اولين كودكي نيست كه با بيماري مذكور به دنيا آمده است. بنابراين كودكان مشابه با وي كه قبل از او به دنيا آمده اند نيز مي توانستند كانديد دجال بودن باشند، حال آن كه همگي آن ها فوت كرده اند.

 

4 – علم پزشكي هنوز در زمينه ي علوم اعصاب و نورولوژي بسيار ناتوان است و در حال حاضر توانايي درمان كودكان مبتلا به ناهنجاري هاي شديد مغزي را ندارد و در آينده ي نزديك نيز نخواهد داشت. بنابراين نمي تواند كودك مذكور را زنده نگه داشته و پرورش دهد. به همين دليل احتمال دجال شدن وي منتفي است.

 

5 – كودكي كه نمي تواند به خودي خود حتي به راحتي نفس بكشد، چگونه ممكن است بتواند بزرگترين جنايات تاريخ بشر را رقم زند و چگونه مي تواند بزرگترين دروغگوي تاريخ باشد؟

 

6 – كودكي كه مبتلا به شديدترين ناهنجاري تكاملي مغز و بدترين نوع عقب ماندگي ذهني است و حتي در انجام كارهاي روزمره ي زندگي نيز ناتوان است، چگونه مي تواند مكارترين موجود تاريخ لقب بگيرد و اكثريت مردم را فريب دهد.

 

7 – كودكي كه از اولين ساعات زندگي در معرض ديد عموم است و اخبار مربوط به وي با دقت و وسعت زياد منتشر مي شود، به فرض محال رسيدن به سن بزرگسالي، چگونه مي تواند بزرگترين دجال تاريخ باشد. حال آن كه همان مردمي كه او را از كودكي به عنوان دجال مي شناسند، مي فهمند كه نبايد به سخنان وي اعتماد كرد.

 

دلايل فوق و صدها دلايل ديگر وجود دارند كه نشان مي دهند كه كودك مذكور و كودكان مشابه وي دجال نيستند. 


ادامه مطلب
امتياز:
بازديد:
[ ۲۳ دى ۱۳۹۴ ] [ ۱۱:۵۲:۰۰ ] [ مدير سايت ]

تعريف مال و لقمه حرام:

به تصرف غير مجاز در اموال ديگران و سرمايه اي كه از راه هاي مختلف غير شرعي مانند كسب در آمدي ديگر از وقتي كه به ديگران يا دولت فروخته ايم و در استخدام ديگري هستيم، كسب درآمد از فروش اجناسي كه خريد و فروش آن ها خلاف شرع مقدس است مانند: فروش مشروبات الكلي، مواد مخدر، ابزار و آلات موسيقي، معامله با سرمايه  مخلوط به حرام كه حق تصرف در آن را نداريم، خريد و فروش اجناسي كه براي سلامت جامعه مضر است و... ، كسب مال حرام مي گويند كه از آن به خوردن مال حرام يا همان لقمه حرام ياد مي شود و خواه ناخواه آثاري را در پي دارد كه مي توان آنها را با وضوح و تأكيد قابل توجه اي در منابع ديني و كلام بزرگان آيين مشاهده كرد.

مال حرام به سبب تاثير شگرف منفي  كه در زندگي بشر دارد، يكي از مباحث مهم در فقه زندگي است. احكام بسياري در منابع اسلامي براي تبيين اين مهم وجود دارد؛ چرا كه انسان بايد در اين حوزه بيشترين توجه و دقت را داشته باشد تا زندگي پاك و سالمي در دنيا ايجاد و مسير كمال را به خوبي بپيمايد.

كساني كه دنياگرا هستند، به مال و منال اين دنياي فاني دل مي بندند و مي كوشند تا از هر راهي هرچند نامشروع آن را به دست آورند و گاه در لباس دين و مذهب، به توجيه مي پردازند تا مال حرام را براي خود حلال نا مشروع را براي خود مشروع سازند. خداوند در آيات زيادي از قرآن كريم به مسئله مال هاي حرام، علل و زمينه هاي گرايش به آن و آثارش توجه دارد. نويسنده در اين مطلب بر آن است تا به اين مسئله از نگاه آموزه هاي قرآني بپردازد.

تحصيل مال، امري مطلوب است؛ زيرا مقتضي زندگي دنيوي و مادي آن است كه انسان امكاناتي را براي آسايش خود فراهم آورد و به تامين نيازهاي مادي خود بپردازد. از اين رو در آموزه هاي اسلامي تحصيل مال مشروع و طيب همانند جهاد در راه خدا دانسته شده است؛ زيرا پاسخ گويي به نيازهاي مادي و جنبه هاي دنيوي، امري لازم و ضروري است و انسان ها در سايه اقتصاد سالم، مي تواند بسترهاي رشد وكمال خود را فراهم آورند.

هرچند كه كاركرد مال تنها در حوزه تغذيه خلاصه نمي شود، بلكه حوزه هاي ديگري از نيازهاي مادي بشر را نيز دربر          مي گيرد، ولي بايد توجه داشت كه بخش عمده اي از نيازهاي تغذيه انسان با فراهم آوري مال امكان پذير است. بنابراين، انسان براي پاسخ گويي به ابتدايي ترين نيازهاي مادي و جسمي خود نيازمند تحصيل مال است. از اين رو خداوند، دارايي و مال را براي انسان، خير مي شمارد؛ زيرا خير، آن چيزي است كه انسان براي رسيدن به كمالات خود، بدان نياز دارد و در مسير كمال او مورد استفاده قرار مي گيرد. مال نيز ، چون جسم انسان را براي حمل روح و روان تقويت و اجازه عبوديت و عبادت را به او   مي دهد و زمينه رشد بشر را فراهم مي آورد ، به عنوان خير تلقي و معرفي شده است.(1)

از نظر قرآن مال و ثروت، زينت زندگي دنيا براي انسان هاست(2) همين امر موجب مي شود كه انسان به سبب علاقه به زينت ها به جمع آوري مال بپردازد و از تحصيل آن لذت ببرد.

اما مشكل از آنجا شروع مي شود كه انسان به خطا و اشتباه ، گمان مي كند كه تأمين و تحصيل نيازهاي مادي و جمع آوري و تكاثر مال ، هدف اصلي است و تمام همت و تلاش خود را مصروف تحصيل و تأمين آن مي كند. اين گونه است كه مسير نادرستي را برمي گزيند تا اموال بيشتري را كسب كند. برخي از مردم نه تنها تمام همت خويش را براي تحصيل مال مي گذارنند، بلكه به راه هاي حلال و مشروع بسنده نمي كنند و با سوگند دروغ،(3) پرداخت مال رشوه به قضات به منظور دست يابي به اموال ديگران،(4)  تجاوز به اموال يتيمان، تصرف ناحق در اموال ديگران(5) و مانند آن در صدد برمي آيند تا مال بيشتري گرد آورده و در اختيار داشته باشند. بنابراين گرايش انسان به مال و تحصيل آن امري طبيعي است؛ زيرا انسان مي خواهد به نيازهاي مادي و دنيوي خود از جمله تغذيه و آسايش پاسخ دهد و از امنيت غذايي و سرپناه و جسم و جان برخوردار گردد. اما تصوير نادرست از هستي و اهداف و فلسفه آفرينش موجب مي شود تا برخي ها به جنبه مادي زندگي، اصالت بخشند و زندگي را در همين محدوده دنياي فاني و مدت كوتاه عمر خلاصه كنند و بر همين اساس گرفتار احساس كاذب جاودانگي در سايه مال و ثروت مي شوند و آن را مايه جاودانه شدن خود مي شمارند.(6) از اين رو گرفتار جمع آوري و  تكاثر مال مي شوند و تا لحظه مرگ نيز از كسب و تحصيل آن دست برنمي دارند.(7                                                                                                                 

خداوند در آياتي از قرآن كريم(8)، به حرص طبيعي انسان و آزمندي او نسبت به مال و ثروت اشاره مي كند و مي گويد كه انسان، آن چنان حرص جمع آوري مال و ثروت را دارد كه حلال و حرام و پاك و ناپاك را درهم مي آميزد و درهم مي خورد و مصرف مي كند.(9)

آنچه در پيش رو داريد شمه اي از آثار لقمه حرام است كه راه فراري از آن نيست و چه بخواهيم و چه نخواهيم  گرفتار آن خواهيم شد. اميد است كه اين نكات هشداري باشد براي همگان ، تا بيش از پيش در نوع و راه آنچه به دست مي آوريم دقت كنيم و فراموش نكنيم كه پيشگيري، هميشه بهتر و آسان تر از درمان است.

آثار لقمه حرام   :

1-         كم ارزش شدن نماز:

نماز ستون دين و وسيله قبولي همه اعمال ما نزد خداوند باري تعالي است كه درحديث شريفي از امام محمد باقر عليه السلام آمده است كه مي فرمايند :«اِنَّ اَوَّلَ مَا يُحَاسِبُ بِهِ العَبدُ اَلصَّلاةُ فَاِن قُبِلَت قُبِلَ مَا سَوَاهَا» اولين چيزي كه(در روز قيامت) از بنده مورد حسابرسي قرار مي گيرد، نماز است. اگر نماز پذيرفته شود، مابقي (اعمال) نيز پذيرفته مي شود.(10)

و امام صادق عليه السلام  نيز در روايتي مي فرمايند: «اَوَّلُ مَا يُحَاسِبُ بّهِ العَبدُ الصَّلاةُ، فَاِن قُبِلَت قُبِلَ سَائِرُ عَمَلِهِ، وَ اِذَا رُدَّت رُدَّ عَلَيهِ سَائِرُ عَمَلِهِ » نخستين چيزي كه از بنده حسابرسي مي‏شود نماز است، پس اگر نماز پذيرفته شد اعمال ديگرش نيز پذيرفته مي‏شود، چنانچه نمازش رد شود بقيه اعمال او هم قبول نخواهد شد.(11)

و نماز، افضل واجبات(12)، بهترين وسيله تقرب به خداوند(13)، معراج مؤمن(14)، نشانه ايمان(15)، نور مؤمن(16)، ستون دين(17)، پرچم اسلام(18)، سيماي دين (19)، وصيت امير المؤمنين علي عليه السلام(20)، كليد بهشت(21)، روشنايي چشم پيامبرصلي الله عليه و آله و سلم(22)، بهترين اعمال در قيامت(23)، روش پيامبران(24)، سفره الهي(25)، رأس اسلام(26)، آخرين سفارش رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم(27)، بهترين عبادت(28)، نيكوترين صورت خلق(29)، باقيات الصالحات(30)، عطيه الهي(31)، وسيله استجابت دعا(32)، عامل رستگاري(33)، عامل علو درجه(34)، زاد و توشه مؤمن(35)، سلاح مؤمن(36)، رحمت الهي(37)، جواز عبور از صراط(38)، و... مي باشد كه اگر انسان توجه نكند با لقمه اي حرام تمامي اين فضايل را از دست مي دهد و به جاي آن خود راگرفتار آثار شوم و آينده سوز لقمه حرام مي نمايد.

رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم فرمودند: «مَنْ أَكَلَ لُقْمَةَ حَرَامٍ لَمْ تُقْبَلْ لَهُ صَلَاةٌ أَرْبَعِينَ لَيْلَةً؛ وَ لَمْ تُسْتَجَبْ لَهُ دَعْوَةٌ أَرْبَعِينَ صَبَاحاً وَ كُلُّ لَحْمٍ يُنْبِتُهُ الْحَرَامُ فَالنَّارُ أَوْلَى بِهِ» نماز كسي كه لقمه‌اش حرام است تا چهل روز از ارزش چنداني برخوردار نيست؛ و تا چهل روز دعاي او مستجاب نمي گردد و هر مقدار از بدن كه پرورش يافته لقمه حرام باشد سزاوار آتش و سوختن است.(39)

در حديثي قدسي آمده است كه خداوند متعال مي فرمايد:  «فَمِنْكَ الدُّعَاءُ وَ عَلَيَّ الْإِجَابَةُ فَلَا تَحْجُبْ عَنِّي دَعْوَةً إِلَّا دَعْوَةَ آكِلِ الْحَرَامِ» بنده من! تو دعا كن؛ من اجابت مي كنم. بدان كه تمام دعاها به پيشگاه اجابت من مي رسد؛ مگر دعاي كسي كه مال حرام مي خورد .(40)

شخصي به محضر رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم شرفياب شد و به آن حضرت عرض كرد كه دوست دارم دعايم مستجاب شود؛ چه كنم؟ پيامبر خدا صلي الله عليه و آله و سلم به او فرمودند: «طَهِّرْ مَأكَلَكَ وَ لَا تُدْخِلْ بَطْنَكَ الْحَرَامَ» لقمه‌ات را پاك كن [تا مبادا به حرامي آلوده باشد] و مراقب باش هيچ نوع حرامي را مصرف نكني.(41)

  2-         سنگدلي و قساوت قلب :

سنگدلي و قساوت قلب، يكي ديگر از آثار شومي است كه بر اثر مال و لقمه حرام، وجود انسان  را فرا مي گيرد و او را در ورطه شقاوت و بدبختي گرفتار مي كند. روايتي وجود دارد كه اگر آن را در كنار اين روايت قرار دهيم نتيجه اي حاصل        مي شود كه آن را حضرت اباعبدالله الحسين عليه السلام در كربلا و در تحليل جنايات كوفيان بيان فرمودند. آن روايت اين است كه امام صادق عليه السلام فرمودند: «إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ لَا يَسْتَجِيبُ دُعَاءً بِظَهْرِ قَلْبٍ قَاسٍ» خداوند متعال دعايي را كه از قلبي سخت و بي رحم برخاسته باشد اجابت نمي كند .(42)

از اين دو روايت اين معنا استنباط مي شود كه حرام خواري و قساوت قلب ارتباطي تنگاتنگ با هم دارند كه اگر كسي حرام بخورد، قلبش سخت شده و در برابر حق، نرمش نخواهد داشت و اين همان سخني است كه امام حسين عليه السلام در روز عاشورا به سپاه كوفه فرمودند. آن حضرت وقتي ديد كه كلام حقش، در دل سخت تر از سنگ كوفيان اثر نمي كند علت اين سخت دلي و عدم كرنش در برابر حق را لقمه هاي حرامي برشمرد كه شكم هاي كوفيان از آن پر شده بود: «فَقَدْ مُلِئَتْ بُطُونُكُمْ مِنَ الْحَرَامِ وَ طُبِعَ عَلَى قُلُوبِكُمْ» شكمهايتان از حرام پر شده و بر قلبهايتان مُهر خورده است.(43) حداقلش اين است؛ غذاي آن چند روزي را كه اينها در كربلا مستقر بودند عمر سعد به آنها مي داد. او با كيسه هاي زر اموي يا تصرف حرام در بيت المال مسلمين غذا تهيه مي كرد و در شكم اينها مي ريخت لذا شكم همه از حرام پر بود و چون اينگونه بود هر وقت وليّ خدا و امام عصرشان اراده مي كرد كه با اينها سخن بگويد سر و صدا مي كردند و هلهله سر مي دانند و حاضر نمي شدند تا به كلام نوراني آن حضرت گوش فرا دهند تا جايي كه امام عليه السلام خطاب به آنها فرمود: «وَيلَكُم مَا عَلَيكُم أن تَنصِتُوا إلَيَّ فَتَسمَعُوا قَولِي»چرا ساكت نمي شويد تا حرفم را بشنويد؟ اينجا بود كه خود حضرت علت را بيان كرد و فرمود: «فَقَدْ مُلِئَتْ بُطُونُكُمْ مِنَ الْحَرَامِ» شكمهايتان از حرام پر شده .(44)

3-         مشمول لعنت فرشتگان :

 از ديگر آثار مال و لقمه حرام اين است كه فرشتگان الهي خورنده اين مال را لعنت مي كنند و از خداي منان محروم شدن از حلال هاي بي شمارش رابراي او طلب مي نمايند .

 رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم فرمودند: «إِذَا وَقَعَتِ اللُّقْمَةُ مِنْ حَرَامٍ فِي جَوْفِ الْعَبْدِ لَعَنَهُ كُلُّ مَلَكٍ فِي السَّمَاوَاتِ وَ فِي الْأَرْضِ» هرگاه لقمه اي حرام در شكم بنده اي از بندگان خدا قرار گيرد تمام فرشتگان زمين و آسمان او را لعنت مي كنند.(45)

يعني دوري شخص حرامخوار از رحمت الهي را از خداوند منان درخواست مي كنند. شايد علتش اين باشد كه دست به دعا بر  مي دارند و به خداوند متعال عرضه مي دارند كه خدايا اين شخصي كه غرق در نعمت هاي حلال توست اما دست به حرام دراز كرده را از آن حلال هاي بي شمارت محروم كن!

4-         ساخت بناي عبادت روي ماسه هاي روان :

رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم فرمودند: «اَلْعِبَادَةُ مَعَ أَكْلِ الْحَرَامِ كَالْبِنَاءِ عَلَى الرَّمْلِ» عبادت كسي كه حرام خواري       مي كند مانند ساختماني است كه بر روي شنزاري روان بنا شده باشد.(46)

بي شك چنين ساختماني آن چنان سست و لرزان است كه با اندك حركتي فرو ريخته و چيزي از آن باقي نمي ماند و اگر هم چيزي از آن بماند يقيناً فايده اي براي صاحبش نخواهد داشت. با توجه به اين روايت شريف و آيه اي از قرآن كريم كه خداوند متعال مي فرمايد « مَنْ أَسَّسَ بُنْيانَهُ عَلى‏ شَفا جُرُفٍ هارٍ فَانْهارَ بِهِ في‏ نارِ جَهَنَّمَ» كسى كه بنياد[امورش‏] را بر لب پرتگاهى سست و فرو ريختنى نهاده! آن بنا با بناكننده‏اش در جهنم سقوط مى‏كند.(47) به دست مي آيد كه در فرهنگ قرآن كريم چنين كسي كه هم عابد است و هم حرام خوار؛ عبادتش سودي به حال او نخواهدكرد و بزودي خودش به همراه ساختمان عبادتش به قعر جهنم سقوط خواهند كرد.

5-         عبادت هايي كه براي آن عذاب مي نويسند :

غفلت از طهارت مال و گرفتار شدن به لقمه حرام باعث مي شود كه كارهاي خير را از ما نپذيرند و حتي به عوض آنها ، گناه در نامه اعمال ما ثبت شود.

رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم فرمودند: «مَنِ اكْتَسَبَ مَالاً حَرَاماً لَمْ يَقْبَلِ اللَّهُ مِنْهُ صَدَقَةً وَ لَا عِتْقاً وَ لَا حَجّاً وَ لَا اعْتِمَاراً وَ كَتَبَ اللَّهُ بِعَدَدِ أَجْزَاءِ ذَلِكَ أَوْزَاراً وَ مَا بَقِيَ مِنْهُ بَعْدَ مَوْتِهِ كَانَ زَادَهُ إِلَى النَّارِ» كسي كه كسبش حرام است خداوند هيچ كار خيرى را از او نمى‏پذيرد، چه آن كار صدقه باشد چه آزاد كردن بنده؛ حج باشد يا عمره و خداوند متعال به عوض پاداش اين كارها، گناه براى او ثبت مى‏كند و آنچه پس از مرگش باقى مى‏ماند توشه دوزخ او خواهد بود.(48)

امام صادق عليه السلام فرمودند: اگر كسي با مالي كه از راه حرام بدست آورده است عازم حج شود هنگامي كه لبيك مي گويد جواب رد به او مي دهند كه لَا لَبَّيْكَ وَ لَا سَعْدَيْكَ و اين نشان از مردودي عمل اوست اما اگر مال او از راه حلال كسب شده باشد پاسخ مثبت به او داده مي شود كه  لَبَّيْكَ وَ سَعْدَيْكَ و اين نشان از قبولي عمل ( قبولي و مردودي عمل مبحثي جدا از صحت و بطلان عمل است. صحت و بطلان بر اساس رساله عمليه است اما قبول و رد بر اساس صفاتي است كه نوعا به ميزان تقواي عامل برمي گردد. گاهي اين دو با هم جمع هم مي شود يعني هم باطل است و هم مردود گاهي صحيح است اما از مقبوليت چنداني برخوردار نيست مانند كسي كه روزه صحيحي مي گيرد اما در طول روز مرتب دروغ مي گويد و غيبت مي كند.) او خواهد بود.(49)                                                                                                                        

6-         محروميت از دوستي امام علي  :

اميرالمومنين (عليه السلام) مي فرمودند: «لَيْسَ بِوَلِيٍّ لِي مَنْ أَكَلَ مَالَ مُؤْمِنٍ حَرَاماً» كسي كه به حرام، مال مومني را بخورد هرگز دوستدار من نيست.(50)

7-         ورود حرام خوار به بهشت ممنوع :

رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم فرمودند: «إِنَّ اللَّهَ حَرَّمَ الْجَنَّةَ أَنْ يَدْخُلَهَا جَسَدٌ غُذِّيَ بِحَرَامٍ» همانا خداوند ورود بدني را كه از حرام تغذيه كرده به بهشت ممنوع كرده است.(51)

8-         حرام خوار محروم از ديدار و كوثر و شفاعت :

آلودگي به لقمه حرام انسان را در روز قيامت از مصاحبت پيامبر رحمت صلي الله عليه و آله  و سلم و شفاعت خاندان با كرامتش دور مي سازد و در آن لحظات حساسي كه جز كرامت اهل بيت عليهم السلام فرياد رسمان نخواهد بود، لقمه حرام ما را از اين نعمت بي بهره مي كند.

اميرالمومنين عليه السلام در وصيت خود به امام حسن عليه السلام فرمودند: «وَ لَا يَرِدُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ ص مَنْ أَكَلَ مَالاً حَرَاماً لَا وَ اللَّهِ لَا وَ اللَّهِ لَا وَ اللَّهِ وَ لَا يَشْرَبُ مِنْ حَوْضِهِ وَ لَا يَنَالُ شَفَاعَتَهُ » به خدا سوگند، به خدا سوگند، به خدا سوگند كسي كه ذره اي مال حرام بخورد در قيامت از رسول خدا صلي الله عليه و آله دور مي افتد و از حوض كوثر نمي نوشد و مشمول شفاعت آن حضرت نمي گردد.(52)

            آثار حرص بر مال اندوزي

آزمندي و حرص انسان به مال اندوزي به سبب تصور نادرست از زندگي و هدف آن، موجب مي شود تا برخي از انسان ها به هر شكل و وسيله اي به مال اندوزي سرگرم شوند. دلبستگي به اندوختن مال و ثروت و عشق به آن در عمق جان آدمي ريشه دارد و امري غريزي است(53) و انسان تمايل شديدي به مال دارد و نمي تواند از وسوسه آن خود را رها سازد.(54)  اما اين دلبستگي برخي ها را به كارهاي خلاف نيز مي كشاند و اين گونه است كه يك امر طبيعي گرايش و دلبستگي به مال،  به عنوان يك خير، به يك آزمندي غيرطبيعي و رذيلت پست تبديل مي شود.(55) در اين حالت شيطان شريك مال اين افراد مي شود و همراهان و پيروان شيطان به ستم و ظلم رو مي آورند تا بيش از پيش به ارضاي خواسته هايش بپردازند.(56)  مال و ثروت، آدمي را چنان به خود سرگرم مي كند كه برخي ها حتي به بهانه آن از جهاد و تلاش براي آخرت باز مي مانند و جزو گروه زيانكاران مي شوند.(57) آزمندي همان گونه كه آدمي را از مسير حق طلبي و فلسفه زندگي و آفرينش دور مي سازد، موجب مي شود تا انسان گرفتار رفتارهاي زيانباري چون بي توجهي به نيازمندان، گرسنگان و بينوايان شود و از تلاش براي رفع گرسنگي آنان خودداري كند.(58)  خيانت در امانت(59)، بازماندن از جهاد و رها كردن پيامبر و مجاهدان(60)، غفلت از خدا و تمرد از فرمان خدا و پيامبر(61) و مخالفت با حق و حقيقت(62) از جمله آثار دلبستگي به مال است. از اين فراتر كساني كه گرفتار آزمندي و حرص مال هستند نه تنها اين گونه رفتارها را در پيش مي گيرند بلكه چنان دلبسته مي شوند كه ديگر خدا را فراموش كرده و با شكست در آزمون هاي الهي(63) زيان و خسران ابدي را براي خود رقم مي زنند.(64)  

                                                                                                                                                                                         

مصاديقي از مال حرام

چنان كه گفته شد، دلبستگي به مال دنيا به عنوان مهمترين تأمين كننده نيازهاي مادي انسان و نيز زينت زندگي دنيا، امري طبيعي و غريزي و گرايش طبيعي است و تلاش براي تحصيل مال و ثروت امري مذموم و ناپسند بشمار نمي رود، بلكه از مصاديق تلاش و جهاد در راه خدا شمرده مي شود، چراكه انسان مأموريت دارد تا با تلاش خويش، جهان مادي را آباد كند.(65)  پس گردآوري مال حلال و پاك، به عنوان يك مأموريت الهي مطرح است و اگر كسي از تلاش در اين حوزه بازايستد          مي بايست او را متهم به كوتاهي در انجام وظيفه الهي كرد.

اما مشكل آن است كه اين دلبستگي به شكل افراطي برخي را از حق دور مي سازد و آنان را به آزمندي گرفتار مي كند و اجازه نمي دهد تا در مسير آفرينش گام بردارند و به حق و عدالت زندگي خود را سامان دهند، بلكه روحيه تجاوزگري پيدا مي كنند و لذا به جاي كسب مال مشروع به راه هاي كسب مال از راه حرام كشيده مي شوند.

از مهمترين مصاديق مال حرام مي توان به رشوه اشاره كرد. كساني كه در مراكز قدرت و تصميم گيري هستند، در معرض اين نوع كسب حرام مي باشند. قاضيان و مسئولان و كارگزاران حكومت با گرفتن رشوه ممكن است حق كسي را ضايع كرده و يا از حقوق بيت المال به جيب كساني بريزند كه اقدام به سوءاستفاده كرده اند. خداوند كسب مال از راه رشوه را حرام و ننگ آور دانسته(66)  و با نام بردن اين مال به سحت، از ننگ و پليدي آن ياد كرده است.(67) خداوند به صراحت بيان مي كند كساني كه گرفتار كسب حرام و رشوه هستند با اين كار نه تنها حرام خواري را بر خود هموار مي كنند بلكه عار و ننگ را بر خود بار    مي كنند.(68)

غصب اموال مردم و تصاحب آن از طريق ناحق از ديگر مصاديق كسب و تحصيل مال حرام است.(69)  قمار(70)،  سرقت(71)،    كم فروشي(72)،  مال ربوي و نزول خواري(73)،  مال يتيم(74)،  كسب مال از راه باطل(75)،  مال مصرف شده در فحشاء و بي عفتي(76)  و كسب مال از راه دروغ(77)  از ديگر مصاديق مال حرام است كه در آيات قرآني به آن اشاره شده است.

 

 آثار وضعي حرامخواري ازنظر روايات

آثار منفي حرام خواري در وجود شخص خلاصه نمي شود، بلكه در نسل او نيز استمرار مي يابد. امام صادق عليه السلام        مي فرمايد: «كَسبُ الحَرام يُبَيِّنُ فِي الذُّرِّيَةِ» آثار كسب حرام در نسل آدمي آشكار مي شود.(78)  زيرا كسي كه از راه نامشروع مال جمع كند، دراثر تغذيه حرام، زمينه گمراهي را در فرزندانش آماده مي كند و خودش هم نمي تواند به راه مستقيم هدايت شود.

از مرحوم كربلايي كاظم فراهاني كه خداوند به او عنايت فرموده و بدون اينكه سواد داشته باشد، تمام سي جزء قرآن را يكباره حفظ شده بود، نقل مي كنند كه: طلاب مدرسه فيضيه قم او را دعوت مي كردند و از او سؤالاتي در مورد قرآن مي كردند و او همه سؤالات را جواب مي داد. بعضاً او را به صرف ناهار دعوت مي كردند و او مي پذيرفت ولي مي ديدند گاهي بعد از خوردن غذا از آن محل خارج مي شود و با داخل كردن انگشت در حلق خود سعي مي كند غذاها را از شكم خارج كند.

از او مي پرسيدند چرا اين كار را مي كني؟! مي گفت: «غذايي كه خوردم حلال نبوده، نور قلبم كم شده، ديگر نمي بينم»

اثر غذاهاي حلال در سبكي و نور باطن و توجه به عبادات و نيز اثر غذاهاي حرام در سنگيني و كدورت و كسالت در عبادات به خوبي مشهود است و لذا در روايات بسياري بر كسب حلال و اجتناب از حرام تأكيد شده كه به گوشه اي از آن اشاره       مي كنيم.

رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم در سه روايت چنين فرموده اند:

1-         عبادت هفتاد جزء است كه بهترين جزء آن طلب روزي حلال است.

2-         هر كس لقمه حلال بخورد، فرشته اي بالاي سر او مي ايستد و براي او طلب مغفرت مي نمايد تا زماني كه از خوردن دست بكشد.

3-         هر كس غذاي حلال بخورد خداوند قلب او را تا چهل روز نوراني مي گرداند.

در مورد اجتناب از غذاي حرام و كسب حرام هم روايات زيادي از رسول خدا صلي الله عليه وآله و سلم وارد شده است كه از باب نمونه به روايات ذيل اشاره مي شود :

هر كس از راه غير حلال مالي به دست آورد، توشه اش به سوي آتش است.

خداي تعالي مي فرمايد: «هر كس توجهي نكند كه از چه راهي درهم و دينار به دست مي آورد من هم توجهي نمي كنم كه از چه دري او را داخل آتش كنم.»

وقتي لقمه حرام در شكم كسي واقع شد، هر فرشته اي در آسما نها و زمين او را لعنت مي كنند.

از مجموعه اين احاديث روشن مي شود كه انسان بايد در كسب روزي خود دقت كند تا حلال باشد و در نتيجه غذايي كه       مي خورد حلال باشد تا اثرات آن در قلب و روح او، نورانيت و لطافت ايجاد كند و عباداتش مقبول درگاه حضرت حق واقع گردد.

سعد بن عبدالله مي گويد در زمان امام حسن عسكري عليه السلام با احمد بن اسحاق كه از وكلاي آن حضرت بود، بر ايشان وارد شديم و مشاهده كرديم كه حضرت مهدي روحي فداه هم حضور دارند. احمدبن اسحاق، صد و شصت كيسه از وجوهات كه شيعيان فرستاده بودند، در مقابل امام حسن عسكري عليه السلام گذاشت.

امام يازدهم به فرزند خويش فرمودند: عزيزم اين وجوه را بردار.

امام زمان روحي فداه گفتند: آيا شايسته است كه دست پاك من به بعضي از اين مال هاي حرام برخورد كند؟

فرمودند: حلال و حرام را از هم جدا كن. راوي مي گويد: حضرت صاحبان آن صد و شصت كيسه را نام بردند، مقدار پول موجود در هر كيسه را فرمودند، وجوه حلال را از وجوه حرام جدا كردند و كيسه هايي كه در آن به سبب گران فروشي، اجحاف و نظاير آن، مال حرام وجود داشت، برگرداندند و فرمودند: اين وجوه به درد ما نمي خورد.

امامان معصوم عليهم السلام با سيره و رفتار زندگي خود بر آن بودند تا مردم را به حلال خواري و كسب روزي حلال سوق دهند. آنان با سنت و سيره خود در اصلاح اين امر مي كوشيدند، چنان كه حضرت شعيب عليه السلام در مبارزه با حرام خواري تلاش كرد و تمام همت و توان خويش را مصروف آن ساخت. محمدبن منكدر گفت: روز بسيار گرمي به اطراف مدينه رفته بودم. ديدم حضرت باقرعليه السلام به همراه دو خدمتكارش مشغول كار است. با خود گفتم : «يكي از بزرگان قريش در اين ساعت از روز و با اين حالت، در طلب دنيا؟! چه كار ناشايستي! اكنون مي روم و او را نصيحت مي كنم.»

جلو رفتم و سلام كردم. او در حالي كه از خستگي نفس نفس مي زد و عرق از سرو رويش مي ريخت، جواب سلامم را داد. گفتم: «خدا كار شما را اصلاح كند! شما كه يكي از بزرگان قريش هستيد، در اين ساعت گرم، با اين حال و وضع، در طلب دنيا آمده ايد؟ اگر مرگ در اين حال به شما برسد چه جوابي خواهيد داشت؟!»

فرمود: «به خدا قسم اگر مرگ در اين حال به من برسد، مرا در حال اطاعت خداي تعالي مي يابد چون در حال كسب مال حلال هستم و با اين كار مي خواهم احتياجات خود و اهل و عيالم را برآورم و به مردم، محتاج نباشم. بايد از زماني ترسيد كه مرگ فرا برسد و در حال معصيت خدا باشيم.»

عرض كردم: «خداوند شما را مورد رحمت خود قرار دهد! من مي خواستم شما را نصيحت كنم، ولي شما مرا نصيحت كرديد.»(79)

در پايان لازم به ذكر است كه اين نوشتار با هدف ايجاد انگيزه جهت تحقيق كاملتر و بررسي دقيقتر موضوع مد نظر و كاربردي نمودن آن در زندگي فردي و اجتماعي، به رشته تحرير درآمده است با اين اميد كه مورد استفاده خوانندگان محترم قرار گيرد و نقطه آغازيني براي ورود كارشناسانه ترو ظريفتر به بحث و نيل بيشتر به مسائل اخلاقي اسلامي گردد.

 

پي نوشت ها:

1.         بقره، آيات ۱۸۰ و ۲۱۵، ۲۷۲ و ۲۷۳، كهف، آيه ۹۵، حج، آيه ۱۱

2.         آل عمران، آيه ۱۴؛ كهف، آيه ۴۶؛ قصص، آيات ۶۰ و ۷۹؛ احزاب، آيه ۲۸

3.         بقره، آيه ۱۸۸

4.         همان

5.         نساء، آيات ۲۹ و ۳۰

6.         همزه، آيات ۱ تا ۴

7.         تكاثر، آيات ۱ و ۲

8.         ۲۰ سوره فجر و ۶ و ۸ سوره عاديات

9.         همان و نيز نساء، آيه ۱۲۸؛ فصلت، آيه ۴۹؛ معارج، آيه ۱۹

10.       36 الكافي، ج 3، ص 268، ح 4

11.       وسائل الشيعه، ج 3، ص 22

12.       مستدرك الوسائل ، ج 1، ص 175

13.       تحت العقول ، ص 455

14.       كشف الاسرار، ج 2، ص .676 سرالصلوة ، ص 7، اعتقادات مجلسي ، ص 29

15.       شهاب الاخبار، ص 59

16.       شهاب الاخبار، ص .50 نهج الفصاحه ، ص 396

17.       ميزان الحكمه ، ج 5، ص 370

18.       كنز العمال ، ج 7، ص ,279 حديث 1887

19.       بحار الانوار، ج ,82 ص 227

20.       نهج البلاغه ، نامه ها، ص 47

21.       نهج الفصاحه ، حديث 1588

22.       نهج الفصاحه ، ص ,283 حديث .1343 بحار الانوار، ج ,82 ص 193

23.       مستدرك الوسائل ، ج 3، ص 7

24.       جامع احاديث الشيعه ، ج 4، ص .22 بحار الانوار، ج ,82 ص 231

25.       مستدرك الوسايل ، ج 1، ص 170

26.       بحار الانوار، ج ,17 ص .127 ميزان الحكمه ، ج 5، ص 367

27.       بحار الانور، ج ,84 ص 236

28.       جامع احاديث الشيعه ، ج 4، ص 50

29.       جامع احاديث الشيعه ، ج 4، ص 50

30.       مستدرك الوسائل ، ج 1، ص 172

31.       بحار الانوار، ج ,84 ص 246

32.       بحار الانوار، ج ,82 ص 1

33.       محاسن البرقي ، ص 387

34.       بحار الانوار، ج ,82 ص .232 جامع احاديث الشيعه ، ج 4، ص 22

35.       بحار الانوار، ج ,82 ص 232

36.       بحار الانوار، ج ,82 ص 56و 231

37.       غرر الحكم ، ص 261

38.       بحار الانوار، ج ,98 ص 168

39.       بحارالأنوار، 63/314

40.       عدة الداعي و نجاح الساعي، ص139

41.       همان

42.       الكافي، 2/474

43.       بحارالأنوار، ج45، ص8

44.       همان

45.       الدعوات، ص25

46.       عدة الداعي و نجاح الساعي، ص153

47.       آيه 109 سوره توبه

48.       ثواب‏الأعمال، ص282

49.       الكافي، 5/124

50.       مجموعة ورام(تنبيه الخواطر)، 1/16

51.       مجموعة ورام(تنبيه الخواطر)، ص61

52.       دعائم‏الإسلام، 2/35

53.       محمد، آيه ۳۷

54.       عاديات، آيه ۸

55.       مدثر، آيات ۱۲ تا ۱۷

56.       اسراء، آيه ۶۴؛ ص، آيات ۲۲ تا ۲۴

57.       فتح، آيه ۱۱؛ منافقون، آيه ۹

58.       فجر، آيات ۱۸ و۲۰

59.       انفال، آيات ۲۷ و ۲۸

60.       توبه، آيه ۲۴

61.       همان و منافقون، آيه ۹

62.       زخرف آيات ۳۰ و ۳۱

63.       فجر، آيات۱۵ و ۲۰

64.       منافقون، آيه۹

65.       هود، آيه۶۰

66.       آيه۴۲ از سوره مائده 

67.       مفردات الفاظ قرآن كريم، ص۴۰۰، ذيل واژه سحت

68.       مائده، آيات۴۲و ۶۲

69.       آيات۱۰ و ۲۹ سوره نساء و ۷۹ سوره كهف

70.       بقره، آيه۲۱۹، مائده، آيات۹۰ و ۹۱

71.       مائده، آيه۳۸؛ ممتحنه، آيه۱۲

72.       اعراف، آيه ۸۵؛ هود، آيه۸۵؛ مظففين، آيات۱تا۳

73.       بقره، آيات ۲۷۵تا ۲۷۹

74.       اسراء، آيه۳۴، نساء، آيه۱۰

75.       بقره، آيه ۱۸۸، نساء، آيات ۲۹ و ۳۴ و ۱۶۱؛ توبه، آيه۳۲

76.       نساء، آيه۳۴؛ نور، آيه۳۳

77.       بقره، آيه۱۸۸، تفسير نورالثقلين، ج۱، ص۱۷۶، حديث۶۱۵

78.       فروع كافي، ج۱، ص۳۶۳

79.       بحارالانوار، ج ۶۴، ص۷۸۲، ح۵

 

 

 


ادامه مطلب
امتياز:
بازديد:
[ ۲۳ دى ۱۳۹۴ ] [ ۱۱:۴۲:۴۵ ] [ مدير سايت ]
روز جمعه سرور روزهاست، خداوند نيكي‌ها در آن چند برابر مي‌كند و گناهان را در آن مي‌زدايد و درجات را در آن بالا مي‌برد و دعاها را در آن مستجاب مي‌كند و اندوه‌ها را در آن برطرف مي‌سازد و حاجت‌هاي بزرگ را در آن بر مي‌آورد ... ________________________________________ در همه دنيا در هر هفته يك روز تعطيل است و يك چنين تعطيلي‌اي ضرورت دارد. البته ما در اسلام تصريحي نداريم كه حتما شبانه روز جمعه را تعطيل كنيم. در آيات پاياني سوره جمعه مي‌خوانيم كه به مردم اجازه داده شده است كه بعد از مراسم جمعه باز به همان كارها و شغل‌هاي خودشان به عنوان يك امر مباح بپردازند. ولي قهرا دستورهاي خاصي كه در روز جمعه هست مثل عبادت‌هاي بدني يا رفت و آمدها و صله رحم‌ها كه اگر در جمعه صورت گيرد اجر و ثواب بيشتري دارد، اقتضا مي‌كند كه آن روزي كه مسلمان ها مي‌خواهند تعطيل هفتگي خود قرار دهند همان روز جمعه باشد. به هر حال «جمعه» روز پاياني هفته، مورد احترام مسلمانان و يكي از عيد هاي مهم آنان است. به عقيده برخي جمعه از آن رو جمعه ناميده شده كه در آن براي نماز، اجتماع مي‌كنند. اهميت شب و روز جمعه در احاديث بسياري بيان شده و اعمال و دعاهاي فراواني براي آن مقرر گشته است. از مهم‌ترين اعمال مؤمنان در روز جمعه توجه به حضرت مهدي (ع) و انتظار فرج آن بزرگوار است. در اين روز، زيارت آن حضرت و دعا براي تعجيل فرج او مستحب است؛ زيرا طبق برخي از روايات و زيارات، اميد ظهور آن حضرت در روز جمعه بيش از ساير روزها است. پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله و سلم. «اف لرجل لا يفرّغ نفسه في كل جمعة لا مر دينه فيتعاهده و يشال عن دينه. (و في رواية آخري لكلّ مسلم)؛ اف بر مردي كه در هر جمعه خود را براي كار دينش فارغ نمي‌سازد تا با آن تجديد عهد كند در باره آن سوال نمايد. در روايت ديگر آمده است: اف بر هر مرد مسلماني كه...». ان يوم الجمعه سيد الايام يضاعف الله فيه الحسنات، و يمحو فيه السّيئات، و يرفع فيه الدّرجات، و يستجيب فيه الدّعوات، و يكشف فيه الكريات، و يقتضي (يقضي) فيه الحوائج العظام...؛ روز جمعه سرور روزهاست، خداوند نيكي‌ها در آن چند برابر مي‌كند و گناهان را در آن مي‌زدايد و درجات را در آن بالا مي‌برد و دعاها را در آن مستجاب مي‌كند و اندوه‌ها را در آن برطرف مي‌سازد و حاجت‌هاي بزرگ را در آن بر مي‌آورد ... (كافي ج 1 ص 40). «انّ يوم الجمعه سيد الايام، و اعظم عند الله عزّ و جل من يوم الاضحي و يوم الفطر، فيه خمس خصال: خلق الله عز و جل فيه آدم عليه السلام، و اهبط الله فيه آدم الي الارض، و فيه توفي الله آدم، و فيه ساعة لا يشال العبد شيئا الا آتاه ما لم يشال حراما، و ما من ملك مقرّب و لا سماء و لا ارض و لا رياح و لا برّ و لا بحر الا و هنّ يشفقن من يوم الجمعه ان تقوم فيه السّاعة» (كافي ج 3 ص 414)؛ روز جمعه سرور روزهاست و در نزد پروردگار از روز عيد قربان و عيد فطر بزرگتر است. روز جمعه داراي پنج ويژگي است: 1- خداوند آدم عليه السلام را در آن روز آفريد. 2- خداوند آدم عليه السلام را در آن روز به زمين فرود آورد. 3- خداوند جان آدم عليه السلام را در آن روز گرفت. 4- در آن روز ساعتي هست كه بنده هر چه از خدا بخواهد خدا به او ارزاني مي‌دارد، به شرط آن كه درخواست چيز حرام نكند. 5- هيچ فرشته مقرب و آسمان و زمين و باد و كوه و خشكي و دريايي نيست مگر اين كه از روز جمعه بيم دارند كه مبادا رستاخيز در آن به پا شود. «اكثروا من لصّلاة علي يوم الجمعة، فانه يوم تضاعف فيه الاعمال» (دعائم الاسلام ج 1 ص 179)؛ روز جمعه بر من بسيار صلوات بفرستيد، زيرا روز جمعه روزي است كه اعمال آدمي در آن چند برابر مي‌شود. «اطرفوا اهليكم كل يوم جمعة به شيء من الفاكهة و اللحم حتي يقرحوا بالجمعه» (روضي المتقين ج 2 ص 589)؛ هر جمعه براي اعضاي خانواده خود چيزي از قبيل ميوه و گوشت به عنوان هديه فراهم كنيد تا به فرا رسيدن جمعه شادمان شوند. امام باقر عليه السلام. «الخير و الشرّ يضاعف يوم الجمعه» (مستدرك الوسائل ج 1 ص 417)؛ روز جمعه نيكي و بدي دو برابر مي‌شود. ما طلعت الشّمس به يوم الفضل من يوم الجمعة (بحار الانوار ج 89 ص 413)؛ خورشيد در هيچ روزي بهتر از روز جمعه طلوع نكرده است. «اذا اردت ان تنصدق به شيء قبل الجمعه به يوم فاخره الي يوم الجمعة » (عدة الداعي ص 92)؛ هر گاه خواستي پيش از روز جمعه صدقه دهي آن را براي روز جمعه به تأخير افكن. و لا تدع الغسل يوم اجمعة، فانه من السنة، وليكن غسلك قبل الزوال «دعائم الاسلام ج 1 ص 181»؛ غسل روز جمعه را فراموش مكن كه سنت است، و بايد كه پيش از زوال غسل كني. امام صادق عليه السلام غسل يوم الجمعه سنة واجبة علي الرجال و النّساء في السّفر و الحضر (المحاسن ص 60)؛ غسل روز جمعه بر مردان و زنان در سفر و حضر، سنّتي واجب است. انّ الله اختار من كل شيء شيئا فاختار (واختار ن خ) من الايّام يوم الجمعة (روضة المتقين ج 2 ص 588)؛ خداوند از هر پديده‌اي چيزي را بر گزيده و از روزها روز جمعه را انتخاب كرده است. كسي كه روز يا شب جمعه بميرد. پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله وسلم. «من مات يوم الجمعة او ليلة الجمعة رفع (دفع ن خ) الله عنه عذاب القبر» (روضة المتقين ج 2 ص 162)؛ كسي كه روز جمعه يا شب جمعه بميرد خدا عذاب قبر را از او بر مي‌دارد. امام باقر عليه السلام. من مات ليلة الجمعه كتب له براءة من عذاب النّار، و من مات يوم الجمعه اعنتق من النّار (المحاسن ص 60)؛ و قال ابو جعفر عليه السلام: بلغني انّ النّبّي صلي الله عليه و آله و سلم قال: من مات يوم الجمعة او ليلة الجمعه رفع عنه عذاب القبر (بحار الانوار ج 6 ص 330)؛ كسي كه شب جمعه بميرد امان از آتش دوزخ براي او نوشته مي‌شود، و كسي كه روز جمعه بميرد از آتش دوزخ آزاد مي‌گردد. و نيز آن حضرت فرمود: از پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم به من رسيده است كه فرمود: هر كس روز جمعه يا شب جمعه بميرد عذاب قبر از او برداشته مي‌شود. وقت غسل جمعه وقت غسل جمعه از اذان صبح روز جمعه تا ظهر روز جمعه است و بهتر است نزديك ظهر به جا آورده شود. اگر تا ظهر انجام ندهد بهتر است كه بدون نيت ادا و قضا تا عصر جمعه به جا آورد. اگر در روز جمعه غسل نكند، مستحب است از صبح شنبه تا غروب، قضاي آن را به آورد. اگر در روز جمعه غسل نكند، مستحب است از صبح شنبه تا غروب، قضاي آن را به جا آورد. كسي كه مي‌ترسد در روز جمعه آب پيدا نكند، مي‌تواند روز پنجشنبه غسل را انجام دهد، بلكه اگر در شب جمعه غسل را به اميد آن كه مطلوب خداوند عالم است به جا آورد، صحيح است ومستحب است انسان در موقع غسل جمعه به گويد اشهد ان لا اله الا الله وحده لا شريك له وان محمدا عبده ورسوله اللهم صل علي محمد وآل محمد وا جعلني من التوابين وا جعلني من المتطهرين (امام خميني توضيح المسائل مسئله 644 ). نكته‌اي كه بايد به آن دقت داشت اين است كه غسل جمعه از مستحبات مؤكد است و به همين خاطر بعضي از علما حكم به وجوب آن داده‌اند. حضرت علي (ع): اگر كسي غسل جمعه را ترك كند او در هم و غم خواهد بود تا جمعه ديگر. حضرت صادق (ع):غسل جمعه پاك كننده وكفارۀ گناهان است ميان دو جمعه. حضرت رسول اكرم(ص): هر كس غسل جمعه كند گناهانش آمرزيده ميشود تماماً و به هر قدمي كه بر مي دارد از براي غسل جمعه،بيست حسنه برايش نوشته مي شود. حضرت علي(ع): غسل جمعه واجب است بر هر مسلمان. حضرت صادق (ع): غسل كن روز جمعه، مگر آن كه مريض باشي كه بترسي بر خودت. حضرت صادق(ع): هر كس عمداً غسل جمعه را ترك كند بايد استغفار نمايد. حضرت صادق(ع): غسل جمعه بر هر مرد و زني چه آزاد باشد چه بنده ، واجب است. حضرت صادق(ع): وقت غسل جمعه قبل از ظهر بهتر است وهر چه به زوال ظهر نزديكتر باشد افضل تر است. حضرت صادق(ع): اگر روز جمعه گذشت روز شنبه قضاء كند واگر روز پنج شنبه رسيد ومي ترسد روز جمعه دسترسي به آب پيدا نكند،روز پنج شنبه غسل را بجا آورد. پيامبر اكرم(ص): هر كس موفق شود چهل جمعه پشت سر هم غسل كند بدنش در قبر نخواهد پوسيد. منبع : كتاب حكمت هاي درخشان كتابخانه طهور درگاه پاسخگويي به سؤالات ديني http://www.cafedoostan.ir/threads/%D9%81%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AF-%D8%BA%D8%B3%D9%84-%D8%AC%D9%85%D8%B9%D9%87-%D8%A8%D8%A7-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D9%81%D8%A7%D8%AF%D9%87-%D8%A7%D8%B2-%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D8%AA.700/
ادامه مطلب
امتياز:
بازديد:
[ ۲۶ آذر ۱۳۹۴ ] [ ۰۹:۵۲:۵۳ ] [ مدير سايت ]
فضيلت و خواص سوره يس يس، و نام هاي ديگرش «عزيزه؛ معمّه(شامل شونده)، مدافعه قاضيه(دفع كننده برآورده) سي و ششمين سوره قرآن است كه مكي و داراي 83 آيه است. از رسول گرامي اسلام روايت شده قرائت كننده اين سوره نزد خداوند شريف خوانده مي شود و اين سوره براي قاري خود شفاعت مي كند. در روايتي ديگر از ايشان آمده: سوره «يس» در تورات «معمّه: شامل شونده» نام دارد چون خير دنيا و آخرت را شامل حال قرائت كننده خود مي كند و بلاهاي دنيا و سختي هاي آخرت را از او دور مي كند. و نيز «قاضيه: دفع كننده برآورنده» ناميده مي شود چون از قاري خود، هر بدي را دفع كرده و همه حاجت هاي او را روا مي كند و قرائت آن سوره پاداشي برابر بيست حج دارد. و گوش سپردن به صداي قرائت آن، معادل با ثواب هزار دينار انفاق در راه خداست.1 در فضيلت اين سوره از حضرت محمد صلي الله عليه و آله وسلم نقل شده: هر كس سوره «يس» را قرائت نمايد مانند آن است كه ده بار قرآن را ختم نمايد. 2 ايشان همچنين فرمودند: هر كس سوره «يس» را براي رضاي خدا بخواند خداوند او را خواهد بخشيد و اجري همانند 12 ختم قرآن به او خواهد داد و اگر براي مريض در شرف مرگي خوانده شود، به تعداد حروف اين سوره 10 فرشته  نزد او به صف شده و براي او استغفار كرده و شاهد قبض روحش بوده و جنازه اش را تشييع مي كنند و بر او نماز گزارده و شاهد دفنش هستند. 3 از ابي بصير روايت شده كه حضرت صادق عليه السلام فرمودند: براستي براي هر چيزي قلبي است و قلب قرآن سوره ياسين است هر كس آن را قبل از خواب يا در روز، قبل از آنكه شام شود بخواند در آن روز از محفوظين و بهره مندان باشد تا آنكه شام كند و هر كس در شب قبل از خواب آن را تلاوت كند خداوند بر وي 1000 فرشته بگمارد تا او را از شر بدي و هر شيطان رانده شده و هر آسيب حفظ كنند و هر گاه در همان روز بميرد خداوند او را وارد بهشت گرداند و 30 هزار فرشته هنگام غسلش گرد آيند و براي او طلب آمرزش كنند و با استغفار او را مشايعت و بدرقه نمايند تا كنار قبر، و چون او را به قبر برند آن فرشتگان جمله در قبر با وي درآيند و خدا را عبادت كنند و ثواب او را به مرده دهند و قبرش تا هر كجا كه چشم ببيند فراخ گردد و از فشار قبر ايمن باشد و هميشه از قبرش تا آسمان نوري تابان باشد تا اينكه خداوند او را از قبر بيرون آرد و چون او را برانگيخت فرشتگان خدا با او هستند و بدرقه اش كنند و با وي به گفتگو پردازند و به رويش لبخند زنند و به هر خير و نيكي مژده اش دهند تا او را از صراط و ميزان بگذرانند و در پايگاه قربي او را بدارند كه هيچ مخلوقي را جز مقربان و فرستادگان حق آن مقام و منزلت و قرب را باشد، و وي با پيامبران در آن درگاه نزد خداي تعالي باز ايستد و با غمخواران غم نخورد و با اندوهگينان اندوه نكشد و با زاري كنندگان زاري نكند. آنگاه خداوند تعالي گويد: اي بنده من شفاعت كن هر كه را خواهي ،كه شفاعت را درباره همه بپذيرم و حاجت بخواه كه هر چه خواهي به تو دهم پس وي حاجت را از خدا بخواهد كه برآورده شود و شفاعت كند كه پذيرفته گردد و حساب او را چون ديگران نكشند و در آنجا چون ديگران بازداشت نشود و چون از زبونان و خوار شدگان زبون و خوار نگردد و به نكبت گناه و عمل زشتي كه از او سر زده گرفتار نشود و برات آزادي او را سر گشاده بدو دهند تا اينكه از درگاه الهي به زير آيد و همه مردم از روي تعجب گويند: «سبحان الله» اين بنده را حتي يك گناه نبود او از همدمان محمد صلي الله عليه و آله وسلم خواهد شد. از جابر جعفي روايت شده كه امام باقر عليه السلام فرمودند: هر كس سوره ياسين را در عمر خود يك بار بخواند خداوند به شماره تمام آفريده هايش در اين جهان و آن جهان و آنچه در آسمان است به عدد هر يك 2000 حسنه در نامه عملش ثبت فرمايد و به همين مقدار از گناهان او محو سازد و دچار تنگدستي و زيان و بدهكاري و خانه خرابي نشود و بدبختي و ديوانگي نبيند و مبتلا به جذام و وسواس و دودلي و بيماري هاي مضر نگردد و خداوند سختي و دشواري مرگ را بر او آسان كند و خود متصدي و مباشر قبض روح او باشد و از جمله كساني خواهد بود كه خداوند فراخي زندگي او را به عهده گرفته و ضامن خوشحالي او هنگام مرگ گرديده و خشنوديش را آخرت تضمين كرده و همه فرشتگان آسمان و زمين را خطاب فرموده كه من از بنده راضي هستم پس براي او آمرزش بطلبيد.4 حضرت محمد صلي الله عليه و آله و سلم هر كس سوره «يس» را براي رضاي خدا بخواند خداوند او را خواهد بخشيد و اجري همانند 12 ختم قرآن به او خواهد داد و اگر براي مريض در شرف مرگي خوانده شود، به تعداد حروف اين سوره 10 فرشته  نزد او به صف شده و براي او استغفار كرده و شاهد قبض روحش بوده و جنازه اش را تشييع مي كنند و بر او نماز گزارده و شاهد دفنش هستند آثار و بركات سوره 1) آثار دهگانه قرائت سوره يس: پيامبر اسلام صلي الله عليه و آله وسلم به اميرالمؤمنين فرمودند: اي علي! «يس» را بخوان كه در آن ده اثر است: هر كه آن را قرائت كند: 1) اگر گرسنه باشد سيرگردد؛ 2) اگر تشنه باشد، سيراب گردد؛ 3) اگر عريان باشد، پوشانيده گردد؛ 4) اگر عزب باشد، ازدواج كند؛  5) اگر ترسان باشد، امنيت يابد؛ 6) اگر مريض باشد، عافيت يابد؛ 7) اگر زنداني باشد، نجات يابد؛ 8) اگر مسافر باشد، در سفرش ياري شود؛ 9) نزد ميت خوانده نمي شود مگر اينكه خدا بر او آسان گيرد؛ 10) اگر گمشده داشته باشد، گمشده اش را پيدا كند.5 2) پيدا شدن گمشده شخصي به اميرالمؤمنين علي عليه السلام عرض كرد: بفرماييد وقتي چيزي يا كسي گم مي شود چه بايد بكنم؟ حضرت فرمودند: دو ركعت نماز بخوان و در هر دو ركعت بعد از حمد «يس» بخوان و بعد از آن بگو: يا هادي الضالّهِ رُدَّ عَلَي ضالَّتي» اي هدايت كننده گمشدگان، گمشده ام را به من برگردان. شخص مي گويد: من اين كار را كردم و بعد از مدتي خداوند گمشده ام را به من برگرداند. 3) جهت امنيت يافتن از چشم زخم و شر جن در كتاب المصباح آمده: هر كس سوره «يس» را با خود همراه داشته باشد از چشم زخم و از شر جنيان در امان بوده و خواب هاي خوش مي بيند.6 4) داشتن قلبي نيرومند و ذهن قوي اگر مي خواهيد قلبي نيرومند و ذهني قدرتمند داشته باشيد به سخن امام صادق عليه السلام عمل كنيد كه فرمود: هر كس در نهم شعبان سوره «يس» را با گلاب و زعفران نوشته و بنوشد در حفظ و امان خواهد بود و قلبش نيرومند و ذهنش قوي مي گردد7 5) براي ديدن پيامبر اكرم صلي الله عليه و اله وسلم در خواب در حاشيه زادالمعاد علامه مجلسي آمده جهت ديدن پيامبر اسلام صلي الله عليه و آله وسلم در خواب، سه شب و هر شب سي مرتبه «آيه 42 يس» را بخواند.8 6) رفع فقر جهت رفع فقر هر بامداد «آيه 68 يس» را قرائت كند.9 7) دواي دردها از رسول گرامي اسلام صلي الله عليه و آله وسلم نقل شده است: هر كس سوره يس را نوشته و پس از شستن از آب آن بنوشد در درونش هزار گونه دوا و نيز هزار گونه نور و يقين و بركت و رحمت را وارد كرده است و هر گونه دردي را از او دور مي كند. 10 در فضيلت اين سوره از حضرت محمد صلي الله عليه و آله وسلم نقل شده: هر كس سوره «يس» را قرائت نمايد مانند آن است كه ده بار قرآن را ختم نمايد ختم مجرب برآورده شدن حاجت مشروع 1) يكي از بزرگان و عارفان مي گويد: سوره ياسين را بسيار مي خواندم و هر حاجتي كه داشتم به تلاوت اين سوره به اين شكل مداومت مي نمودم. در سوره يس هفت «مبين» وجود دارد؛ به هر مبين كه رسيدي اين دعا را 3مرتبه بخوان: «بسم الله الرحمن الرحيم، سبحان المنفّس عن كل مديون، سبحان المفرج عن كل محزون، سبحان الناصر عن كل مظلوم، سبحان المخلص عن كل مسجون، سبحان من جعل خزائنه بين الكاف و النون، سبحان انما امره اذا اراد شيئاً ان يقول له كن فيكون، سبحان الذي بيده ملكوت كل شي و اليه ترجعون.»11 2) از حضرت سلمان فارسي رحمة الله روايت شده اگر كسي ده روز بعد از نماز صبح قبل از سخن گفتن با كسي، سوره يس را بخواند و اين دعا را قبل از تلاوت سوره مزبور ده مرتبه بخواند بعد سوره را بخواند هر حاجتي را كه بخواهد انجام شود. انشاءالله زيرا كه اسم اعظم خداوندي در اين دعا است: «بسم الله الرحمن الرحيم، يا قديم يا دائم يا حي و يا قيوم يا فرد و يا وتر يا واحد يا احد يا صمد يا من لم يلد و لم يولد و لم يكن له كفواً احد و صلي الله علي محمد و اله اجمعين برحمتك يا ارحم الراحمين.»12 3) كسي كه مي خواهد مشكلش حل شود شب جمعه، چهار ركعت نماز بخواند و به اين ترتيب كه مي آيد: در ركعت اول: بعد از سوره «حمد» سوره «يس» را بخواند و سپس به ركوع رود و هنگامي كه سر از ركوع بر مي دارد صد مرتبه اين ذكر را بگويد: «واذا سلك عبادي عني فاني قريب اجيب دعوة الداع اذا دعان فليستجيبوا لي وليومنوا بي لعلهم يرشدون» (بقره، 186). در ركعت دوم: حمد را دو مرتبه، سوره «يس» را يك مرتبه بخواند و بعد از آن قنوت را بجاي آورد و به ركوع رفته و پس از سر برداشتن از ركوع همان ذكر (بقره، آيه 186) را صد مرتبه تكرار كند و به سجده رود و پس از دو سجده تشهد را بخواند اما بدون سلام برخيزد مثل كاري كه در نماز ظهر انجام مي دهد. در ركعت سوم: «حمد» را سه مرتبه و «يس» را يك بار و ركوع را بجاي آورد و پس از سربرداشتن از ركوع اين ذكر را صد مرتبه بگويد: «فسيكفيكهم الله و هو السميع العليم»(بقره، آيه 137). در ركعت چهارم: حمد را چهار مرتبه بخواند و «يس»را يكبار بخواند و بعد از ركوع بگو: «يا ربِّ إدْفَعْ عَنّي الضُّرَّ وَ انْتَ اَرْحَمُ الراحِمينْ» . پس از دو سجده و تشهد و سلام به سجده برود و پيشاني را برزمين بگذارد و صد مرتبه اين ذكر را بگويد: «استغفرالله» و بعد از آن گونه راست را بر زمين بگذارد و صد مرتبه بگويد: «اللهم صل علي محمد و آل محمد» و بعد گونه چپ را بر زمين بگذارد و بگويد: «انما امره اذا اراد شيئا ان يقول له كن فيكون» (يس، 82) و پس از آن حاجت را بخواهد كه انشاءالله برآورده خواهد شد.13 4) براي برآورده شدن جميع حاجات و ساير مهمات مجرب است به هر نيت كه باشد سه نوبت سوره «يس» بخواند و هر نوبت كه مي خواند احتياط مي كند هرگاه به لفظ مبين مي رسد يك انگشت خود را گره مي كند بعد از آنكه سوره را تمام كرد سه نوبت اين دعا را بخواند: «سبحان المفرج عن كل مهموم سبحان المنفس عن كل مديون سبحان من جعل خزائنه بين الكاف و النون انّما امره اذا اراد شيئا ان يقول له كن فيكون فسبحان الذي بيده ملكوت كل شي ء و اليه ترجعون يا مفرج الهم فرج يا مفرج الهم فرج يا مفرج.» 15   منبع : پايگاه اينترنتي انهار تنظيم : محمدي_گروه دين و انديشه تبيان پي نوشت ها : (1)  مجمع البيان،ج8، ص254 (2) الدر المنثور، ج5، ص 256. (3) مجمع البيان، ج8، ص 254. (4)الدعوات، ص215 (5)المصباح كفعمي، ص182 (6)المصباح كفعمي، ص313 (7) مستدرك الوسائل، ج4، ص313 (8)زاد العماد، ص511 (9) همان، ص490 (10)مجمع البيان، ج8، ص254 (11) قرآن درماني روحي و جسمي، ص187 (12)گوهر شب چراغ، ج2، ص18 (13)بحارالانوار، ج89، ص321 (14)كشكول اروميه اي،ص148 منابع: «قرآن درماني روحي و جسمي محسن آشتياني، سيد محسن موسوي؛ و درمان با قرآن،محمدرضا كريمي»

ادامه مطلب
امتياز:
بازديد:
برچسب: ،
موضوع: قرآن
[ ۱۱ آذر ۱۳۹۴ ] [ ۰۶:۳۲:۱۳ ] [ مدير سايت ]

راههاي افزايش ايمان و محبت به خدا چيست؟

براي تقويت ايمان ابتدا بايد ببينيم ايمان چيست تا در نتيجه آن پي ببريم كه چگونه مي شود آن را افزايش داد. ايمان عبارت است از معرفت توأم با تسليم قلبى و خضوع و خشوع دل به خداوند متعال و رسول او و آموزه‏هايى كه به بشريت ارائه كرده‏اند. ايمان يعني باوري يا نيرويي معنوي كه باعث مي شود انسان با شجاعت و قدرت و صدق و اخلاص براي رضاي خدا تلاش كند و در مسير قرب الهي قرار بگيرد و با آرامش كامل بدور از هر گونه شك و شبهه اي به انجام وظايف فردي و اجتماعي خود همت گمارد و از سرزنش هيچ سرزنش كننده اي هراس به خود راه ندهد، علامت ايمان اين است كه فرد مومن حتي از مرگ در اين راه نگراني ندارد و آن را شهادت در راه خدا مي داند و از آن استقبال مي كند. 
حقيقت ايمان آن است كه انسان خودش را در جبهه حق و تحت ولايت خداوند بداند و خلافت انسان كامل معصوم را بر خودش و جامعه بپذيرد و تحت فرماندهي ولي و خليفه خدا در روي زمين، هميشه آماده نبرد بزرگ با دشمنان داخلي( جهاد اكبر) با نفس اماره و دشمنان خارجي (جهاد اصغر) با سلطه گران و ظالمان و كافران باشد و در عرصه اين درگيري بتواند از جان و مال و آبروي خويش مايه بگذارد و از هيچ نيروي شيطاني هراس بدل راه ندهد و محكم و استوار، با صدق و اخلاص در راه خدا مبارزه و مقاومت كند و در مقابل سختي ها اين راه بردبار و صبور باشد. اين صفات و حالات، دورنمايي از يك انسان مومن واقعي است.
ما اگر بخواهيم حقيقت ايمان را به درستي و مصداقي درك كنيم بايد مومن حقيقي و ويژگي هاي آن را بررسي كنيم. چرا؟ چون ايمان يك نيروي معنوي بسيار قوي و در عين حال پيچيده است كه بدون مطالعه در مظاهر آن شناختني نيست. ايمان نيرويي است كه در مومن ظهور مي كند و ما تا مومن كه ظرف ظهور ايمان است را به درستي نشناسيم، نمي توانيم به اين نيروي معنوي شناخت عميق پيدا كنيم. البته برخي ويژگي هاي ايمان در قرآن كريم و روايات اسلامي آمده كه براي اين منظور قابل استفاده است ولي حقيقت ايمان را بايد در فرد مومن واقعي مشاهده كنيم و نوع منش و تفكر و اخلاق انسان مومن است كه اين نيرو را معرفي مي كند. به طور مثال از قرآن كريم مي توان استنباط كرد كه ايمان امرى اختيارى است به دليل آن كه در آيات بسيار به آن، امر شده است و روشن است كه امر به چيزى از سوى حكيم مطلق، دلالت بر مقدور بودن و اختيارى بودن آن چيز دارد
نگا: بقره / 41، 91، 186 - نساء / 136 - آل عمران / 179. و در اين آيه به اختيارى بودن آن تصريح شده است: «إن هذه تذكرة فمن شاء اتخذ إلى ربه سبيلا» ؛ مزمل، آيه 19.«قطعاً اين اندرزى است تا هر كه بخواهد به سوى پروردگار خود راهى در پيش گيرد».
ايمان در قرآن، گونه‏اى از معرفت وعلم را داراست، ولى تمام هويت آن، از سنخ علم و معرفت نيست؛ بلكه افزون بر آن تسليم و خضوع در برابر حق نيز مى‏باشدحجرات / 15 - بقره / 42 - توبه / 110. ؛ «إنما المؤمنون الذين آمنوا بالله و رسوله ثم لم‏يرتابوا و جاهدوا بأموالهم و أنفسهم في سبيل الله أولئك هم ‏الصادقون» ؛حجرات / 15.«در حقيقت، مؤمنان كسانى‏اند كه به خدا و پيامبر او گرويده و شك نياورده و با مال و جانشان در راه خدا جهاد كرده‏اند. اينانند كه راست‏كردارند». پس اهل ايمان كسانى‏اند كه در ايمان به خدا و رسول ترديدى نداشته، به آنها علم و يقين دارند «ود كثير من أهل الكتاب لويردونكم من بعد إيمانكم كفارا حسدا من عند أنفسهم من بعد ما تبين لهم الحق فاعفوا و اصفحوا حتى يأتي الله بأمره...» ؛ بقره / 109. «بسيارى از اهل كتاب - پس از اين كه حق بر ايشان آشكار شد - از روى حسدى كه در وجودشان بود، آرزو مى‏كردند كه شما را بعد از ايمانتان، كافر گردانند. پس عفو كنيد و درگذريد، تا خدا فرمان خويش را بياورد».
اين آيه، به روشنى حكايتگر اين حقيقت است كه بسيارى از اهل كتاب على‏رغم روشن شدن حق و علم آنها به آن، آرزو دارند تا مؤمنان را هم از روى حسد به گمراهى افكنند. بنابراين، ايمان تنها معرفت و علم نيست؛ بلكه بايد در برابر حق خاضع و خاشع و قلباً تسليم بود.

كافر و مؤمن خدا گويند ليك‏ در ميان هردو فرقى هست نيك‏

 

آن گدا گويد خدا را بهر نان‏ متقى گويد خدا از عين جان‏

 

گر بدانستى گدا از گفت خويش‏ پيش چشم او نه كم ماندى نه بيش‏

 

سال‏ها گويد خدا آن نان خواه‏ همچو خر، مصحف كشد از بهر كاه‏

 

گر به دل درتافتى گفتِ لبش‏ ذره ذره گشته بودى قالبش‏

 

نام ديوى ره برد در ساحرى‏ تو به نام حق پشيزى مى‏برى‏


مثنوى / 2 / 502 - 497.
از نظرگاه قرآن، عمل جزء ايمان نيست، چرا كه آيات متعددى وجود دارد كه دلالت دارد عمل منفك از ايمان است، نگا: عصر / 3 - نساء / 124 و 162 - اعراف / 152 - فاطر / 10. اما عمل لازمه ايمان است و در واقع، ثمره و نتيجه آن تلقى گشته است؛ به صورتى كه از ديدگاه قرآن عمل صالح تنها در كنار ايمان، پايدارى و دوام دارد و ايمان نيز تنها با وجود عمل صالح است كه طراوت و نشاط مى‏يابد. نگا: نساء / 65 - انفال / 3 و 4 - مجادله / 22 - بقره / 177.
از منظر قرآن، به هر اندازه كه معرفت آدمى عميقتر و خضوع و خشوع و تسليم قلبى او ژرف‏تر و مستحكم‏تر باشد، ايمان هم افزايش مى‏يابد و هر چه معرفت كم‏تر و سطحى‏تر و خضوع قلبى اندك و كم استقامت باشد، ايمان هم كاهش مى‏يابد. به هر روى، با توجه به درجات دو عنصر اساسى ايمان، يعنى معرفت و تسليم قلبى، ايمان هم امكان كاهش يا افزايش دارد. نگا: آل عمران / 173 - انفاق، 2 - نساء / 136.
در ادامه گفتني است: اگرچه ايمان امرى قلبى و باطنى است ولى آثار آن را در رفتار و اعمال فرد مى‏توان مشاهده كرد براى نمونه:
- مقدار اهتمام به نماز و تكاليف دينى ديگر،
- چگونگى معاشرت با دوستان و خويشان و رسيدگي به نيازمندان جامعه و مشاركت در پيشرفت و تكامل اجتماع.
- وضعيت خانوادگى و الگوهاى رفتارى فرد.
- ولايت پذيري و اهتمام به پيروي از امامان معصوم و در خط و جبهه حق بودن و مبارزه با اهل باطل. اين نكته خيلي مهم است. مومن جبهه دارد و تحت ولايت معصوم و نايب معصوم حركت مي كند و اين از نشانه هاي بزرگ اهل ايمان است.
با توجه به اين سه اصل مى‏توان ميزان پايبندى فرد به ايمان را تا حدودى به دست آورد. رسول خدا(ص) فرمود: «هر فرد بر دين دوست و همنشين خود است».
هر چيزي نشانه اي دارد ايمان و تقوا هم نشانه هائي دارد، در خصوص ويژگى «ايمان» كه يك صفت قلبى است به عرض مى‏رسانيم كه راه شناخت و پى بردن به اين ويژگى درونى، دقت در اعمال و رفتار ناشى از آن است. مثلاً شجاعت يك صفت نفسانى و درونى است و كسى نيست كه ادعاى شجاعت نكند ولى راه تشخيص فرد شجاع از ترسو دقت در رفتارهاى وى و مشاهده آنها است. مثلاً كسى كه شب از بيرون رفتن و يا واقع شدن در تاريكى امتناع مى‏ورزد و با مشاهده يك صحنه پراضطراب رنگ رخساره‏اش را مى‏بازد، نمى‏تواند شجاع باشد. حال براى پى بردن به ايمان افراد نيز بايد از نظر رفتارى وى را مورد دقت قرار دهيد. مثلاً شخص با ايمان به سهولت غيبت نمى‏كند، تهمت نمى‏زند، از انجام واجبات غفلت نمى‏ورزد و نمازهاى واجب را در اول وقت و باحضور قلب و كيفيت برتر به جا مى‏آورد، در رعايت حساب مالى (خمس و زكات) دقت دارد و وضعيت شخصى او از نظر پايبندى به امور شرعى و... بنابراين به صرف ادعا نمى‏توان كسى را با ايمان دانست چون مدعيان ايمان كم نيستند.

راه هاي تحصيل، تحكيم و تقويت ايمان: 
براى اين كه انسان اعتقادات خود را مستحكم‏تر كند، دو حركت لازم است:
الف) حركت علمى؛ يعنى، لازم است در حد توان خود به مطالعه و تحقيق بپردازد و با رجوع به كتاب‏هايى كه در اين زمينه نوشته شده، پاسخ سؤالات خود را دريابد و يا با سؤال كردن از عالمان دينى، ابهامات و شبهاتى كه در ذهنش مطرح مى‏شود بازگو كند تا با روشن شدن ابهامات، اعتقادات خود را راسخ كند.
علم و ايمان رابطه‏ى طرفينى ندارند و اين طور نيست كه پس از كسب علم ايمان نيز حاصل بشود، چون متعلّق علم و ايمان جداى از هم است، علم به مغز و ايمان به دل تعلّق دارد (چه بسا انسان علمى را كسب كند، ولى بر آن ملتزم نشود) علّت اين امر نيز آن است علم دين اگر براى كسى حاصل شد، حال نوبت دل مى‏رسد كه با اختيار و قدرت تصميم‏گيرى آن را به صورت ايمان در خود بپذيرد، اما بسيارى قبل از اين كه دل را جايگاه دين و ايمان بسازند - و در عمل به آن پايبند باشند - دل خود را به دنيا، لذّت‏هاى نفسانى و هواهاى شيطانى بسته‏اند، دلبستگى و دلدادگى اين مردم چيزى جداى از مقوله دين و ايمان است. لذا قرآن مى‏فرمايد: «انَّ فى ذلك لَذكرى لمن كان له قلب» حقاً در اين (هلاك پيشينيان) يادآورى است، براى آن كس كه داراى دل باشد (ق، آيه‏ى 37)
بنابر اين اگر مايل هستيم از علم و معرفت دينى استفاده كنيم مى‏بايست اول دل داشته باشيم و به فرموده خداوند «لمن كان له قلب» دل را از آلودگى‏ها و تعلّقات بيهوده پيراسته سازيم. تا زمانى كه تمايلات حيوانى بر قلب ما تسلط دارد، جايى براى انگيزه‏هاى متعالى باقى نمى‏ماند. اگر ما بخواهيم به آن چه مى‏دانيم حقّ است مؤمن و ملتزم شويم، چيزهايى را كه ممكن است ما را از ايمان و پذيرش قلبى باز دارد، بايد از خود دور سازيم، در اين صورت آماده پذيرش و التزام نسبت به حقايقى مى‏شويم كه حقّانيّت آن‏ها را از راه علم و معرفت كسب كرده‏ايم.
قرآن شريف در سوره حجرات قضيه عدّه‏اى اعرابى را تعريف مى‏كند كه خدمت پيامبر مكرم اسلام آمدند و عرض كردند ما «ايمان» آورده‏ايم، ولى پيامبر مكرم اسلام به فرمان خداوند به ايشان فرمود: نگوئيد ايمان آورده‏ايم، بلكه بگوئيد اسلام آورده‏ايم و هنوز ايمان در قلب‏هاى شما وارد نشده است: «قالتِ الاعراب آمنّا قل لم تؤمنوا و لكن قولوا اسلمنا و لمّا يدخُلِ الايمانُ فى قلوبِكُم»؛ (حجرات، آيه‏ى 14).
از قسمت بعدى آيه چنين استفاده مى‏شود كه ايمان زمانى تحقّق پيدا مى‏كند كه مؤمن حقيقى، از خداوند و رسولش اطاعت و پيروى نمايد «... و ان تطيعُواللّه‏ و رسوله... ان اللّه‏ غفور رحيم» و اگر ايمان به مرحله عمل نرسد، اسلام است و هنوز به مرتبه ايمان راه نيافته، به عبارتى ايمان يك درجه از اسلام برتر است. لذا در حديث مى‏خوانيم: «الايمان اقرارٌ و عمل و الاسلام اقرارٌ بلاعمل» ايمان عبارت است از باور قلبى و عملى به آن (اصول كافى، ج 2، ص 24).
بنابر اين بر ماست كه براى فراهم آوردن ايمان در دو زمينه تلاش داشته باشيم: الف) در زمينه تقويت شناخت خويش و دوم در زمينه انگيزش ميل فطرى خويش به آوردن ايمان و انجام كارهاى شايسته. و معلوم مى‏شود كه راه‏هاى كسب علم از درون انسان شروع مى‏شود:
1. تفكر و انديشه در كتاب تكوين (طبيعت و جهان آفرينش) . تفكر پيرامون آيات و نشانه هاي خداوند در گستره هستي: توجه به اين نشانه ها، ياد خدا را در دل ها زنده مي كند و لطف و رحمت او را به ما يادآور مي شود و در نهايت بر دوستي و محبت ما به خدا مي افزايد. (ر.ك: سوره يس، آيات 23 تا 40).
2. تفكر و تدبر در خلقت خود انسان(مبدأشناسى).
3. تفكر و تأمل در پايان زندگى انسان (معادشناسى).
4. مراجعه به كتاب تشريع (قرآن و سيره اهل بيت عليهم‏السلام)
5. مطالعه تاريخ اسلام و تحليل آن در تقويت ايمان تاثيري بسيار عميق خواهد داشت.
ب) حركت عملى؛ تاكنون دريافتيم كه ايمان مقتضى عمل صالح است، اين واقعيت را در آيه آيه قرآن شريف مى‏توانيم به دست آوريم: «والّذين آمنوا و عمِلوا الصّالحاتِ سنُدخِلِهُم جنّاتٍ...»؛ (نساء، آيه‏ى 57 و 122).
ايمان و عمل در ديدگاه قرآن دو جزء جدانشدنى از هم هستند، در واقع ايمان، شخص را به انجام عمل شايسته وا مى‏دارد، امّا در همين جا يك نكته دقيقى وجود دارد و آن اين كه ايمان، در صورتى مى‏تواند منشأ عمل صالح (تقوا) بشود كه زنده و فعّال باشد. به عبارتى آگاهى و تنبه همواره بايد زنده باشد تا منشأ اثر شود. توصيه شده در اين مرحله براى تشخيص كار «خوب» از كار «بد» تا آن چه كه عقل مى‏فهمد از عقل، و آن چه را نمى‏فهمد از شرع دريافت كنيم و بدانيم چه كارى را بايد انجام دهيم و چه كارى را بايد ترك كنيم. لذا موضوع انجام واجبات و ترك محرّمات مطرح مى‏شود.
نكته‏ى ديگر در سير عملى آن است كه مؤمن پيوسته به عمل صالح و كردار شايسته اهتمام بورزد، هر عمل شايسته، در تقويت ايمان و تقوا نقشى اساسى دارد و متقابلاً ايمان به دست آمده خود منشأ عمل شايسته‏تر مى‏شود و اين ارتباط ايمان و عمل صالح به صورت صعودى تحقق مى‏يابد. «والذين اهتَدوا زادهُم هُدى»كسانى كه هدايت الهى را بپذيرند خداوند هدايت آن‏ها را زيادتر مى‏كند (محمد، آيه‏ى 17)
نكته بعد اين كه مؤمن در عمل به دين خود مى‏بايست ارتباطى تنگاتنگ با عالمان دينى داشته باشد تا با استفاده از سيره علمى و عملى ايشان بيش از پيش در مسير هدايت قرار گيرد و از آسيب‏ها و شبهات بركنار و مصون باشد.
رفتار زير باعث تقويت ايمان خواهد شد:
1-توجه دائم به خداوند و ذكر و ياد او: حضور خداوند در خاطر ما، در همه لحظات زندگي، ارتباط ما را با او افزايش مي دهد و به تدريج به پيوندي استوار مي انجامد. يكي از حكمت هاي نمازهاي پنجگانه، زنده نگه داشتن ياد خدا در طول شبانه روز، در دل مؤمن است.
«يا ايها الذين آمنوا اذكروا الله ذكرا كثيرا؛ اي كساني كه ايمان آورده ايد! خدا را بسيار ياد كنيد» (احزاب، آيه 41).
انجام برخي كارها مانند قرائت قرآن، دعا و زيارت، مطالعه سيره ائمه و همنشيني با نيكان و صالحان، ما را به ياد خدا مي اندازد.
برخي كارها نيز مانع توجه به خداوند است كه بايد اين موانع را كنار زد تا غفلت بر آن حاكم نشود.
قرآن كريم مي فرمايد: «ياد خدا دل هاي مؤمنان را مي لرزاند و هنگامي كه آيات الهي را گوش دهند، بر ايمانشان افزوده مي شود» (انفال، آيه 2).
2-توجه به نعمت ها و الطاف خدا نسبت به انسان: اگر در زندگي خود توجه كنيم، خود را غرق در نعمت هاي الهي خواهيم يافت. فلسفه آفرينش اين نعمت ها اين است:

ابر و باد و مه و خورشيد و فلك در كارند تا تو ناني به كف آري و به غفلت نخوري


(سعدي)
انسان بر خوان نعمت حق نشسته تا با يادآوري لطف او، ياد خدا را در دل زنده نگه دارد و قلب خود را به او نزديك تر كند.
3-انجام نيكي ها و دوري از بدي ها: هر عمل نيك دل را نوراني تر مي كند و برعكس هر گناه صفحه دل را تيره و كدر مي سازد. بايد بكوشيم با عمل به نيكي ها، دل خود را نوراني تر كنيم و با دوري از گناهان رشته محبت خود را با خدا استوار سازيم.
مطالعه كنيد: شهيد مطهري، انسان و ايمان (ج 2 از مجموعه آثار)
4- شركت در جلسات و فعاليت هاي مذهبي و فرهنگي و ذكر اهل بيت(ع).
براى آگاهى بيشتر در اين باره به منابع زير مراجعه كنيد:
1. تفسير نمونه، تفسير سوره حجرات
2. تفسير سوره حجرات، محسن قرائتى
3. طهارت روح در آثار شهيد مطهرى، عباس عزيزى.
4. نشريه قرآنى «بشارت» كه يك نشريه دو ماهه و ويژه جوانان است. محبت و عشق به خدا دو راه دارد: 1- راه نظرى؛ در محبت، علم و شعور نهفته است و تا زمانى كه انسان نسبت به چيزى شناخت پيدا نكند، آن را دوست نمى‏دارد.
2- راه عملى؛ حضرت على(ع) نيز مى‏فرمايند: «اگر خدا را دوست مى‏داريد محبّت دنيا را از قلب‏هايتان خارج كنيد»، (ميزان‏الحكمه، ج2، ص 228، ر 3167).
عبدالرزاق كاشانى (شارح كتاب منازل السائرين) مى‏نويسد: «عشق و محبّت به محبوب اقتضا مى‏كند وصال را، و وصال ميسّر نمى‏شود مگر به بذل روح، و انس به جمال هم اقتضا مى‏كند كه قلب از التفات به غير او ممنوع شود. پس افراد محبّ وقتى در محبّت صادق‏اند كه قلبشان تعلق به محبوب داشته باشد»، (شرح منازل السائرين، ص 168). (براى مطالعه بيشتر ر.ك: محمدرضا كاشفى، آيين مهرورزى، صص 77 ـ 83).
در بحث روش تحصيل محبت خداوند، علاوه بر عنوان محبت به عنوان عبادت و اطاعت و معرفت نيز بايد توجه نمود؛ زيرا اين سه عنوان (معرفت، محبت و عبادت) كاملاً به هم مربوط‏اند و محبت ريشه در معرفت و عبادت دارد. اين بحث از پيچيدگى خاصى برخوردار است؛ زيرا محبت نسبت به معرفت، گاهى قبل و گاهى بعد از آن قرار مى‏گيرد و همچنين، محبت نسبت به عبادت، گاهى قبل از آن و گاهى پس از آن قرار مى‏گيرد. به عبارت ديگر، گاهى محبت معلول معرفت است و گاهى علت آن و همچنين، محبت گاهى علت عبادت است و گاهى معلول آن. بنابراين براى روشن شدن بحث لازم است روابط اين سه عنوان مورد بررسى قرار گيرد تا دقيقا آشكار شود كه جايگاه محبت در كجا است و عوامل و اسباب تحصيل و تحريك آن كدام است.
T{رابطه معرفت و محبت}T پرواضح است كه محبت از جهتى فرع بر معرفت است، همانطور كه نفرت كه ضد محبت است نيز، ريشه در معرفت دارد. ميل و نفرت انسان نسبت به چيزى ريشه در شناخت آن چيز دارد. انسان دوستدار زيبائى و گريزان از زشتى‏ها است و به هر مقدار كه تحت جاذبه‏ى جمال چيزى قرار گيرد و زيبائى آن را درك نمايد، نسبت به آن چيز علاقه نشان مى‏دهد. دوست داشتن و عاشق شدن انسان نسبت به كس يا چيزى كه هرگز او را نديده است و هيچگونه شناختى نسبت به او ندارد، كاملاً بى‏معنا است. انسان ابتدا مى‏شناسد و سپس طالب، محب و عاشق مى‏شود و معقول نيست كس كه چيزى را نديده و مزه‏ى آن را نچشيده است بگويد، دوست دارم يا ندارم. 
حتى نوع محبت هر كس نيز بستگى به نوع شناخت و نوع محبوبهاى او دارد. برخى آدمها حسى‏اند؛ شناخت آنها محدود به حس است و تنها مجذوب جمال طبيعت و زيبائى‏هاى حسى هستند و برخى علاوه بر حواس از ادراك عقلى نيز سود مى‏برند، اين دسته از زيبائى‏هاى عقلى و مجرد نيز لذت مى‏برند و همين طور برخى ادراكات خيالى يا وهمى دارند. ايشان دوستدار صحنه‏هاى خيالى و يا معانى وهمى‏اند. مراتب ضعف و قوت محبت نيز بستگى به مراتب معرفت دارد، خصوصا نسبت به خداى متعال كه بر هر مقدار درجه‏ى معرفت انسان بالا رود، به همان مقدار عشق و محبت او نيز اوج مى‏گيرد، به همين دليل محبتى كه انسان در ابتداى راه و در اثر معرفت علمى و ابتدائى تحصيل مى‏كند با محبتى كه در انتهاى راه و در اثر معرفت حضورى و شهودى نصيب او مى‏شود يكسان و برابر نيست. A{«يرفع الله الذين آمنوا منكم و الذين اوتوا العلم درجات»M{}Aبالا رفتن از درجات و مراتب قرب و محبت حق تعالى، بستگى به درجات ايمان و علم و دانش انسان دارد}M
T{رابطه محبت و عبادت}T عبادت گر چه نياز اساسى به معرفت و ايمان دارد و با انگيزه‏ى ترس از جهنم و يا طمع به بهشت نيز برگذار مى‏شود؛ ولى عبادتى كه انسان را به اوج قله‏ى انسانيت، كمال و قرب الهى مى‏رساند، تنها عبادتى است كه برخاسته از محبت به خداى متعال باشد. امام صادق(ع) در روايتى فرموده‏اند: «M{بندگان خداى سه گروه‏اند، گروهى عبادتشان از روى ترس است، ايشان بردگانند و گروهى عبادتشان از روى طمع است، ايشان مزدورانند و گروهى عبادتشان از روى محبت است، ايشان آزادگان‏اند. اين گروه بهترين عبادت كنندگان‏اند»}M از نظر اسلام، ارزش اخلاقى عمل و عبادت و تأثير سازنده‏ى آن، بستگى به آگاهى و آزادى دارد و دو عنصر ترس و طمع، دقيقا دو عامل تهديد كننده‏ى آزادى هستند. از اين ديدگاه تنها كسانى كه با انگيزه‏ى محبت عبادت مى‏نمايند از عوامل تهديد كننده‏ى ترس و طمع به دور هستند و عبادتشان كامل است. اين روايت بسيار حكيمانه به خوبى بيان مى‏كند كه چگونه عبادت حقيقى ريشه در محبت خدا دارد و انگيزه‏ى واقعى عبادت، محبت به خداى متعال است.
T{رابطه‏ى عبادت و معرفت}T همان‏گونه كه معرفت، زمينه محبت و عبادت آگاهانه را فراهم مى‏آورد، عبادت نيز متقابلاً زمينه‏ساز حصول معرفتى عميق‏تر مى‏شود و انسان در يك سير متقابل صعودى ميان معرفت، محبت و عبادت و دوباره معرفت بيشتر، محبت فزونتر و عبادت خالصانه‏تر، به سمت كمال و سعادت به پيش مى‏رود. و على(ع) در روايتى فرموده است H{«ثمرة الدين قوة اليقين»}H M{يعنى ميوه و ثمره‏ى دين دارى، نيرو يافتن معرفت و يقين است}M. T{عوامل تحصيل محبت خداوند}T از مطالب گذشته به خوبى آشكار شد كه عوامل اصلى تحصيل محبت خداوند، معرفت و عبادت است؛ زيرا در مراحل اوليه، محبت مستند به معرفت است و ريشه در شناخت محبوب دارد و در مراحل پيشرفته‏تر، عبادت موجب معرفت و محبت بيشتر مى‏شود. برنامه‏هايى عملى براى تقويت محبت در دل توصيه شده است كه به صورت فهرست‏وار عبارتند از 1. تلاوت قرآن با صوت زيبا و حزين و شرايط مخصوص 2. تفكر و دوام ياد خدا 3. توجه به نعمت‏هاى الهى از آن جهت كه آثار رحمت و محبت حق تعالى و مظاهر اويند 4. مطالعه در زيبائى‏ها و عجايب خلقت 5. ارتباط روحى و معنوى با اهل بيت(ع) و اولياء و دوستداران خداوند 6. شركت در مجالس ذكر و انس با اولياء الهى. 7. مطالعه كتب و اشعار اهل معرفت و عشق.
T{شرط و مانع}T مهمترين مانع ظهور محبت خدا در دل انسان، حب دنيا است. حب خدا در يك تضاد واقعى با حب دنيا، ممكن نيست كه درون يك انسانى با هم جمع شود. هر انسانى يا اهل محبت دنيا است و يا اهل محبت خدا. بنابراين مهمترين شرط تحقق محبت در يك دل، اخراج حب دنيا از آن دل است. در اين زمينه مولاى متقيان و اميرمؤمنان فرموده است «اگر دوستدار خداوند هستيد پس لازم است كه محبت دنيا را از دل خويش برايند. چگونه مدعى محبت خداى سبحان است كسى كه قلبش مسكن حب دنيا است. همان گونه كه خورشيد با شب جمع نمى‏شود، حب خداوند نيز با حب دنيا جمع نمى‏شود.
براى توضيح بيشتر در اين باره توجه شما را به مطالب زير جلب مى‏كنيم.
اگر كسى بخواهد عاشق خداوند واولياى او شود كافى است مقدارى از حجاب‏هاى دل خويش را كنار بزند و چشم دل را باز كند و مقدارى از آن همه نعمت‏هاى گوناگونى كه خداوند به او داده است را ملاحظه نمايد. آدمى اگر به خود و اطرافش نگاه كند، خواهد فهميد كه غرق در نعمت‏ها و الطاف خداوند است. او با مهربانى تمام و با كمال بذل و بخشش و جود و كرم و در عين حال با چشم‏پوشى از بسيارى از بدى‏ها و ناسپاسى‏هاى انسان، مشغول تدبير امور و اداره تمامى شؤون زندگى او است. 
اگر كارى كنيم كه از خواب غفلت بيدار شويم، خود را غرق در محبت‏هاى خداوند و اولياى او خواهيم ديد. بعد از ديدن اين احسان قلبا به اعطا كننده آن علاقه‏مند شده و خود را مديون او خواهيم ديد و علاقه و محبتمان نسبت به او افزون خواهد شد و اندك اندك و با گذشت زمان عشق به معبود پيدا خواهيم كرد. پس راه عاشق خدا شدن درك محبت‏ها و خوبى‏هاى او است كه جز با رفع حجاب‏هاى درونى ميسّر نمى‏گردد. امورى كه مى‏توانند در رفع اين حجاب‏ها مؤثر باشند، عبارت است از:
1- تفكر در صفات خداوند،
2- مطالعه كتاب‏هاى اعتقادى،
3- سخن گفتن فراوان با او چه در قالب ادعيه و مناجات‏هايى كه از اهل بيت رسيده و چه به صورت درد دل‏هاى صميمى با او،
4- شركت دادن او در امور روزمرّه زندگى به طورى كه هيچ كارى را بدون خواست و جلب توجه او انجام ندهيم،
5- مطالعه زندگى‏نامه و شرح حال عرفا و سالكان طريق و علمايى كه ساليان سال عمر خويش را در اين مسير سپرى نموده‏اند،
6- به زيارت آنها رفتن (در مورد امامان و اولياء)،
7- هديه دادن مثلاً عمل خيرى مثل نماز و روزه و صدقه را انجام دهد و عمل را به آن ولىّ خدا به عنوان تحفه‏اى گرچه ناقص اهدا نمايد.
عشق حقيقى، عشق اكبر يا محبت اول1، عشق به معشوق حقيقى و منحصر به فردى است كه با عشق به خود جهان را آفريد و عشق را در تمام هستى، از جمله انسان، قرار داد2؛ محبوبى كه قرآن كريم وى را محبوب حقيقى و اصلى مى‏داند3 و روايات بر محبت و عشق وى بسيار تأكيد ورزيده‏اند.4؛ يعنى خداوند متعال.

ملامتم به خرابى مكن كه مرشد عشق حوالتم به خرابات كرد روز نخست

 

عهد الست من همه با عشق شاه بود و ز شاهراه عمر بدين عهد بگذرم


اين عشق حقيقى از دو راه كلى حاصل مى‏شود: نظرى و عملى.
الف( نظرى
از آن‏جا كه عشق فرع معرفت و شناخت است5،نخستين قدم در تحصيل عشق به خدا، شناخت و معرفت به خالق بى همتا است. معرفت به سه روش حاصل مى‏شود: 
1 - دل )فطرت)
2 - حس و علم )طبيعت)
3 - عقل )استدلال و فلسفه)
ب( عملى
آيات و روايات و گفتار عارفان در قالب رعايت موارد ذيل، انسان را به اين عشق مى‏رساند:
1 - ترجيح دادن خداوند بر همه محبوب‏هاى ديگر، به ويژه حبّ دنيا7
2 - اطاعت ظاهرى و باطنى از اوامر و نواهى خداوند8
3 - ترجيح لقاى پروردگار بر بقاى خود9
4 - دوستى با اولياى خدا و دشمنى با معاندان به خاطرِ خداوند10
5 - مجاهده با مال و جان در راه خدا11
6 - خشنودى و رضايت كامل از حضرت حق12
7 - حريص بودن بر خلوت و مناجات با پروردگار13
8 - اُنس با كلام خدا )قرآن(14
9 - در همه اوقات مستغرق در ياد پروردگار بودن15
10 - حقير شمردن هر چيز ديگر در برابر محبت خداوند16
11 - دوست داشتن و مهربان بودن با همه بندگان مطيع و دشمنى با همه كافران و گنهكاران17
از آن‏جا كه در عشق حقيقى معشوق يگانه است، انحصار معشوق در خداوند متعال از شرايط اصلى و اصيل حصول عشق به خدا است.
12- بهترين و كلي ترين راه تقويت محبت خداوند، انجام واجبات و مستحبات ديني و وارد شدن به منطقه قرب فرايض و نوافل است. در كتاب «محاسن » أحمد بن محمد بن خالد برقي روايت ميكند از امام جعفر صادق عليه السلام از رسول الله صلي الله عليه و آله و سلم كه : قَالَ اللَهُ: مَا تَحَبَّبَ إلَي عَبْدِي بِشَيءٍ أَحَبَّ إلَي مِمَّا افْتَرَضْتُهُ عَلَيهِ. وَ إنَّهُ لَيتَحَبَّبُ إلَي بِالنَّافِلَةِ حَتَّي أُحِبَّهُ؛ فَإذَا أَحْبَبْتُهُ، كُنْتُ سَمْعَهُ الَّذِي يسْمَعُ بِهِ، وَ بَصَرَهُ الَّذِي يبصُرُ بِهِ، وَ لِسَانَهُ الَّذِي ينْطِقُ بِهِ، وَ يدَهُ الَّتِي يبْطِشُ بِهَا، وَ رِجْلَهُ الَّتِي يمْشِي بِهَا. إذَا دَعَانِي أَجَبْتُهُ، وَ إذَا سَأَلَنِي أَعْطَيتُهُ. وَ مَا تَرَدَّدْتُ فِي شَيءٍ أَنَا فَاعِلُهُ كَتَرَدُّدِي فِي مَوْتِ مُؤْمِنٍ يكْرَهُ الْمَوْتَ وَ أَنَا أَكْرَهُ مَسَآءَتَهُ. 
«خداوند عزّوجل ميفرمايد: بنده من هيچگونه محبتش را در دل من جاي نميدهد و موجبات محبت مرا فراهم نمي كند كه در نزد من محبوب تر باشد از آنچه من بر او لازم و واجب گردانيده ام .
و او پيوسته با بجا آوردن نوافل و مستحباتي كه او را بدانها تكليف نكرده ام محبت خود را در دل من بيشتر ميكند تا جائي ميرسد كه من محب او ميشوم ؛ و در اينصورت كه من محب او شدم ، من گوش او ميشوم كه با آن مي شنود، و چشم او ميشوم كه با آن مي بيند، و زبان او ميشوم كه با آن سخن ميگويد، و دست او ميشوم كه با آن اخذ ميكند، و پاي او ميشوم كه با آن راه ميرود.
زماني كه مرا بخواند، اجابت ميكنم و هنگامي كه چيزي از من مسألت كند به او عطا مي نمايم .
و هيچگاه من در كاري كه خود بدون واسطه و اسباب فاعل آن كار بوده ام ، برايم درنگ و ترديد حاصل نشده است مانند وقتي كه خود ميخواهم روح بنده مؤمني را قبض كنم كه او از مرگ كراهت دارد و من از آزار و ناراحتي او كراهت دارم .»

عاشقان را شادمانى و غم اوست دستمزد و اجرت خدمت هم اوست

 

غير معشوق ار تماشايى بود عشق نبود هرزه سودايى بود

 

عشق آن شعله است كاو چون برفروخت هر چه جز معشوق باقى جمله سوخت

 

تيغ »لا« در قتل غير حق براند درنگر ز آن پس كه بعد »لا« چه ماند

 

ماند »الا الله« باقى، جمله رفت شاد باش اى عشق شركت سوز رفت18


با توجّه به آن‏كه عشق امرى دو سويه است، در قبال عشق انسان به خداوند، خداوند نيز به آدمى عشق مى‏ورزد؛ البته عشق خداوند به بندگان خويش تفسيرى خاصّ دارد كه پرداختن بدان مجالى ديگر مى‏جويد.19 در آيات و روايات از نشانه‏هاى عشق حق به بنده بسيار سخن رفته است. اين نشانه‏ها كه مى‏توان آن‏ها را معيار موفقيت در تحصيل عشق به خداوند دانست، به اجمال عبارت است از: 
1. محبوب دوستان خدا شدن
2. توفيق اطاعت يافتن
3. برداشته شدن سنگينى خدمت از دوش
4. برخوردارى از عطاى خداوند به قدر نياز
5. فزونى آزمون‏هاى الاهى
6. آشكار نشدن معايب و كاستى‏هاى انسان
7. برخوردارى از قلب سليم و اخلاق نيك
8. مبغوض گشتن دنيا
9. برخوردارى از بردبارى و آرامش
10. بهره مندى از صدق و راستى
11. خطور دانش در ذهن
12. برخوردارى از عبادت نيكو
13. دوست داشتن امانت.2

يا رب ز شراب عشق سر مستم كن و زعشق خودت نيست كن و هستم كن

 

از هر چه جز عشق خود تهى دستم كن يكباره به بند عشق پابستم كن


(بابا طاهر)
پى نوشت‏ها:
1. الاسفار الاربعه، صدرالدين شيرازى، ج 7، ص 184؛ شرح منازل السائرين عبدالرزاق كاشانى، على شيروانى، ص 222 و 223.
2. مقالات، محمد شجاعى، ج 2، ص 176 - 166.
3. بقره(165 :(2؛ توبه (24 :(9؛ هود(113 :(11؛ عنكبوت(4 (29؛ زمر(3 :(39؛ شورى (9 - 6 :(42.
4. المحبة فى الكتاب و السنة، محمد محمدى رى شهرى. ص 199؛ الاخلاق القرآنية، زهير الاعربى، ج 2، ص 15 - 11.
5. الاسفار الاربعة، ج 7، ص 152؛ رساله عشق، ابن سينا، تصحيح سيد محمد مشكوة، ص 24 - 9.
6. ر. ك: اصول فلسفه و روش رئاليزم، سيد محمد حسين طباطبايى، ج 5، ص 70 - 51.
7. ميزان الحكمة، محمد محمدى رى شهرى، ج 2، ح 3167 - 3156 - 3162؛ شرح منازل السائرين، ص 168.
8. آيين مهروزى، محمد رضا كاشفى، ص 86 و 87؛ نهج البلاغه، ترجمه دكتر شهيدى، نامه 69، ص 354.
9. ميزان الحكمة، ج 8، حديث 18030؛ آيين مهرورزى، ص 89 و 90.
10. اصول كافى، ج 3، ص 189.
11. مائده(54 :(5.
12. الميزان، محمدحسين طباطبايى، ج 9، ص 375؛ آيين مهرورزى، ص 94 - 92.
13. ميزان الحكمة، ج 2، حديث 3152 و 3160.
14. قوت القلوب، ابوطالب مكى، ص 8 و 105.
15. ميزان الحكمة، ج 2، حديث 3156.
16. نهج البلاغه، خطبه 193.
17. كيمياى سعادت، محمد غزالى، تصحيح حسين خديوجم، ج 2، ص 603 - 600؛ آيين مهرورزى، ص 98 - 85. 
18. مثنوى.
19. احياء علوم الدين، محمد غزالى، ج 4، ص 302 و 303؛ چهل حديث، سيد روح الله خمينى)ره(، ص 391 - 390؛ رساله عشق، ص 6 - 4.
20 - ر. ك: آيين مهرورزى، ص 103 - 102؛ عطف الالف، ابوالحسن ديلمى، ص 94 - 89؛ احيا ءعلوم الدين، ج 4، ص 304؛ ميزان الحكمة ج 2، ص 224 - 222.


ادامه مطلب
امتياز:
بازديد:
[ ۱۱ آذر ۱۳۹۴ ] [ ۰۶:۲۶:۱۶ ] [ مدير سايت ]

16نكته براي تقويت ايمان

 


از اينكه مدتي طولاني نتوانستم مطلب جديد ارسال كنم معذور هستم.

و اينهم پست جديد.

خيلي از ما آرزومنديم كه انساني پاك و وارسته باشيم ،گناه نكنيم ،در مقابل امر خداوند تسليم مطلق باشيم و... در اين مسير گام هايي بر مي داريم و حس سبكي و آرامش به ما دست مي دهد وقتي كه مقابل نفس اماره و شيطان با صلابت ايستاده و نه مي گوييم به خودمان و انسان بودنمان افتخار مي كنيم ، اما افسوس كه ديري نمي پايد و با عقب گردي سريع به نقطه آغاز باز مي گرديم...


ايمان

با وسوسه هاي شيطان نرم مي شويم و كم كم از خود بيخود شده عنان اختيار را به دستش مي سپاريم و باز گناه باز لغزش باز حس تلخ پشيماني و باز ...

 

ياد روزهايي كه خوب بوديم مي افتيم و حسرت مي خوريم داستان تكرار مي شود بلند مي شويم مي ايستيم راه مي افتيم و چند قدمي نگذشته باز زمين مي خوريم .

گاهي اوقات خسته مي شويم و دردمندانه از خداوند طلب ياري مي كنيم ،مي خواهيم كاري كند كه ما تا نهايت مسير تا پاك شدن همراهمان بماند .

خوب مي دانيم كه اين لغزش ها به خاطر ضعف ايمان ماست و خوب مي دانيم كه كساني با تمرين با زحمت با خون دل خوردن اين راه را رفتند و رسيدند و تا ابد سعادتمند شدند پس ما هم مي توانيم  اما راه دارد بايد راهش را بدانيم .

 

راهكارهايي براي تقويت ايمان  

رسول خدا در اين باره فرموده اند : الْمُؤْمِنُ أَشَدُّ فِي دِينِهِ مِنَ الْجِبَالِ الرَّاسِيةِ وَ ذَلِكَ أَنَّ الْجَبَلَ قَدْ ينْحَتُ مِنْهُ وَ الْمُؤْمِنُ لَا يقْدِرُ أَحَدٌ عَلَى أَنْ ينْحَتَ مِنْ دِينِهِ شَيئاً وَ ذَلِكَ لِضَنِّهِ بِدِينِهِ وَ شُحِّهِ عَلَيهِ (بحار الأنوار ج‏64 ص 299 ) ؛« مؤمن در دينش از كوه‏هاى بلند هم سخت‏تر و پابرجاتر مى‏باشد زيرا كوه‏ها را با كندن و تراشيدن مى‏توان در آن نقصان پديد آورد، ولى از مؤمن نمى‏توان چيزى كاست، زيرا او نسبت به دينش بخل مى‏ورزد و به ديگران نمى‏دهد.»

لذا اگر بخواهيم ما نيز به چنين مرتبه و جايگاهي از ايمان نائل گرديم ، بايد راه هاي رسيدن به اين قله رفيع شناخته و در متن زندگي خود پياده نمائيم .

امام حسين( عليه السلام) هر كه ترك كرد مجادله را، پس به تحقيق كه محكم كرده است ايمان خود را

 

 

تقويت عواملي كه باعث استقرار و تثبيت ايمان در وجود انسان مي گردند :

 

1- تقويت ايمان با بالا بردن علم و يقين

حضرت علي عليه السلام فرموده اند : قوّوا ايمانكم باليقين فانّه افضل الدّين ؛ قوى و محكم گردانيد ايمان خود را بيقين پس بدرستى كه آن افزونترين دين است، و منظور از «يقين» اعتقاد ثابت جازمى است كه از روى دليل و برهان باشد.

به اين معنا كه اعتقاداتى كه انسان در دين بايد داشته باشد همه بمرتبه يقين برسد و بتقليد و دلايلى كه افاده يقين نكند اكتفا مكنيد، زيرا كه أفضل دينها آنست كه از روى يقين باشد. (شرح آقا جمال الدين خوانسارى بر غرر الحكم، ج‏4، ص: 512)

 

تلاوت

2- تلاوت قرآن

خداوند متعال در اين خصوص مي فرمايد : «إنّما المؤمنون ... إذا تليت عليهم ءايته زادتهم إيمنا ....» (أنفال / 2) مؤمنان، تنها كسانى هستند كه ...هنگامى كه آيات او بر آنها خوانده مى‏شود، ايمانشان فزونتر مى‏گردد....

 

3- عمل به احكام و مواعظ الهى، مايه افزايش ايمان:

خداوند متعال در اين خصوص مي فرمايد : اگر(همانند بعضى از امتهاى پيشين،) به آنان دستور مى‏داديم: «يكديگر را به قتل برسانيد»، و يا: «از وطن و خانه خود، بيرون رويد»، تنها عده كمى از آنها عمل مى‏ كردند! و اگر اندرزهايى را كه به آنان داده مى‏شد انجام مى‏دادند، براى آنها بهتر بود؛ و موجب تقويت ايمان آنها مى‏شد. (نساء /66 )

 

4- ترك بحث و جدل باعث تحكيم و تقويت ايمان است

امام حسين( عليه السلام) هر كه ترك كرد مجادله را، پس به تحقيق كه محكم كرده است ايمان خود را (مصباح الشريعه-ترجمه عبد الرزاق گيلانى ص 308)

امير المؤمنين عليه السّلام به اصحابش فرمود:... خوشا بحال كسى كه محبّت ما اهل بيت در قلب او رسوخ داشته باشد، ايمان در قلب چنين كسى ثابت‏تر از كوه احد در مكانش خواهد بود

5- پرهيزكاري مايه ثبات و پايدارى ايمان مي گردد

امير المؤمنين على (ع) فرموده است، پارسايى و پرهيزكاري مايه ثبات و پايدارى ايمان است (روضة الواعظين-ترجمه مهدوى دامغانى ص 682 )

 

6- محبت اهل بيت عليهم السلام انسان را در دينداري همچون كوه احد ثابت قدم مي كند

امير المؤمنين عليه السّلام به اصحابش فرمود:... خوشا بحال كسى كه محبّت ما اهل بيت در قلب او رسوخ داشته باشد، ايمان در قلب چنين كسى ثابت‏تر از كوه احد در مكانش خواهد بود. (اسرار آل محمد عليهم السلام ص 516 )

 

7- كتمان اسرار و رازدارى (ارشاد القلوب-ترجمه سلگى ج‏1 ص 362 )

 

8- عفو و چشم پوشى از عيب مردم (ارشاد القلوب-ترجمه سلگى ج‏1 362 )

 

صبر

9- صبر در خوشي ها و ناخوشي ها (ارشاد القلوب-ترجمه سلگى ج‏1 362 )

 

10 – نهادينه نمودن صفات مومنين در خود

در اين خصوص تنها به يك روايت از پيامبر گرامي اسلام اكتفا مي نمائيم كه فرمود: در مؤمن بيست خصلت بايد باشد و هر كه همه را ندارد ايمانش كامل نباشد اى على اخلاق مؤمن اينها است.

- در صف نماز حاضرند- در پرداخت زكاه شتابانند- مستمندان را خوراك دهند- دست لطف بر سر يتيم كشند- ناخن خود را پاكيزه كنند- كمر خود را ببندند- اگر حديث گويند دروغ نگويند- اگر وعده دهند، تخلف نكنند- اگر سپرده ستانند خيانت نورزند- اگر سخن گويند راست گويند- در شب خداپرستند- در روز مردان نبردند- روزها را روزه‏اند- شبها را زنده دارند و عبادت كنند- همسايه را نيازارند- همسايه از آنها آزار نكشد- آرام روى زمين راه روند- بسوى مساجد گام بردارند- و بخانه بيوه زنان بروند (براي كمك و مساعدت آنها ) - و بگورستانها سر بزنند، خدا ما و شما را از پرهيزكاران سازد « گنجينه معارف شيعه-ترجمه كنز الفوائد و التعجب ج‏1 ص 117 »

 

11- طلب ياري خواستن از خداوند متعال جهت شعله ور ماندن ايمان در وجود انسان

ائمه اطهار (عليهم السلام ) در همين زمينه دعاهايي را توصيه نموده اند كه از جمله آنها دعاي عديله مي باشد ( مفاتيح الجنان فصل ششم ) (1)

امام صادق عليه السّلام فرمود: و هر گاه به برادر مومن خود تهمتى بزند ايمان از قلبش مى‏رود همان طور كه نمك در ميان آب ذوب مى‏شود

 ريشه كن نمودن عواملي كه باعث از بين رفتن ايمان مي شوند

در اين زمينه روايات متعددي از پيامبر اكرم و اهل بيت ايشان (عليهم السلام ) نقل شده كه برخي از آنها به شرح ذيل مي باشد .

1- نداشتن محبت اهل بيت پيامبر عليه السلام ايمان را ذوب مي كند.

امير المؤمنين عليه السّلام به اصحابش فرمود:... و هر كس كه دوستى ما در قلب او جاى‏ نگيرد ايمان در قلب او مانند ذوب شدن نمك در آب ذوب مى‏شود.( اسرار آل محمد عليهم السلام، ص: 515)

 

2- هرگز دوستى با دشمنان خدا و رسول (صلى اللَّه عليه و آله و سلم) با داشتن ايمان قابل جمع نيست (2)

 

دور زدن دروغ

3- دروغ گو مزه ايمان را درك نمي كند

امير المؤمنين عليه السّلام فرمودند: بنده‏اى مزه ايمان را درك نمى‏كند مگر اينكه از دروغ چه جدى و يا شوخى دست باز دارد. (بحار الأنوار ، ج‏69، ص: 250)

 

4- خيانت كننده به امانت ايمان ندارد

رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمود: كسى كه امانتدار نيست ايمان ندارد، (نوادر راوندى-ترجمه صادقى اردستانى ص 168 )

 

5- خنديدن بيش از حد ايمان را محو مي كند

رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله فرمودند: خنديدن زياد ايمان را محو مى‏كند (ايمان و كفر-ترجمه الإيمان و الكفر بحار الانوار ج‏2 ص 467 )

 

6- حرام خواري ايمان را دور مي كند

پيامبر اكرم فرموده اند : حرام خوردن ايمان را دور مى‏كند (نصايح ص 219 )

 

7- زنا كردن موجب مي شود تا روح ايمان از انسان جدا گردد (اصول كافى-ترجمه مصطفوى ج‏3 ص 388 )

 

8- عمل ننمودن به دستورات ديني موجب تزلزل در ايمان مي گردد

امام صادق عليه السّلام فرمود: ايمان بدون عمل ثبات ندارد و عمل از ايمان مى‏باشد.( ايمان و كفر-ترجمه الإيمان و الكفر بحار الانوار ج‏1 ص 408) لذا از محوري ترين برنامه هايي كه بايد داشته باشيد انجام واجبات و ترك محرمات مي باشد .

 

9- حسادت ورزيدن به برادر مومن ايمان را در دل آب مي كند

امام صادق عليه السلام در اين خصوص فرموده اند : هر كس بر مؤمنى حسادت كند، ايمان در دلش همچون نمك در آب ذوب شود.( تحف العقول-ترجمه جعفرى ص 284 )

 

10- تهمت زدن به برادر ديني ايمان را ذوب مي كند

امام صادق عليه السّلام فرمود: و هر گاه به برادر مومن خود تهمتى بزند ايمان از قلبش مى‏رود همان طور كه نمك در ميان آب ذوب مى‏شود (مشكاة الانوار-ترجمه هوشمند و محمدى متن ص 197 )

 

11- بي صبري ايمان را مي برد

حضرت صادق عليه السّلام كه فرمود: نسبت صبر بايمان نسبت سر است به تن همچنان كه با رفتن سر تن هم از بين ميرود با رفتن صبر هم ايمان دوامى نخواهد داشت.( بحار الانوار-ترجمه جلد 67 و 68 ج‏2 )

 

12- شوخي نمودن نور ايمان را از بين مي برد (3)

ابو الربيع گويد: از امام عليه السّلام پرسيدم چه كلماتى مرد را از ايمان خارج مى‏گرداند فرمود: هر گاه نظريه‏اى داد و آن نظريه بر خلافت حق بود اگر او در اجراى آن كوشش كند از ايمان بيرون مى‏شود

 

 

امام موسى بن جعفر(ع) به يكى از فرزندان خود فرمود پسرم، از شوخى بپرهيز كه موجب از بين رفتن نور ايمان و شخصيت تو مى‏شود (مواعظ امامان عليهم السلام-ترجمه جلد هفدهم بحار ص 276 )

 

 

13- بي حياء ايمان ندارد

امام صادق عليه السّلام فرمود: ايمان ندارد آن كس كه شرم و حياء ندارد. الحديت-روايات تربيتى ج‏1 ص 277 )

 

بخل

14- بخل از محو كننده ايمان است

امام صادق «ع»: هيچ چيز به اندازه بخل در محو كردن (كاستن و برانداختن) ايمان كارگر نمى‏شود. سپس فرمود: اين بخل را (در نفس انسان) حركتى است آرام و پيوسته مانند

راه رفتن مورچه ؛ و آن (بخل) را شاخه‏هايى است مانند شاخه‏هاى شرك. (الحياة با ترجمه احمد آرام، ج‏6، ص: 99)

 

15- طمع ورزي انسان را از ايمان بيرون مي كند

امام صادق (ع) فرموده اند: چيزى كه انسان را از ايمان بيرون مى‏كند طمع است. (خصال-ترجمه جعفرى ج‏1 21 )

 

16- عمل كردن بر خلاف حق انسان را از ايمان بيرون مي كند

ابو الربيع گويد: از امام عليه السّلام پرسيدم چه كلماتى مرد را از ايمان خارج مى‏گرداند فرمود: هر گاه نظريه‏اى داد و آن نظريه بر خلافت حق بود اگر او در اجراى آن كوشش كند از ايمان بيرون مى‏شود. (ايمان و كفر-ترجمه الإيمان و الكفر بحار الانوار ج‏1 405 )

 

پي نوشت :

1- در همين زمينه دعايي نيز از شيخ طوسي نقل گرديده كه در همان فصل ششم مفاتيح ذكر شده است .

2- «لا تَجِدُ قَوْماً يؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيوْمِ الْآخِرِ يوادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ لَوْ كانُوا آباءَهُمْ أَوْ أَبْناءَهُمْ أَوْ إِخْوانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ ...» ( آيه 22 سوره مجادله )

3- به نظر مي رسد مراد از اين روايت در خصوص كساني است كه شوخي و لودگي را سرلوحه زندگي خود قرار داده اند و اهل شوخي هاي بي مورد مي باشند چرا كه اسلام خود به شادابي و مزاح و ايجاد نشاط در بين اطرافيان تاكيد فراوا


ادامه مطلب
امتياز:
بازديد:
[ ۱۱ آذر ۱۳۹۴ ] [ ۰۶:۲۴:۴۲ ] [ مدير سايت ]

راههاي افزايش ايمان و محبت به خدا چيست؟

براي تقويت ايمان ابتدا بايد ببينيم ايمان چيست تا در نتيجه آن پي ببريم كه چگونه مي شود آن را افزايش داد. ايمان عبارت است از معرفت توأم با تسليم قلبى و خضوع و خشوع دل به خداوند متعال و رسول او و آموزه‏هايى كه به بشريت ارائه كرده‏اند. ايمان يعني باوري يا نيرويي معنوي كه باعث مي شود انسان با شجاعت و قدرت و صدق و اخلاص براي رضاي خدا تلاش كند و در مسير قرب الهي قرار بگيرد و با آرامش كامل بدور از هر گونه شك و شبهه اي به انجام وظايف فردي و اجتماعي خود همت گمارد و از سرزنش هيچ سرزنش كننده اي هراس به خود راه ندهد، علامت ايمان اين است كه فرد مومن حتي از مرگ در اين راه نگراني ندارد و آن را شهادت در راه خدا مي داند و از آن استقبال مي كند. 
حقيقت ايمان آن است كه انسان خودش را در جبهه حق و تحت ولايت خداوند بداند و خلافت انسان كامل معصوم را بر خودش و جامعه بپذيرد و تحت فرماندهي ولي و خليفه خدا در روي زمين، هميشه آماده نبرد بزرگ با دشمنان داخلي( جهاد اكبر) با نفس اماره و دشمنان خارجي (جهاد اصغر) با سلطه گران و ظالمان و كافران باشد و در عرصه اين درگيري بتواند از جان و مال و آبروي خويش مايه بگذارد و از هيچ نيروي شيطاني هراس بدل راه ندهد و محكم و استوار، با صدق و اخلاص در راه خدا مبارزه و مقاومت كند و در مقابل سختي ها اين راه بردبار و صبور باشد. اين صفات و حالات، دورنمايي از يك انسان مومن واقعي است.
ما اگر بخواهيم حقيقت ايمان را به درستي و مصداقي درك كنيم بايد مومن حقيقي و ويژگي هاي آن را بررسي كنيم. چرا؟ چون ايمان يك نيروي معنوي بسيار قوي و در عين حال پيچيده است كه بدون مطالعه در مظاهر آن شناختني نيست. ايمان نيرويي است كه در مومن ظهور مي كند و ما تا مومن كه ظرف ظهور ايمان است را به درستي نشناسيم، نمي توانيم به اين نيروي معنوي شناخت عميق پيدا كنيم. البته برخي ويژگي هاي ايمان در قرآن كريم و روايات اسلامي آمده كه براي اين منظور قابل استفاده است ولي حقيقت ايمان را بايد در فرد مومن واقعي مشاهده كنيم و نوع منش و تفكر و اخلاق انسان مومن است كه اين نيرو را معرفي مي كند. به طور مثال از قرآن كريم مي توان استنباط كرد كه ايمان امرى اختيارى است به دليل آن كه در آيات بسيار به آن، امر شده است و روشن است كه امر به چيزى از سوى حكيم مطلق، دلالت بر مقدور بودن و اختيارى بودن آن چيز دارد
نگا: بقره / 41، 91، 186 - نساء / 136 - آل عمران / 179. و در اين آيه به اختيارى بودن آن تصريح شده است: «إن هذه تذكرة فمن شاء اتخذ إلى ربه سبيلا» ؛ مزمل، آيه 19.«قطعاً اين اندرزى است تا هر كه بخواهد به سوى پروردگار خود راهى در پيش گيرد».
ايمان در قرآن، گونه‏اى از معرفت وعلم را داراست، ولى تمام هويت آن، از سنخ علم و معرفت نيست؛ بلكه افزون بر آن تسليم و خضوع در برابر حق نيز مى‏باشدحجرات / 15 - بقره / 42 - توبه / 110. ؛ «إنما المؤمنون الذين آمنوا بالله و رسوله ثم لم‏يرتابوا و جاهدوا بأموالهم و أنفسهم في سبيل الله أولئك هم ‏الصادقون» ؛حجرات / 15.«در حقيقت، مؤمنان كسانى‏اند كه به خدا و پيامبر او گرويده و شك نياورده و با مال و جانشان در راه خدا جهاد كرده‏اند. اينانند كه راست‏كردارند». پس اهل ايمان كسانى‏اند كه در ايمان به خدا و رسول ترديدى نداشته، به آنها علم و يقين دارند «ود كثير من أهل الكتاب لويردونكم من بعد إيمانكم كفارا حسدا من عند أنفسهم من بعد ما تبين لهم الحق فاعفوا و اصفحوا حتى يأتي الله بأمره...» ؛ بقره / 109. «بسيارى از اهل كتاب - پس از اين كه حق بر ايشان آشكار شد - از روى حسدى كه در وجودشان بود، آرزو مى‏كردند كه شما را بعد از ايمانتان، كافر گردانند. پس عفو كنيد و درگذريد، تا خدا فرمان خويش را بياورد».
اين آيه، به روشنى حكايتگر اين حقيقت است كه بسيارى از اهل كتاب على‏رغم روشن شدن حق و علم آنها به آن، آرزو دارند تا مؤمنان را هم از روى حسد به گمراهى افكنند. بنابراين، ايمان تنها معرفت و علم نيست؛ بلكه بايد در برابر حق خاضع و خاشع و قلباً تسليم بود.

كافر و مؤمن خدا گويند ليك‏ در ميان هردو فرقى هست نيك‏

 

آن گدا گويد خدا را بهر نان‏ متقى گويد خدا از عين جان‏

 

گر بدانستى گدا از گفت خويش‏ پيش چشم او نه كم ماندى نه بيش‏

 

سال‏ها گويد خدا آن نان خواه‏ همچو خر، مصحف كشد از بهر كاه‏

 

گر به دل درتافتى گفتِ لبش‏ ذره ذره گشته بودى قالبش‏

 

نام ديوى ره برد در ساحرى‏ تو به نام حق پشيزى مى‏برى‏


مثنوى / 2 / 502 - 497.
از نظرگاه قرآن، عمل جزء ايمان نيست، چرا كه آيات متعددى وجود دارد كه دلالت دارد عمل منفك از ايمان است، نگا: عصر / 3 - نساء / 124 و 162 - اعراف / 152 - فاطر / 10. اما عمل لازمه ايمان است و در واقع، ثمره و نتيجه آن تلقى گشته است؛ به صورتى كه از ديدگاه قرآن عمل صالح تنها در كنار ايمان، پايدارى و دوام دارد و ايمان نيز تنها با وجود عمل صالح است كه طراوت و نشاط مى‏يابد. نگا: نساء / 65 - انفال / 3 و 4 - مجادله / 22 - بقره / 177.
از منظر قرآن، به هر اندازه كه معرفت آدمى عميقتر و خضوع و خشوع و تسليم قلبى او ژرف‏تر و مستحكم‏تر باشد، ايمان هم افزايش مى‏يابد و هر چه معرفت كم‏تر و سطحى‏تر و خضوع قلبى اندك و كم استقامت باشد، ايمان هم كاهش مى‏يابد. به هر روى، با توجه به درجات دو عنصر اساسى ايمان، يعنى معرفت و تسليم قلبى، ايمان هم امكان كاهش يا افزايش دارد. نگا: آل عمران / 173 - انفاق، 2 - نساء / 136.
در ادامه گفتني است: اگرچه ايمان امرى قلبى و باطنى است ولى آثار آن را در رفتار و اعمال فرد مى‏توان مشاهده كرد براى نمونه:
- مقدار اهتمام به نماز و تكاليف دينى ديگر،
- چگونگى معاشرت با دوستان و خويشان و رسيدگي به نيازمندان جامعه و مشاركت در پيشرفت و تكامل اجتماع.
- وضعيت خانوادگى و الگوهاى رفتارى فرد.
- ولايت پذيري و اهتمام به پيروي از امامان معصوم و در خط و جبهه حق بودن و مبارزه با اهل باطل. اين نكته خيلي مهم است. مومن جبهه دارد و تحت ولايت معصوم و نايب معصوم حركت مي كند و اين از نشانه هاي بزرگ اهل ايمان است.
با توجه به اين سه اصل مى‏توان ميزان پايبندى فرد به ايمان را تا حدودى به دست آورد. رسول خدا(ص) فرمود: «هر فرد بر دين دوست و همنشين خود است».
هر چيزي نشانه اي دارد ايمان و تقوا هم نشانه هائي دارد، در خصوص ويژگى «ايمان» كه يك صفت قلبى است به عرض مى‏رسانيم كه راه شناخت و پى بردن به اين ويژگى درونى، دقت در اعمال و رفتار ناشى از آن است. مثلاً شجاعت يك صفت نفسانى و درونى است و كسى نيست كه ادعاى شجاعت نكند ولى راه تشخيص فرد شجاع از ترسو دقت در رفتارهاى وى و مشاهده آنها است. مثلاً كسى كه شب از بيرون رفتن و يا واقع شدن در تاريكى امتناع مى‏ورزد و با مشاهده يك صحنه پراضطراب رنگ رخساره‏اش را مى‏بازد، نمى‏تواند شجاع باشد. حال براى پى بردن به ايمان افراد نيز بايد از نظر رفتارى وى را مورد دقت قرار دهيد. مثلاً شخص با ايمان به سهولت غيبت نمى‏كند، تهمت نمى‏زند، از انجام واجبات غفلت نمى‏ورزد و نمازهاى واجب را در اول وقت و باحضور قلب و كيفيت برتر به جا مى‏آورد، در رعايت حساب مالى (خمس و زكات) دقت دارد و وضعيت شخصى او از نظر پايبندى به امور شرعى و... بنابراين به صرف ادعا نمى‏توان كسى را با ايمان دانست چون مدعيان ايمان كم نيستند.

راه هاي تحصيل، تحكيم و تقويت ايمان: 
براى اين كه انسان اعتقادات خود را مستحكم‏تر كند، دو حركت لازم است:
الف) حركت علمى؛ يعنى، لازم است در حد توان خود به مطالعه و تحقيق بپردازد و با رجوع به كتاب‏هايى كه در اين زمينه نوشته شده، پاسخ سؤالات خود را دريابد و يا با سؤال كردن از عالمان دينى، ابهامات و شبهاتى كه در ذهنش مطرح مى‏شود بازگو كند تا با روشن شدن ابهامات، اعتقادات خود را راسخ كند.
علم و ايمان رابطه‏ى طرفينى ندارند و اين طور نيست كه پس از كسب علم ايمان نيز حاصل بشود، چون متعلّق علم و ايمان جداى از هم است، علم به مغز و ايمان به دل تعلّق دارد (چه بسا انسان علمى را كسب كند، ولى بر آن ملتزم نشود) علّت اين امر نيز آن است علم دين اگر براى كسى حاصل شد، حال نوبت دل مى‏رسد كه با اختيار و قدرت تصميم‏گيرى آن را به صورت ايمان در خود بپذيرد، اما بسيارى قبل از اين كه دل را جايگاه دين و ايمان بسازند - و در عمل به آن پايبند باشند - دل خود را به دنيا، لذّت‏هاى نفسانى و هواهاى شيطانى بسته‏اند، دلبستگى و دلدادگى اين مردم چيزى جداى از مقوله دين و ايمان است. لذا قرآن مى‏فرمايد: «انَّ فى ذلك لَذكرى لمن كان له قلب» حقاً در اين (هلاك پيشينيان) يادآورى است، براى آن كس كه داراى دل باشد (ق، آيه‏ى 37)
بنابر اين اگر مايل هستيم از علم و معرفت دينى استفاده كنيم مى‏بايست اول دل داشته باشيم و به فرموده خداوند «لمن كان له قلب» دل را از آلودگى‏ها و تعلّقات بيهوده پيراسته سازيم. تا زمانى كه تمايلات حيوانى بر قلب ما تسلط دارد، جايى براى انگيزه‏هاى متعالى باقى نمى‏ماند. اگر ما بخواهيم به آن چه مى‏دانيم حقّ است مؤمن و ملتزم شويم، چيزهايى را كه ممكن است ما را از ايمان و پذيرش قلبى باز دارد، بايد از خود دور سازيم، در اين صورت آماده پذيرش و التزام نسبت به حقايقى مى‏شويم كه حقّانيّت آن‏ها را از راه علم و معرفت كسب كرده‏ايم.
قرآن شريف در سوره حجرات قضيه عدّه‏اى اعرابى را تعريف مى‏كند كه خدمت پيامبر مكرم اسلام آمدند و عرض كردند ما «ايمان» آورده‏ايم، ولى پيامبر مكرم اسلام به فرمان خداوند به ايشان فرمود: نگوئيد ايمان آورده‏ايم، بلكه بگوئيد اسلام آورده‏ايم و هنوز ايمان در قلب‏هاى شما وارد نشده است: «قالتِ الاعراب آمنّا قل لم تؤمنوا و لكن قولوا اسلمنا و لمّا يدخُلِ الايمانُ فى قلوبِكُم»؛ (حجرات، آيه‏ى 14).
از قسمت بعدى آيه چنين استفاده مى‏شود كه ايمان زمانى تحقّق پيدا مى‏كند كه مؤمن حقيقى، از خداوند و رسولش اطاعت و پيروى نمايد «... و ان تطيعُواللّه‏ و رسوله... ان اللّه‏ غفور رحيم» و اگر ايمان به مرحله عمل نرسد، اسلام است و هنوز به مرتبه ايمان راه نيافته، به عبارتى ايمان يك درجه از اسلام برتر است. لذا در حديث مى‏خوانيم: «الايمان اقرارٌ و عمل و الاسلام اقرارٌ بلاعمل» ايمان عبارت است از باور قلبى و عملى به آن (اصول كافى، ج 2، ص 24).
بنابر اين بر ماست كه براى فراهم آوردن ايمان در دو زمينه تلاش داشته باشيم: الف) در زمينه تقويت شناخت خويش و دوم در زمينه انگيزش ميل فطرى خويش به آوردن ايمان و انجام كارهاى شايسته. و معلوم مى‏شود كه راه‏هاى كسب علم از درون انسان شروع مى‏شود:
1. تفكر و انديشه در كتاب تكوين (طبيعت و جهان آفرينش) . تفكر پيرامون آيات و نشانه هاي خداوند در گستره هستي: توجه به اين نشانه ها، ياد خدا را در دل ها زنده مي كند و لطف و رحمت او را به ما يادآور مي شود و در نهايت بر دوستي و محبت ما به خدا مي افزايد. (ر.ك: سوره يس، آيات 23 تا 40).
2. تفكر و تدبر در خلقت خود انسان(مبدأشناسى).
3. تفكر و تأمل در پايان زندگى انسان (معادشناسى).
4. مراجعه به كتاب تشريع (قرآن و سيره اهل بيت عليهم‏السلام)
5. مطالعه تاريخ اسلام و تحليل آن در تقويت ايمان تاثيري بسيار عميق خواهد داشت.
ب) حركت عملى؛ تاكنون دريافتيم كه ايمان مقتضى عمل صالح است، اين واقعيت را در آيه آيه قرآن شريف مى‏توانيم به دست آوريم: «والّذين آمنوا و عمِلوا الصّالحاتِ سنُدخِلِهُم جنّاتٍ...»؛ (نساء، آيه‏ى 57 و 122).
ايمان و عمل در ديدگاه قرآن دو جزء جدانشدنى از هم هستند، در واقع ايمان، شخص را به انجام عمل شايسته وا مى‏دارد، امّا در همين جا يك نكته دقيقى وجود دارد و آن اين كه ايمان، در صورتى مى‏تواند منشأ عمل صالح (تقوا) بشود كه زنده و فعّال باشد. به عبارتى آگاهى و تنبه همواره بايد زنده باشد تا منشأ اثر شود. توصيه شده در اين مرحله براى تشخيص كار «خوب» از كار «بد» تا آن چه كه عقل مى‏فهمد از عقل، و آن چه را نمى‏فهمد از شرع دريافت كنيم و بدانيم چه كارى را بايد انجام دهيم و چه كارى را بايد ترك كنيم. لذا موضوع انجام واجبات و ترك محرّمات مطرح مى‏شود.
نكته‏ى ديگر در سير عملى آن است كه مؤمن پيوسته به عمل صالح و كردار شايسته اهتمام بورزد، هر عمل شايسته، در تقويت ايمان و تقوا نقشى اساسى دارد و متقابلاً ايمان به دست آمده خود منشأ عمل شايسته‏تر مى‏شود و اين ارتباط ايمان و عمل صالح به صورت صعودى تحقق مى‏يابد. «والذين اهتَدوا زادهُم هُدى»كسانى كه هدايت الهى را بپذيرند خداوند هدايت آن‏ها را زيادتر مى‏كند (محمد، آيه‏ى 17)
نكته بعد اين كه مؤمن در عمل به دين خود مى‏بايست ارتباطى تنگاتنگ با عالمان دينى داشته باشد تا با استفاده از سيره علمى و عملى ايشان بيش از پيش در مسير هدايت قرار گيرد و از آسيب‏ها و شبهات بركنار و مصون باشد.
رفتار زير باعث تقويت ايمان خواهد شد:
1-توجه دائم به خداوند و ذكر و ياد او: حضور خداوند در خاطر ما، در همه لحظات زندگي، ارتباط ما را با او افزايش مي دهد و به تدريج به پيوندي استوار مي انجامد. يكي از حكمت هاي نمازهاي پنجگانه، زنده نگه داشتن ياد خدا در طول شبانه روز، در دل مؤمن است.
«يا ايها الذين آمنوا اذكروا الله ذكرا كثيرا؛ اي كساني كه ايمان آورده ايد! خدا را بسيار ياد كنيد» (احزاب، آيه 41).
انجام برخي كارها مانند قرائت قرآن، دعا و زيارت، مطالعه سيره ائمه و همنشيني با نيكان و صالحان، ما را به ياد خدا مي اندازد.
برخي كارها نيز مانع توجه به خداوند است كه بايد اين موانع را كنار زد تا غفلت بر آن حاكم نشود.
قرآن كريم مي فرمايد: «ياد خدا دل هاي مؤمنان را مي لرزاند و هنگامي كه آيات الهي را گوش دهند، بر ايمانشان افزوده مي شود» (انفال، آيه 2).
2-توجه به نعمت ها و الطاف خدا نسبت به انسان: اگر در زندگي خود توجه كنيم، خود را غرق در نعمت هاي الهي خواهيم يافت. فلسفه آفرينش اين نعمت ها اين است:

ابر و باد و مه و خورشيد و فلك در كارند تا تو ناني به كف آري و به غفلت نخوري


(سعدي)
انسان بر خوان نعمت حق نشسته تا با يادآوري لطف او، ياد خدا را در دل زنده نگه دارد و قلب خود را به او نزديك تر كند.
3-انجام نيكي ها و دوري از بدي ها: هر عمل نيك دل را نوراني تر مي كند و برعكس هر گناه صفحه دل را تيره و كدر مي سازد. بايد بكوشيم با عمل به نيكي ها، دل خود را نوراني تر كنيم و با دوري از گناهان رشته محبت خود را با خدا استوار سازيم.
مطالعه كنيد: شهيد مطهري، انسان و ايمان (ج 2 از مجموعه آثار)
4- شركت در جلسات و فعاليت هاي مذهبي و فرهنگي و ذكر اهل بيت(ع).
براى آگاهى بيشتر در اين باره به منابع زير مراجعه كنيد:
1. تفسير نمونه، تفسير سوره حجرات
2. تفسير سوره حجرات، محسن قرائتى
3. طهارت روح در آثار شهيد مطهرى، عباس عزيزى.
4. نشريه قرآنى «بشارت» كه يك نشريه دو ماهه و ويژه جوانان است. محبت و عشق به خدا دو راه دارد: 1- راه نظرى؛ در محبت، علم و شعور نهفته است و تا زمانى كه انسان نسبت به چيزى شناخت پيدا نكند، آن را دوست نمى‏دارد.
2- راه عملى؛ حضرت على(ع) نيز مى‏فرمايند: «اگر خدا را دوست مى‏داريد محبّت دنيا را از قلب‏هايتان خارج كنيد»، (ميزان‏الحكمه، ج2، ص 228، ر 3167).
عبدالرزاق كاشانى (شارح كتاب منازل السائرين) مى‏نويسد: «عشق و محبّت به محبوب اقتضا مى‏كند وصال را، و وصال ميسّر نمى‏شود مگر به بذل روح، و انس به جمال هم اقتضا مى‏كند كه قلب از التفات به غير او ممنوع شود. پس افراد محبّ وقتى در محبّت صادق‏اند كه قلبشان تعلق به محبوب داشته باشد»، (شرح منازل السائرين، ص 168). (براى مطالعه بيشتر ر.ك: محمدرضا كاشفى، آيين مهرورزى، صص 77 ـ 83).
در بحث روش تحصيل محبت خداوند، علاوه بر عنوان محبت به عنوان عبادت و اطاعت و معرفت نيز بايد توجه نمود؛ زيرا اين سه عنوان (معرفت، محبت و عبادت) كاملاً به هم مربوط‏اند و محبت ريشه در معرفت و عبادت دارد. اين بحث از پيچيدگى خاصى برخوردار است؛ زيرا محبت نسبت به معرفت، گاهى قبل و گاهى بعد از آن قرار مى‏گيرد و همچنين، محبت نسبت به عبادت، گاهى قبل از آن و گاهى پس از آن قرار مى‏گيرد. به عبارت ديگر، گاهى محبت معلول معرفت است و گاهى علت آن و همچنين، محبت گاهى علت عبادت است و گاهى معلول آن. بنابراين براى روشن شدن بحث لازم است روابط اين سه عنوان مورد بررسى قرار گيرد تا دقيقا آشكار شود كه جايگاه محبت در كجا است و عوامل و اسباب تحصيل و تحريك آن كدام است.
T{رابطه معرفت و محبت}T پرواضح است كه محبت از جهتى فرع بر معرفت است، همانطور كه نفرت كه ضد محبت است نيز، ريشه در معرفت دارد. ميل و نفرت انسان نسبت به چيزى ريشه در شناخت آن چيز دارد. انسان دوستدار زيبائى و گريزان از زشتى‏ها است و به هر مقدار كه تحت جاذبه‏ى جمال چيزى قرار گيرد و زيبائى آن را درك نمايد، نسبت به آن چيز علاقه نشان مى‏دهد. دوست داشتن و عاشق شدن انسان نسبت به كس يا چيزى كه هرگز او را نديده است و هيچگونه شناختى نسبت به او ندارد، كاملاً بى‏معنا است. انسان ابتدا مى‏شناسد و سپس طالب، محب و عاشق مى‏شود و معقول نيست كس كه چيزى را نديده و مزه‏ى آن را نچشيده است بگويد، دوست دارم يا ندارم. 
حتى نوع محبت هر كس نيز بستگى به نوع شناخت و نوع محبوبهاى او دارد. برخى آدمها حسى‏اند؛ شناخت آنها محدود به حس است و تنها مجذوب جمال طبيعت و زيبائى‏هاى حسى هستند و برخى علاوه بر حواس از ادراك عقلى نيز سود مى‏برند، اين دسته از زيبائى‏هاى عقلى و مجرد نيز لذت مى‏برند و همين طور برخى ادراكات خيالى يا وهمى دارند. ايشان دوستدار صحنه‏هاى خيالى و يا معانى وهمى‏اند. مراتب ضعف و قوت محبت نيز بستگى به مراتب معرفت دارد، خصوصا نسبت به خداى متعال كه بر هر مقدار درجه‏ى معرفت انسان بالا رود، به همان مقدار عشق و محبت او نيز اوج مى‏گيرد، به همين دليل محبتى كه انسان در ابتداى راه و در اثر معرفت علمى و ابتدائى تحصيل مى‏كند با محبتى كه در انتهاى راه و در اثر معرفت حضورى و شهودى نصيب او مى‏شود يكسان و برابر نيست. A{«يرفع الله الذين آمنوا منكم و الذين اوتوا العلم درجات»M{}Aبالا رفتن از درجات و مراتب قرب و محبت حق تعالى، بستگى به درجات ايمان و علم و دانش انسان دارد}M
T{رابطه محبت و عبادت}T عبادت گر چه نياز اساسى به معرفت و ايمان دارد و با انگيزه‏ى ترس از جهنم و يا طمع به بهشت نيز برگذار مى‏شود؛ ولى عبادتى كه انسان را به اوج قله‏ى انسانيت، كمال و قرب الهى مى‏رساند، تنها عبادتى است كه برخاسته از محبت به خداى متعال باشد. امام صادق(ع) در روايتى فرموده‏اند: «M{بندگان خداى سه گروه‏اند، گروهى عبادتشان از روى ترس است، ايشان بردگانند و گروهى عبادتشان از روى طمع است، ايشان مزدورانند و گروهى عبادتشان از روى محبت است، ايشان آزادگان‏اند. اين گروه بهترين عبادت كنندگان‏اند»}M از نظر اسلام، ارزش اخلاقى عمل و عبادت و تأثير سازنده‏ى آن، بستگى به آگاهى و آزادى دارد و دو عنصر ترس و طمع، دقيقا دو عامل تهديد كننده‏ى آزادى هستند. از اين ديدگاه تنها كسانى كه با انگيزه‏ى محبت عبادت مى‏نمايند از عوامل تهديد كننده‏ى ترس و طمع به دور هستند و عبادتشان كامل است. اين روايت بسيار حكيمانه به خوبى بيان مى‏كند كه چگونه عبادت حقيقى ريشه در محبت خدا دارد و انگيزه‏ى واقعى عبادت، محبت به خداى متعال است.
T{رابطه‏ى عبادت و معرفت}T همان‏گونه كه معرفت، زمينه محبت و عبادت آگاهانه را فراهم مى‏آورد، عبادت نيز متقابلاً زمينه‏ساز حصول معرفتى عميق‏تر مى‏شود و انسان در يك سير متقابل صعودى ميان معرفت، محبت و عبادت و دوباره معرفت بيشتر، محبت فزونتر و عبادت خالصانه‏تر، به سمت كمال و سعادت به پيش مى‏رود. و على(ع) در روايتى فرموده است H{«ثمرة الدين قوة اليقين»}H M{يعنى ميوه و ثمره‏ى دين دارى، نيرو يافتن معرفت و يقين است}M. T{عوامل تحصيل محبت خداوند}T از مطالب گذشته به خوبى آشكار شد كه عوامل اصلى تحصيل محبت خداوند، معرفت و عبادت است؛ زيرا در مراحل اوليه، محبت مستند به معرفت است و ريشه در شناخت محبوب دارد و در مراحل پيشرفته‏تر، عبادت موجب معرفت و محبت بيشتر مى‏شود. برنامه‏هايى عملى براى تقويت محبت در دل توصيه شده است كه به صورت فهرست‏وار عبارتند از 1. تلاوت قرآن با صوت زيبا و حزين و شرايط مخصوص 2. تفكر و دوام ياد خدا 3. توجه به نعمت‏هاى الهى از آن جهت كه آثار رحمت و محبت حق تعالى و مظاهر اويند 4. مطالعه در زيبائى‏ها و عجايب خلقت 5. ارتباط روحى و معنوى با اهل بيت(ع) و اولياء و دوستداران خداوند 6. شركت در مجالس ذكر و انس با اولياء الهى. 7. مطالعه كتب و اشعار اهل معرفت و عشق.
T{شرط و مانع}T مهمترين مانع ظهور محبت خدا در دل انسان، حب دنيا است. حب خدا در يك تضاد واقعى با حب دنيا، ممكن نيست كه درون يك انسانى با هم جمع شود. هر انسانى يا اهل محبت دنيا است و يا اهل محبت خدا. بنابراين مهمترين شرط تحقق محبت در يك دل، اخراج حب دنيا از آن دل است. در اين زمينه مولاى متقيان و اميرمؤمنان فرموده است «اگر دوستدار خداوند هستيد پس لازم است كه محبت دنيا را از دل خويش برايند. چگونه مدعى محبت خداى سبحان است كسى كه قلبش مسكن حب دنيا است. همان گونه كه خورشيد با شب جمع نمى‏شود، حب خداوند نيز با حب دنيا جمع نمى‏شود.
براى توضيح بيشتر در اين باره توجه شما را به مطالب زير جلب مى‏كنيم.
اگر كسى بخواهد عاشق خداوند واولياى او شود كافى است مقدارى از حجاب‏هاى دل خويش را كنار بزند و چشم دل را باز كند و مقدارى از آن همه نعمت‏هاى گوناگونى كه خداوند به او داده است را ملاحظه نمايد. آدمى اگر به خود و اطرافش نگاه كند، خواهد فهميد كه غرق در نعمت‏ها و الطاف خداوند است. او با مهربانى تمام و با كمال بذل و بخشش و جود و كرم و در عين حال با چشم‏پوشى از بسيارى از بدى‏ها و ناسپاسى‏هاى انسان، مشغول تدبير امور و اداره تمامى شؤون زندگى او است. 
اگر كارى كنيم كه از خواب غفلت بيدار شويم، خود را غرق در محبت‏هاى خداوند و اولياى او خواهيم ديد. بعد از ديدن اين احسان قلبا به اعطا كننده آن علاقه‏مند شده و خود را مديون او خواهيم ديد و علاقه و محبتمان نسبت به او افزون خواهد شد و اندك اندك و با گذشت زمان عشق به معبود پيدا خواهيم كرد. پس راه عاشق خدا شدن درك محبت‏ها و خوبى‏هاى او است كه جز با رفع حجاب‏هاى درونى ميسّر نمى‏گردد. امورى كه مى‏توانند در رفع اين حجاب‏ها مؤثر باشند، عبارت است از:
1- تفكر در صفات خداوند،
2- مطالعه كتاب‏هاى اعتقادى،
3- سخن گفتن فراوان با او چه در قالب ادعيه و مناجات‏هايى كه از اهل بيت رسيده و چه به صورت درد دل‏هاى صميمى با او،
4- شركت دادن او در امور روزمرّه زندگى به طورى كه هيچ كارى را بدون خواست و جلب توجه او انجام ندهيم،
5- مطالعه زندگى‏نامه و شرح حال عرفا و سالكان طريق و علمايى كه ساليان سال عمر خويش را در اين مسير سپرى نموده‏اند،
6- به زيارت آنها رفتن (در مورد امامان و اولياء)،
7- هديه دادن مثلاً عمل خيرى مثل نماز و روزه و صدقه را انجام دهد و عمل را به آن ولىّ خدا به عنوان تحفه‏اى گرچه ناقص اهدا نمايد.
عشق حقيقى، عشق اكبر يا محبت اول1، عشق به معشوق حقيقى و منحصر به فردى است كه با عشق به خود جهان را آفريد و عشق را در تمام هستى، از جمله انسان، قرار داد2؛ محبوبى كه قرآن كريم وى را محبوب حقيقى و اصلى مى‏داند3 و روايات بر محبت و عشق وى بسيار تأكيد ورزيده‏اند.4؛ يعنى خداوند متعال.

ملامتم به خرابى مكن كه مرشد عشق حوالتم به خرابات كرد روز نخست

 

عهد الست من همه با عشق شاه بود و ز شاهراه عمر بدين عهد بگذرم


اين عشق حقيقى از دو راه كلى حاصل مى‏شود: نظرى و عملى.
الف( نظرى
از آن‏جا كه عشق فرع معرفت و شناخت است5،نخستين قدم در تحصيل عشق به خدا، شناخت و معرفت به خالق بى همتا است. معرفت به سه روش حاصل مى‏شود: 
1 - دل )فطرت)
2 - حس و علم )طبيعت)
3 - عقل )استدلال و فلسفه)
ب( عملى
آيات و روايات و گفتار عارفان در قالب رعايت موارد ذيل، انسان را به اين عشق مى‏رساند:
1 - ترجيح دادن خداوند بر همه محبوب‏هاى ديگر، به ويژه حبّ دنيا7
2 - اطاعت ظاهرى و باطنى از اوامر و نواهى خداوند8
3 - ترجيح لقاى پروردگار بر بقاى خود9
4 - دوستى با اولياى خدا و دشمنى با معاندان به خاطرِ خداوند10
5 - مجاهده با مال و جان در راه خدا11
6 - خشنودى و رضايت كامل از حضرت حق12
7 - حريص بودن بر خلوت و مناجات با پروردگار13
8 - اُنس با كلام خدا )قرآن(14
9 - در همه اوقات مستغرق در ياد پروردگار بودن15
10 - حقير شمردن هر چيز ديگر در برابر محبت خداوند16
11 - دوست داشتن و مهربان بودن با همه بندگان مطيع و دشمنى با همه كافران و گنهكاران17
از آن‏جا كه در عشق حقيقى معشوق يگانه است، انحصار معشوق در خداوند متعال از شرايط اصلى و اصيل حصول عشق به خدا است.
12- بهترين و كلي ترين راه تقويت محبت خداوند، انجام واجبات و مستحبات ديني و وارد شدن به منطقه قرب فرايض و نوافل است. در كتاب «محاسن » أحمد بن محمد بن خالد برقي روايت ميكند از امام جعفر صادق عليه السلام از رسول الله صلي الله عليه و آله و سلم كه : قَالَ اللَهُ: مَا تَحَبَّبَ إلَي عَبْدِي بِشَيءٍ أَحَبَّ إلَي مِمَّا افْتَرَضْتُهُ عَلَيهِ. وَ إنَّهُ لَيتَحَبَّبُ إلَي بِالنَّافِلَةِ حَتَّي أُحِبَّهُ؛ فَإذَا أَحْبَبْتُهُ، كُنْتُ سَمْعَهُ الَّذِي يسْمَعُ بِهِ، وَ بَصَرَهُ الَّذِي يبصُرُ بِهِ، وَ لِسَانَهُ الَّذِي ينْطِقُ بِهِ، وَ يدَهُ الَّتِي يبْطِشُ بِهَا، وَ رِجْلَهُ الَّتِي يمْشِي بِهَا. إذَا دَعَانِي أَجَبْتُهُ، وَ إذَا سَأَلَنِي أَعْطَيتُهُ. وَ مَا تَرَدَّدْتُ فِي شَيءٍ أَنَا فَاعِلُهُ كَتَرَدُّدِي فِي مَوْتِ مُؤْمِنٍ يكْرَهُ الْمَوْتَ وَ أَنَا أَكْرَهُ مَسَآءَتَهُ. 
«خداوند عزّوجل ميفرمايد: بنده من هيچگونه محبتش را در دل من جاي نميدهد و موجبات محبت مرا فراهم نمي كند كه در نزد من محبوب تر باشد از آنچه من بر او لازم و واجب گردانيده ام .
و او پيوسته با بجا آوردن نوافل و مستحباتي كه او را بدانها تكليف نكرده ام محبت خود را در دل من بيشتر ميكند تا جائي ميرسد كه من محب او ميشوم ؛ و در اينصورت كه من محب او شدم ، من گوش او ميشوم كه با آن مي شنود، و چشم او ميشوم كه با آن مي بيند، و زبان او ميشوم كه با آن سخن ميگويد، و دست او ميشوم كه با آن اخذ ميكند، و پاي او ميشوم كه با آن راه ميرود.
زماني كه مرا بخواند، اجابت ميكنم و هنگامي كه چيزي از من مسألت كند به او عطا مي نمايم .
و هيچگاه من در كاري كه خود بدون واسطه و اسباب فاعل آن كار بوده ام ، برايم درنگ و ترديد حاصل نشده است مانند وقتي كه خود ميخواهم روح بنده مؤمني را قبض كنم كه او از مرگ كراهت دارد و من از آزار و ناراحتي او كراهت دارم .»

عاشقان را شادمانى و غم اوست دستمزد و اجرت خدمت هم اوست

 

غير معشوق ار تماشايى بود عشق نبود هرزه سودايى بود

 

عشق آن شعله است كاو چون برفروخت هر چه جز معشوق باقى جمله سوخت

 

تيغ »لا« در قتل غير حق براند درنگر ز آن پس كه بعد »لا« چه ماند

 

ماند »الا الله« باقى، جمله رفت شاد باش اى عشق شركت سوز رفت18


با توجّه به آن‏كه عشق امرى دو سويه است، در قبال عشق انسان به خداوند، خداوند نيز به آدمى عشق مى‏ورزد؛ البته عشق خداوند به بندگان خويش تفسيرى خاصّ دارد كه پرداختن بدان مجالى ديگر مى‏جويد.19 در آيات و روايات از نشانه‏هاى عشق حق به بنده بسيار سخن رفته است. اين نشانه‏ها كه مى‏توان آن‏ها را معيار موفقيت در تحصيل عشق به خداوند دانست، به اجمال عبارت است از: 
1. محبوب دوستان خدا شدن
2. توفيق اطاعت يافتن
3. برداشته شدن سنگينى خدمت از دوش
4. برخوردارى از عطاى خداوند به قدر نياز
5. فزونى آزمون‏هاى الاهى
6. آشكار نشدن معايب و كاستى‏هاى انسان
7. برخوردارى از قلب سليم و اخلاق نيك
8. مبغوض گشتن دنيا
9. برخوردارى از بردبارى و آرامش
10. بهره مندى از صدق و راستى
11. خطور دانش در ذهن
12. برخوردارى از عبادت نيكو
13. دوست داشتن امانت.2

يا رب ز شراب عشق سر مستم كن و زعشق خودت نيست كن و هستم كن

 

از هر چه جز عشق خود تهى دستم كن يكباره به بند عشق پابستم كن


(بابا طاهر)
پى نوشت‏ها:
1. الاسفار الاربعه، صدرالدين شيرازى، ج 7، ص 184؛ شرح منازل السائرين عبدالرزاق كاشانى، على شيروانى، ص 222 و 223.
2. مقالات، محمد شجاعى، ج 2، ص 176 - 166.
3. بقره(165 :(2؛ توبه (24 :(9؛ هود(113 :(11؛ عنكبوت(4 (29؛ زمر(3 :(39؛ شورى (9 - 6 :(42.
4. المحبة فى الكتاب و السنة، محمد محمدى رى شهرى. ص 199؛ الاخلاق القرآنية، زهير الاعربى، ج 2، ص 15 - 11.
5. الاسفار الاربعة، ج 7، ص 152؛ رساله عشق، ابن سينا، تصحيح سيد محمد مشكوة، ص 24 - 9.
6. ر. ك: اصول فلسفه و روش رئاليزم، سيد محمد حسين طباطبايى، ج 5، ص 70 - 51.
7. ميزان الحكمة، محمد محمدى رى شهرى، ج 2، ح 3167 - 3156 - 3162؛ شرح منازل السائرين، ص 168.
8. آيين مهروزى، محمد رضا كاشفى، ص 86 و 87؛ نهج البلاغه، ترجمه دكتر شهيدى، نامه 69، ص 354.
9. ميزان الحكمة، ج 8، حديث 18030؛ آيين مهرورزى، ص 89 و 90.
10. اصول كافى، ج 3، ص 189.
11. مائده(54 :(5.
12. الميزان، محمدحسين طباطبايى، ج 9، ص 375؛ آيين مهرورزى، ص 94 - 92.
13. ميزان الحكمة، ج 2، حديث 3152 و 3160.
14. قوت القلوب، ابوطالب مكى، ص 8 و 105.
15. ميزان الحكمة، ج 2، حديث 3156.
16. نهج البلاغه، خطبه 193.
17. كيمياى سعادت، محمد غزالى، تصحيح حسين خديوجم، ج 2، ص 603 - 600؛ آيين مهرورزى، ص 98 - 85. 
18. مثنوى.
19. احياء علوم الدين، محمد غزالى، ج 4، ص 302 و 303؛ چهل حديث، سيد روح الله خمينى)ره(، ص 391 - 390؛ رساله عشق، ص 6 - 4.
20 - ر. ك: آيين مهرورزى، ص 103 - 102؛ عطف الالف، ابوالحسن ديلمى، ص 94 - 89؛ احيا ءعلوم الدين، ج 4، ص 304؛ ميزان الحكمة ج 2، ص 224 - 222.


ادامه مطلب
امتياز:
بازديد:
[ ۱۱ آذر ۱۳۹۴ ] [ ۰۶:۰۸:۳۶ ] [ مدير سايت ]

سوره فجر اشاره‌اي به بعضي از اقوام طغيانگر پيشين مانند قوم عاد و قوم ثمود و فرعون؛ و انتقام شديد خداوند از آنان كرده‌است، تا قدرتهاي ديگر حساب خود را برسند. در بخش ديگر اين سوره اشاره مختصري به امتحان و آزمايش انسان دارد. در پايان به مساله معاد و سرنوشت مجرمان و كافران؛ و همچنين پاداش عظيم مؤمناني كه صاحب نفوس مطمئنه هستند مي‌پردازد .

در فضيلت اين سوره از امام صادق عليه السلام نقل شده است: سوره فجر را در نمازهاي واجب و مستحب خود قرائت كنيد. زيرا اين سوره ، سوره امام حسين عليه السلام است. هر كس اين سوره را قرائت نمايد در روز قيامت در درجه امام حسين عليه السلام و همراه ايشان خواهد بود.1

ابو اسامه مي گويد: من در مجلسي كه امام صادق عليه السلام اين حديث را فرمود حاضر بودم از ايشان پرسيدم: چگونه اين سوره مخصوص امام حسين عليه السلام شد؟ فرمود: آيا اين آيه را نشنيده اي: يا ايتها النفس المطمئنة ارجعي الي... منظور از نفس مطمئنه امام حسين عليه السلام است.2

در حديثي از رسول خدا صلي الله عليه وآله وسلم نقل شده است: هر كس سوره فجر را را در دهه اول ماه ذي الحجه قرائت نمايد گناهانش بخشيده مي شود و اگر در غير اين ايام خوانده شود مايه نورانيت او در قيامت مي گردد. 3

در فضيلت اين سوره از امام صادق عليه السلام نقل شده است: سوره فجر را در نمازهاي واجب و مستحب خود قرائت كنيد. زيرا اين سوره ، سوره امام حسين عليه السلام است. هر كس اين سوره را قرائت نمايد در روز قيامت در درجه امام حسين عليه السلام و همراه ايشان خواهد بود .

۱-  امام صادق ( ع ) فرمودند : سوره فجر را در نمازهاي واجب و مستحب خود بخوانيد  زيرا اين سوره متعلق به حسين بن علي ( ع ) است هر كس آن را بخواند در قيامت با حسين و در جوار  وي در همان درجه اي از بهشت  خواهر بود كه وي ( حسين « ع » ) منزل گزيده باشد و براستي كه خداوند عزيز وحكيم است 

آثار و بركات سوره

1) فرزند دار شدن

هر كس آن را بنويسد و با خود همراه داشته باشد و با همسر خود همبستر شود خداوند فرزندي را كه نور چشم او باشد به او عطا مي كند.4

آورده اند كه 11 بار خواندن سوره فجر پيش ار انعقاد نطفه براي پسر دار شدن مفيد است.5

 

2) در پناه خدا قرار گرفتن

امام صادق عليه السلام فرموده اند: هر كس هنگام طلوع فجر سوره فجر را بخواند تا فجر روز بعد در امان خدا خواهد بود.6

 

2-  رسول خدا ( ص ) فرمودند : كسي كه اين سوره را در شب اول ماه ذي حجه بخواند او را بيامرزد و هر كس در ساير روزها بخواندش براي او در روز قيامت نوري باشد .

_  هر كس 11 بار اين سوره را بخواند و با حلال خود نزديكي كند خداوند به او اولادي عطا نمايد كه باعث روشني چشم او گردد .

 

 

پي نوشت ها :

(1) ثواب الاعمال، ص123

(2) بحارالانوار، ج24، ص93

(3) مجمع البيان، ج10، ص341

(4) تفسيرالبرهان، ج5، ص649

(5) المصباح كفعمي، ص460

(6) همان


ادامه مطلب
امتياز:
بازديد:
[ ۷ آبان ۱۳۹۴ ] [ ۱۱:۱۴:۲۸ ] [ مدير سايت ]

قرآن مجيد جهنم را «دارُ البَوار» سراي هلاكت و «بِئسَ القَرار» بدترين جايگاه و «سوءُ الدار» خانه اي بسيار بَد معرفي مي نمايد و براي اين ميعادگاه هميشگي سرپيچان از فرامين الهي درهايي را قرار داده است كه هر گروه از درِ (طبقه) مخصوص به خود وارد آن مي گردند!؟

802

اين درها در واقع درهاي گناهاني است كه به سبب آن، افراد وارد دوزخ مي گردند و هر گروهي به دليل ارتكاب گناهاني كه در دنيا از آن ها سر زده است، از دري مخصوص وارد مي شود و به احتمال فراوان مراد از هفت در، هفت طبقه باشد، به نحوي كه از اميرالمؤمنين علي (ع) نقل شده است كه فرموده اند: براي جهنم هفت در است؛ و هفت طبقه، و پس از آن حضرت يكي از دستان مبارك خود را بر روي دست ديگر نهاد و فرمودند: اين گونه؛ هر طبقه بالاي طبقه ي ديگر قرار داده شده است.

اما در باب نام طبقات جهنم و تعلق داشتن به كدام گروه از افراد آمده است كه آن طبقات عبارتند از: جحيم، لَظي، سقر، حُطمه، هاويه، سعير، جهنم.

1- جَحيم

مكاني بسيار خطرناك است و آتشي بسيار هولناك دارد و ساكنان آن از فشار آتش در آن زير و رو مي شوند، درست به مانند گوشتي كه در ديگ از فشار جوشش ديگ، زير و رو مي گردد و از اين رو خداوند مي فرمايد: وَالَذين كَفرُوا وَ كَذَبُو بِآياتِنا اُولئِكَ اَصحاب الجَحيم؛ آنان كه كفر ورزيدند و آيات ما را تكذيب كردند، آنان ياران و اصحاب «جحيم»؛ آتش بزرگ و هولناك هستند. (حديد: آيه 19)

2- لَظي

طبقه ي دوم جهنم مي باشد و اين طبقه از شدت حرارت گوشت بدن را از استخوان جدا مي سازد، به نحوي كه خداوند مي فرمايد: گناهكاران وارد لَظي مي شوند و آن شعله هاي سوزان آتش است كه پيوسته زبانه مي كشد و هر چه را كه در كنار و در مسير خود مي يابد مي سوزاند (معارج: آيه 11- 18) و اين شعله سوزان كساني را كه پشت به فرمان خداوند كرده و از اطاعت او روي گردان شدند را صدا مي زند و همچنين كساني را فرامي خواند كه اموال فراوان جمع كرده و ذخيره نمودند، اما در راه خداوند انفاق نكردند، پس آن ها را به عقوبت اعمالشان مي رساند.

3- سَقَر

طبقه سوم مي باشد كه در آن متكبران و گردنكشان منزل دارند و آن بياباني است پر از آتش كه حرارت آن همه چيز را مي سوزاند، به نحوي كه خداوند مي فرمايد: سَاصليه سَقَر، وَ ما اَدرئكَ ما سَقَر، لاتُبقي وَ لاتَذَر، لَواحَةٌ لِلبَشَر، عَلَيها تِسعَةَ عَشَر؛ ما آن متكبر گردن كش را با آتش سقر مي سوزانيم، و تو چه مي داني سقر چيست؟ آتشي است كه نه چيزي را باقي مي گذارد و نه چيزي را رها مي كند، و پوست بدن را به كلي دگرگون مي نمايد، و نوزده نفر (از فرشتگان عذاب) بر آن گمارده شده اند. (مدثر: آيه 26- 30)

4- حُطمه

طبقه چهارم مي باشد و آن جايگاه افراد مردم آزار و مال حرام خور است به نحوي كه در قرآن آمده است: لَينبذَنَ فِي الحُطَمة وَ ما اَدرئكَ مَالحُطَمة، نارُاللهِ المَوقَدَة، الَتي تَطلِعُ عَلَي الأَفئِدة؛ كساني كه در حضور و غيبت مردم را اذيت مي كنند و از حرام مال جمع مي نمايند و گمان مي كنند كه آن مال، آنان را در دنيا هميشه نگه مي دارد، به زودي در حُطمه (آتش خُردكننده) پرتاب مي شوند و تو چه مي داني حُطمه چيست؟ و آن آتش برافروخته الهي است. آتشي كه از دل ها سر مي زند و نخستين جرقه هايش در قلب ها ظاهر مي گردد. (همزه: آيه 4- 7)

5- هاويه

آتش عميقي است و به قدري حرارت دارد كه پوست بدن افرادي كه در آن واقع مي شوند را درهم مي كشد، به نحوي كه خداوند مي فرمايد: كساني كه به آيات ما كافر شدند، به زودي آن ها را در آتش وارد مي كنيم كه هرگاه پوست هاي تن آن ها (در آن بريان) گردد و بسوزد، پوست هاي ديگري را به جاي آن قرار مي دهيم تا كيفر اعمالشان را مجدد بچشند. (نساء: آيه 56)

6- سَعير

خداوند در باب معرفي آن مي فرمايد: انا اعتَدنا لِلكافرينَ سَلاسِلَ وَ اَغلالاً وَ سَعيراً؛ ما براي كافران، سلسله ها و زنجيرها، غل ها و آتش سعير را مهيا و آماده كرده ايم (انسان: آيه 4) و مرحوم حويزي در تفسير خود درباره ي اين مكان مي نويسد: سعير مكاني است كه در آن، سيصد چادر از آتش برپا شده است و در هر چادري سيصد قصر از آتش وجود دارد، و در هر قصري سيصد اتاق از آتش، و در هر اتاقي سيصد گونه از انواع عذاب هاي آتشين وجود دارد، و در هر اتاق، مارها و عقرب ها و غل ها و زنجيرهايي كه همه از آتش است، محيا مي باشد. (تفسير نورالثقلين، ج3: 17)

7- فَلق

درباره ي اين طبقه از جهنم، معاوية بن وهب مي گويد: روزي در خدمت امام صادق (ع) بوديم، شخصي آيه «قَل اَعُوذُ بِرَبّ الفَلَق» را خواند و از حضرت پرسيد: فَلَق چيست؟ حضرت فرمودند: بياباني است در دوزخ، كه در آن هفتاد هزار خانه و در هر خانههفتاد هزار اتاق و در هر اتاق هفتاد هزار مار بزرگ و در شكم هر ماري هفتاد هزار نوع از سم است (نورالثقلين، ج3: 720) و به روايتي ديگر فلق چاهي در جهنم است كه اهل دوزخ از حرارت آن دنبال پناهگاه هستند و در آن چاه صندوقي از آتش است كه اهل آن چاه از حرارت و سوزندگي آن در رنج و عذاب مي باشند. (آمال الواعظين، ج3: 427- 430)


ادامه مطلب
امتياز:
بازديد:
[ ۳۰ مهر ۱۳۹۴ ] [ ۱۲:۳۳:۲۲ ] [ مدير سايت ]

 نگاهي به درجات بهشت و جايگاه تشكر از خداوند

خداوند در سوره دخان آيات 51 تا 57 به وصف متقين كه وارد بهشت شده اند مي پردازد  و مي فرمايد إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي مَقامٍ أَمِينٍ * فِي جَنَّاتٍ وَ عُيُونٍ * يَلْبَسُونَ مِنْ سُندُسٍ وَ إِسْتَبْرَقٍ مُتَقابِلِينَ * كَذلِكَ وَ زَوَّجْناهُمْ بِحُورٍ عِينٍ * يَدْعُونَ فِيها بِكُلِّ فاكِهَةٍ آمِنِينَ *لا يَذُوقُونَ فِيهَا الْمَوْتَ إِلاَّ الْمَوْتَةَ الْأُولى وَ وَقاهُمْ عَذابَ الْجَحِيمِ * فَضْلاً مِنْ رَبِّكَ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ؛ پرهيزكاران در جايگاه امن و امانى هستند. درميان باغها و چشمه ها. آنها لباسهايى از حرير نازك و ضخيم مى پوشند، و در مقابل يكديگر مى نشينند. اينچنينند بهشتيان، و آنها را با حور العين تزويج مى كنيم. آنها هر نوع ميوه اى را بخواهند در اختيارشان قرار مى گيرد، و در نهايت امنيت به سر مى برند. هرگز مرگى جز همان مرگ اول (كه در دنيا چشيده اند) نخواهند چشيد و خداوند آنها را از عذاب دوزخ حفظ مى كند. اين فضل و بخششى است از سوى پروردگارت، و اين پيروزى بزرگى است.بهشت داراى درجه ها و رتبه هايى است كه برخى بر برخى ديگر برترى دارد، و داراى جايگاه هايى است كه از يكديگرمتمايزند... از اين سخن به روشنى به دست مى آيد كه اهل بهشت همه در يك پايه نيستند، بلكه بر اساس اعتقاد و عمل و فكر، داراى پايه ها و مراتب و درجات گوناگون مى شوند، گروهى در بالاترين رتبه هاى بهشت، و گروهى ديگر در پايين ترين رتبه هاى آن، و گروهى نيز در ميانه اين دو دسته قرار دارند و اين گروه نيز خود داراى درجات گوناگون مى باشند. چنانكه امام عليه السلام درباره فضيلت جهاد و مجاهدان فرمود:فان الجهاد باب من اءبواب الجنة، فتحه الله لخاصة اءوليائه... 
پس به راستى كه پيكار در راه خدا دروازه اى از دروازه هاى بهشت است كه خداوند آن رابراى دوستان مخصوص خود گشوده است ظاهرا مقصود امام عليه السلام از دروازه همان جايگاه و درجه و رتبه ارزش و عظمت نعمت ها است، و گرنه تنها ورود از يك دروازه نمى تواند ملاك ارزش باشد. بنابراين، مقصود از دروازه هاى بهشت، درجات بهشت است، و دروازه جهاد، درجه اى از بهشت است كه ويژه دوستان مخصوص خداوند است و آنان همان رزمندگان راه خدا هستند.

امير مومنان به امام مجتبى (عليهم السلام)فرمودند:                                

و بدان كه درجات بهشت بشماره آيات قرآنست، پس چون روز قيامت فرا رسد، بقارى قرآن ميگويند: «بخوان و صعود كن، پس بعد از پيمبران و صديقين بلندمقام‏تر از او در بهشت وجود نميدارد»                            

با تامل در اين كلام اميرمومنان علي عليه السلام و ساير احاديثي كه پيرامون درجات بهشت به ما رسيده است درمي يابيم كه شايد اينكه تلاوت هر آيه پيمودن درجه اي از درجات بهشت است از اين وجه باشد كه هر آيه خود شامل دستوري از دستورات الهي است و عمل به آنها هر كدام درجاتي را براي انسان به همراه دارد. بطور مثال در حديث معصوم عليه السلام آمده است

كه بالاترين درجات بهشت متعلق به اهل تقوا است و در حديث ديگربالاترين درجات را از آن نمازگزاران و در حديث ديگر بالاترين درجات را از آن صدقه دهندگان دانسته اند. جمع اين روايات گوياي اين مطلب است كه از آنجا كه هر يك از آيات الهي دربرگيرنده ي يكي ازاين فرمانهاي الهي است پس قاري حقيقي قرآن كه عامل به آنها نيز هست با تلاوت هر آيه در بهشت طي درجات مي كند به حدي كه مقامش مرتبه اي است بعد از انبياء الهي و صديقان .و اولياء الهي معتقدند " هر لحظه براي انسان درجه است" و لذا در وقت خود بسيار دقيق و بلكه بخيل هستند.  

 

 

امام صادق عليه السلام فرمودند : لا نقول درجة واحدة، إنّ اللَّه يقول: «درجات بعضها فوق بعض ، إنّما تفاضل القوم بالأعمال:                                    

   نمى‏گوييم همه يك مقام و يك درجه دارند، زيرا كه در كلام خدا است: «درجات بعضها فوق بعض درجه‏ها و مقامهايى است (در آخرت)، برخى بالاتر از برخى ديگر». و تفاوت درجات مردمان- تنها و تنها- به اعمال است.                                                                         

پس با وجود اين همه درجات و مراتب در بهشت همه ي بندگان مطيع خداوند مي توانند اميدوار باشند كه در فردوس برين جايگاهي خواهند داشت و بر يكديگر تقدم و تاخرمرتبه دارند .                                                     

 وجه ديگر اين سخن را نبايد غفلت نمود كه سقوط و تنزل تا حد بهائم و بلكه پايين تر از آنها نيز براي انسان امكان پذيراست؛ كه از آن جمله است ترك تشكر از پروردگار. امام سجاد عليه السلام در دعاي اول صحيفه كه در موضوع حمد الهي است هشدار داده اند:                                              

وَلوكانوا كذلِك لَخَرَجوا مِن حدود الاِنسانيَّة الي حدِّ البهيميَّة فكانوا كما وصفَ في محكم كتابه : اِن هُم الا كَالانَعام ِبل هم اضلُّ سَبيلا.                                  

و اگرچنين مي شدند ( حمد و ستايش الهي را بجاي نمي آوردند ) از مرز انسانيت به مرز حيوانيت خارج مي شدند و آنگونه مي گشتند كه خداي متعال در كتاب محكم خود توصيف فرمود: آنان جز به چهارپايان نمي مانند بلكه از چهارپايان هم گمراهترند – اعراف 73                                              

 از سپاسگزارى نعمت اين است كه بواسطه او هيچ كس قدرت معصيت خدا را پيدا نكند و كسى را بر انجام گناه ياري نكند وبزرگان فرموده اند سپاسگزارى مردم عوام براى خوراك و پوشاك است ولى سپاسگزارى بندگان خاص درگاه خدا بر آنچيزي است كه صلاح و رضاى خدا در آنست چه سختى و چه آسايش و راحتى.      

 

مقام اخلاص:

درحديث قدسي است كه خداوند به حضرت موسى فرمود: تا كنون عمل خالصى انجام داده‏اى؟

گفت: آرى نماز خوانده‏ام، روزه گرفته‏ام و ذكر گفته‏ام

فرمود: نمازت جواز عبور از پل صراط است، و روزه سپر از آتش، و ذكر موجب ترفيع درجات در بهشت؛ پس همه براى خودت بوده. موسى گريست و عرض كرد: خداوندا! كارى به من بياموز كه فقط براى تو باشد، خطاب شد: ستمديده‏اى را يارى كرده‏اى؟ برهنه‏اى را پوشانده‏اى؟ تشنه‏اى را سيراب نموده‏اى؟ به عالمى احترام كرده‏اى؟

اينها اعمال خالص است

(منبع: نصايح احمد جنتي- فصل اول موعظه‏هاى خداوند متعال- ص : 109)

 

مقام سپاس و تشكربنده از پروردگار

روايت شده خدا بحضرت داود پيغمبر وحى فرستاد كه سپاسگزارى كن مرا بطورى كه حق نعمت مرا ادا كنى.

سپس داود عرضكرد: خدايا چگونه ترا سپاسگزارى كنم كه حق سپاسگزارى تو ادا شود در صورتى كه خود آن سپاسگزارى نعمتى از نعمت‏هاى تو است كه باز احتياج به سپاسگزارى دارد؟ خطاب رسيد: بهمين كلامت حق سپاس‏گزارى مرا ادا كردى.                     

زيرا فهميدى كه اين هم از ناحيه‏ى من است

داود عرضكرد: پروردگارا آدم را پدر پيامبرانت قرار داد و فرمان دادى كه فرشتگانت او را سجده كنند او چگونه حق سپاسگزارى و شكرت را ادا كرد؟

 خطاب رسيد كه آدم اقرار و اعتراف كرد كه تمام اينها از طرف من است همان اقرار آدم باينها حق شكر مرا ادا كرد و براى بنده سزاوار است كه در هنگام سختى و بلاها خدا را مانند زمان نعمت‏ها و راحتى‏ها سپاسگزارى كند.


ادامه مطلب
امتياز:
بازديد:
[ ۳۰ مهر ۱۳۹۴ ] [ ۱۲:۲۶:۵۸ ] [ مدير سايت ]
 
هر كه در مرثيه حسين (عليه السّلام) شعري بگويد و بگريد و بگرياند، حق تعالي او را بيامرزد و بهشت را براي او واجب مي‎گرداند. 
 
هميشه زبان، مترجم عقل بوده ولي ترجمان عشق، چشم است. آنجا كه اشكي از روي احساس و درد و سوز مي‌ريزد، عشق حضور دارد ولي آنجا كه زبان با گردش منظم خود جمله‌هاي منطقي مي‌سازد عقل حاضر است. 
 
بنابراين همانطور كه استدلالات منطقي و كوبنده مي‌تواند همبستگي گوينده را با اهداف رهبران مكتب آشكار سازد قطره اشك نيز مي‌تواند اعلان جنگ عاطفي بر ضد دشمنان مكتب محسوب گردد. 
 
از اين رو گريه حضرت زينب عليهاالسلام بر اهل بيت عليهم السّلام گريه عاطفي و گريه پيام‌آور و يك نوع نهي از منكر و شعار شورانگيز و سوزاننده و رسواگر طاغوتيان و ستمگران بود. 
 
بر همين اساس است كه پيامبر اكرم و امامان عليهم السّلام كسي را كه آمادگي گريه كردن ندارد به تباكي (خود را به شكل گريه درآوردن) دعوت كرده‌اند تا ياد حسين در همه قرون و اعصار در خاطره‌ها زنده بماند. 
 
در اجر و ثواب گريه بر امام حسين عليه السّلام 
اجر و مزد گريه براي آن حضرت بسيار عظيم و بزرگ است و خداوند خود ضامن آن مي‌باشد. 
 
گريه براي آن حضرت سختي‌هاي زمان احتضار را از بين مي‌برد زيرا امام صادق عليه السّلام به مسمع بن عبدالملك فرمودند: آيا مصائب آن جناب (امام حسين عليه السّلام) را ياد مي‌كني؟ 
 
عرض كرد: بلي والله مصائب ايشان را ياد كرده و گريه مي‌كنم. 
 
حضرت فرمودند: آگاه باش كه خواهي ديد در وقت مردن پدران مرا كه به ملك الموت وصيت تو را مي‌كنند كه سبب روشني چشم تو باشد. 
 
همچنين فرمودند: اي مسمع گريه بر احوالات حسين (عليه السّلام) سبب مي‌شود كه ملك الموت بر تو مهربان‌تر از مادر گردد. 
 
گريه بر حضرت اباعبدالله الحسين (عليه السّلام) باعث راحتي در قبر، فرحناك و شادان شدن مرده، شادان و پوشيده بودن او در هنگام خروج از قبر است در حالي كه او مسرور است فرشتگان الهي به او بشارت بهشت و ثواب الهي را مي‌دهند. 
 
اجر و مزد هر قطره آن اين است كه شخص هميشه در بهشت منزل كند.(1) 
 
گريه كننده بر امام حسين عليه السّلام در بهشت با ايشان و هم درجه ايشان خواهد بود.(2) 
 
شيخ جليل جعفر بن قولويه در كامل از ابن خارجه روايت كرده است: 
روزي در خدمت امام صادق عليه السّلام بوديم و امام حسين عليه السّلام را ياد كرده و از او نام برديم. حضرت صادق عليه السّلام بسيار گريستند و ما نيز به تبع ايشان گريستيم. پس حضرت صادق عليه‌السّلام فرمودند كه امام حسين عليه السّلام مي‌فرمود من كشته گريه و زاري (اشكم) هستم نام من در نزد هيچ مؤمني برده نمي‌شود مگر آن كه محزون و گريان مي‌شود. 
 
در روايت آمده است هيچ روزي نبود كه اسم امام حسين عليه السّلام در نزد امام صادق عليه السّلام برده شود و آن امام در آن روز تبسمي بر لب بياورند. آن حضرت در تمام روز گريان و محزون بودند و مي‌فرمودند: امام حسين عليه السّلام سبب گريه هر مؤمن است. 
 
شيخ طوسي و شيخ مفيد از ابان بن تغلب روايت كرده‌اند كه حضرت صادق عليه السّلام فرمودند: نَفَس كسي كه براي مظلوميت ما محزون است تسبيح است و اندوه و ماتم او عبادت خدا و پوشيدن اسرار ما از بيگانگان جهاد در راه خداست .(3) 
 
شيخ كشي(ره) از زيد شحام روايت كرده است كه: من با جماعتي از كوفيان در خدمت امام صادق عليه السّلام بوديم، جعفر بن عفان وارد شد . حضرت او را اكرام كردند و نزديك خود نشاندند و فرمودند يا جعفر! 
 
جعفر عرض كرد: جانم، خدا مرا فداي تو كند. 
 
حضرت فرمودند: به من گفته‌اند تو در مرثيه و عزاي حسين (عليه السّلام) شعر مي‌گوئي. 
 
جعفر عرض كرد: بله، فداي تو شوم. 
 
حضرت فرمودند: پس بخوان. 
 
جعفر شروع به خواندن مرثيه نمود، حضرت امام صادق عليه السّلام و حاضرين مجلس گريستند. 
 
حضرت آنقدر گريست كه اشك چشم مباركش بر محاسن شريفش جاري شد. 
 
پس از آن حضرت صادق عليه السّلام فرمودند: به خدا سوگند، كه ملائكه مقرب در اينجا حاضر شدند و مرثيه تو را كه در مصائب حسين (عليه السّلام) خواندي شنيدند و بيشتر از ما گريستند و حق تعالي در همين ساعت بهشت را با تمام نعمت‌هاي آن براي تو واجب گردانيد و گناهان تو را آمرزيد. 
 
پس امام فرمودند: اي جعفر مي‌خواهي كه زيادتر بگويم؟ 
 
جعفر عرض كرد: بله، اي سيد من. 
 
حضرت فرمود: هر كه در مرثيه حسين (عليه السّلام) شعري بگويد و بگريد و بگرياند، حق تعالي او را بيامرزد و بهشت را براي او واجب مي‌گرداند. (4) 
 
شيخ صدوق (ره) در امالي از ابراهيم بن ابي المحمود روايت كرده كه امام رضا عليه السّلام فرمودند: ماه محرم ماهي بود كه اهالي جاهليت، جنگ و قتال را در آن ماه حرام مي‌دانستند، ولي اين امت جفاكار خون‌هاي ما را در آن ماه حلال دانستند و حرمت ما را هتك كرده و زنان و فرزندان ما را در آن ماه اسير كردند. آتش در خيمه‌هاي ما افروخته و اموال ما را غارت كردند. حرمت حضرت رسالت (صلي الله عليه و آله) را در حق ما رعايت نكردند. 
 
همانا مصيبت شهادت حسين (عليه السّلام) ديده‌هاي ما را مجروح گردانيد و اشك ما را جاري كرده . عزيز ما را ذليل گردانيده است و زمين كربلا مورث كرب و بلاء ما گرديد. 
 
پس بايد بر حسين بگريند، همانا گريه بر آن حضرت گناهان بزرگ را فرو مي‌ريزد. 
 
سپس حضرت رضا عليه السّلام فرمودند: پدرم چون ماه محرم داخل مي‌شد كسي آن حضرت را خندان نمي‌ديد. و اندوه و حزن پيوسته بر او غالب مي‌شد تا روز عاشورا. آن روز، روز مصيبت و حزن و گريه او بود و مي‌فرمود: امروز روزي است كه حسين (عليه السّلام) شهيد شده است. 
 
و همچنين شيخ صدوق از آن حضرت روايت كرده: هر كه روز عاشورا روز مصيبت و اندوه گريه او باشد حق تعالي روز قيامت را براي او روز شادي و سرور گرداند و ديده‌گانش در بهشت به نور ما روشن شود. (5) 
 
از ريان بن شبيب روايت شده است كه گفته روز اول محرم به خدمت امام رضا عليه السّلام رسيدم حضرت فرمودند: ... اي پسر شبيب اگر بر حسين (عليه السّلام) گريه كني و آب ديده‌گان تو بر روي تو جاري شود حق تعالي جميع گناهان صغيره و كبيره تو را مي‌آمرزد خواه اندك باشد و خواه بسيار. 
 
اي پسر شبيب: اگر مي‌خواهي خدا را ملاقات كني در حالي كه هيچ گناهي نداشته باشي حسين (عليه السّلام) را زيارت كن. 
 
اي پسر شبيب اگر مي‌خواهي كه در غرفه‌اي از بهشت با رسول خدا و ائمه طاهرين محشور شوي قاتلان حسين (عليه السّلام) را لعنت كن. 
 
اي پسر شبيب اگر بخواهي مانند شهداي كربلا باشي و ثواب آنها را داشته باشي هر گاه مصيبت آن حضرت را ياد كردي بگو: يا لَيتَني كُنتُ مَعَهُم فَاَفُوزَ فَوزًا عَظيماً؛ اي كاش من با ايشان بودم و رستگاري عظيمي مي‌يافتم. 
 
اي پسر شبيب اگر مي‌خواهي در درجات عاليه بهشت با ما باشي پس براي اندوه ما اندوهناك باش و در شادي ما شاد. بر تو باد ولايت و محبت ما كه اگر كسي سنگي را دوست داشته باشد حق تعالي او را در قيامت با آن محشور مي‌گرداند. (6) 
 
ابن قوليه با سند معتبر روايت كرده از ابي هارون مكنوف كه گفت: به خدمت حضرت صادق عليه السّلام مشرف شدم آن حضرت فرمودند. كه براي من مرثيه حسين (عليه السّلام) بخوان. من نيز شروع كردم به خواندن. 
 
امام فرمود: به اين صورت نخوان به همان سبك و سياقي كه نزد خودتان متعارف است و نزد قبر حسين (عليه السّلام) مي‌خوانيد بخوان. پس من خواندم. 
 
حضرت گريستند و من ساكت شدم. 
 
فرمود: بخوان، من خواندم تا آن اشعار تمام شد. 
 
حضرت فرمود: باز هم براي من مرثيه بخوان، من شروع كردم به خواندن اين اشعار: يا مَريَمُ قومُي فَاندُبي مَولاكِ وَ عَليَ الحُسَين فَاسعَدي بِبُكاكِ 
 
پس حضرت بگريست و زن‌ها هم گريستند و شيون نمودند و هنگامي كه از گريه آرام شدند فرمودند: اي اباهارون هر كس براي حسين (عليه السّلام) مرثيه بخواند و يك نفر را بگرياند بهشت بر او واجب مي‌شود. و سپس فرمودند: هر كس امام حسين عليه السّلام را ياد كند و بر او گريه كند بهشت بر او واجب مي‌شود. (7) 
 
به سند معتبر از عبدالله بن بكر روايت كرده‌اند كه گفت: روزي از حضرت صادق عليه السّلام پرسيدم كه يابن رسول الله اگر قبر حضرت امام حسين عليه‌السّلام را بشكافند آيا در قبر آن حضرت چيزي خواهند ديد؟ 
 
حضرت فرمود: اي پسر بكر چه بسيار عظيم است سؤال تو به درستي كه حسين بن علي عليهماالسّلام با پدر و مادر و برادر خود در منزل رسول خدا صلي الله عليه و آله مي‌باشند و با آن حضرت روزي خورده و شادماني مي‌كنند. 
 
گاهي بر جانب راست عرش آويخته و مي‌گويد پروردگارا وفا كن به عهدي كه با من بسته‌اي و نظر مي‌كند بر زيارت كنندگان خود، ايشان را با نام‌هايشان و نام پدرانشان مي‌شناسند. و نظر مي‌كنند به سوي آنهائي كه بر او گريه مي‌كنند و برايشان طلب آمرزش كرده و از پدرانشان مي‌خواهند كه براي آنها استغفار كنند و مي‌گويند: 
اي گريه كننده بر من اگر بداني خدا چه جيزي براي تو مهيا كرده از ثواب‌ها، هر آينه شادي تو زيادتر از اندوه تو خواهد شد. 
 
آن بزرگوار از حق تعالي درخواست مي‌كند كه هر گناه و خطا كه گريه كننده بر او كرده است بيامرزد. (8) 
 
ارزش قطره اشك براي امام حسين عليه السلام 
قطره‌اي از آن اگر در جنهم بيفتد آتش و حرارت آن را خاموش مي‌كند. 
 
ملائكه خود آن اش‌كها را گرفته و در شيشه‌اي ضبط مي‌كنند. (9) 
 
براي هر عملي ثواب محدودي است جز ثواب آن اشك كه اجر آن محدوديتي و يا اتمامي ندارد. 
 
چشم گريان در عزاي امام حسين عليه السّلام و ارزش آن
اگر اشك بر امام حسين عليه السّلام داراي اين همه اعتبارست يقينا چشمي كه در عزاي او گريان باشد نيز خواص و ويژگي‌هاي مربوط به خود را دارد. 
 
خواص چشم گريان در عزاي امام حسين عليه السلام 
آن چشم در نزد خداوند از تمام چشم‌ها محبوب‌تر است.(10) 
 
همه چشم‌ها در روز قيامت گريانند مگر چشمي كه بر امام حسين عليه السّلام گريه كرده باشد. (11) 
 
آن چشم روشن شود به نور كوثر و نظر به آن. (12) 
 
آن چشم را ملائكه تبرّك مي‌كنند و اشك را خود از آن پاك مي‌كنند.(13) 
 
خواص گريه براي امام حسين عليه السلام 
هر كسي كه تا به حال خداوند اين مرحمت را در حق او نموده باشد و توانسته باشد قطره اشكي در عزاي آن حضرت از ديدگان جاري سازد به خوبي آثار و بركات نوراني و حالات معنوي وصف ناشدني آن را در يافته اما گريه براي آن حضرت خواصي مربوط به خود را دارد كه ما اجمالاً بعضي از آن را ذكر مي‌كنيم: صله حضرت محمد صلي الله عليه و آله است. (14) 
 
مساعدت و ياري حضرت زهرا سلام الله عليها است زيرا آن مكرمه هر روز در عزاي فرزندنش مي‌گريد. (15) 
 
اداء حق پيامبر صلي الله عليه و آله، خدا و ائمه هدي عليهم السّلام است. (16) 
 
گريه براي آن حضرت تأسي به انبياء، ملائكه و عبادالصالحين خداوند است. 
 
اداء مزد رسالت پيامبر است زيرا در قرآن آمده كه مزد رسالت پيامبر مودّت ذي القربي (دوستي با خاندان رسول خدا) است. ترك آن جفا به آن حضرت است. (17) 
 
تسلي دهنده دل از جميع گريه‌ها و اندوه‌ها است. (18) 
 
خواص مجالس ذكر مصائب امام حسين عليه السّلام 
كساني كه در مجالس ذكر او شركت مي‌كنند به خوبي حال و هواي آنجا را درك كرده و ارتباط معنوي عميقي با حضرتش برقرار مي‌سازند، اما بر طبق احاديث و روايات متعدد مجالس آن حضرت داراي ويژگي‌هايي است: 
 
1- هر كس بنشيند در مجالسي كه در آن به امر ائمه عليهم السّلام پرداخته شده و ذكر مصائب آنان است دل او نمي‌ميرد در آن روزي كه دل‌ها مي‌ميرند. (19) 
 
2- اينگونه مجالس محبوب خدا، رسول او و ائمه عليهم السلام مي‌باشد.(20) 
 
3- نَفَس فرد عزادار در آن مجلس تسبيح خداوند است.(21) 
 
4- اين مجالس محل نَظَر حضرت امام حسين عليه السّلام است. زيرا آن جناب در عرش است و از آنجا به سوي سرزمين كربلا و زوّار و گريه‌كنندگان خود نظاره مي‌كنند. (22) 
 
5- ملائكه مقرب خداوند درآن مجلسي حاضر مي شوند. 
 
6- مجلس عزاي امام حسين عليه السّلام هر جا بر پا شود آنجا قبه و بارگاه اوست . 
 
7- معراج گريه‌كنندگان است زيرا كه محل نزول صلوات و رحمت الهي و غفران ذنوب و ... است. 
 
8- اين مجالس از ديگر مجالس اشرف و افضل است.(23) 
 
 
پي‌نوشت‌ها: 
1- بحارالانوار، ج44، ص289 و كامل الزيارات باب32، ص101 
2- بحارالانوار /278/44/ امالي صدوق مجلسي 17/ ص68 
3- منتهي الآمال ، ج 1، ص 538 
4- منتهي الآمال ، ج 1، ص 539 
5- منتهي الآمال ، ج 1، ص 540 
6- منتهي الآمال ، ج 1، ص 541 
7- منتهي الآمال ، ج 1، ص 542 
8- منتهي الآمال ، ج 1، ص 543 
9- منتخب طريحي/140/2 
10- بحارالانوار /207/45، كامل الزيات باب26 ص81 
11- بحارالانوار /293/44، عوالم /534/17 
12- بحارالانوار /290/44، كامل الزيارات باب 32 ص102 
13- بحارالانوار /305/44، تفسير امام حسن عسگري (عليه السّلام) ص369 
14- بحارالانوار /207/45، كامل الزيارات باب 26 ص81 
15- بحارالانوار /209/208/45، كامل الزيارات باب ص82 
16- بحارالانوار /207/45، كامل الزيارات باب 26 ص81 
17- بحارالانوار ، ج 45، ص 205 وكامل الزيارات ، باب 26، ص 79 
18- ترجمه خصائص الحسينيه ، ص 257 
19- بحارالانوار /278/44، امالي صدوق مجلسي 17 ص68 
20- بحارالانوار /282/42، قرب الاسناد ص) 18 
21- بحارالانوار /278/44، امالي صدوق ، مجلس 17، ص 68 
22- بحارالانوار /292/44، كامل الزيارات باب 32ص103 
23- ترجمه خصائص الحسينيه ، ص 256
 
 
 

ادامه مطلب
امتياز:
بازديد:
[ ۲۹ مهر ۱۳۹۴ ] [ ۰۸:۱۸:۴۲ ] [ مدير سايت ]
نجات از شقاوت تسبيحات حضرت زهرا(عليهاالسلام) از آثار و بركات بسيارى برخوردار است كه از جمله‏ى آنها نجات يافتن از شقاوت و بدبختى است. هر انسانى به تناسب بينش و نگرشى كه به جهان هستى و وجود پرآشوب خود دارد به دنبال خوشبختى است، و به عبارتى ديگر يكى از مهمترين مسائلى كه همه‏ى انسانها را آگاه يا ناآگاه به خود مشغول داشته است به طورى كه كارهاى زندگى و برنامه‏هايشان را در جهت وصول به آن پى‏ريزى مى‏كنند، مسئله‏ى رسيدن به سعادت و گريز از شقاوت است. منتهى از آنجايى كه انسان اختيار دارد؛ راه خودش را بايد آزادانه انتخاب كند. لذا انسان بعد از اين كه راه برايش نمايان شد، گاهى حسن انتخاب به خرج مى‏دهد و راه هدايت مى‏پيمايد، و گاهى سوء انتخاب به خرج داده و راه ضلالت و گمراهى پيش مى‏گيرد. و اين مسئله شقاوت و سوء عاقبت مسئله‏اى است كه همه‏ى آنان كه به خود آمده‏اند، از آن مى‏ترسند و آنها كه بصيرت ندارند و در خواب غفلت عمر مى‏گذرانند از آن نيز به غفلت به سر مى‏برند. لذا آن دسته كه داراى بصيرت هستند، به لحاظ خوف از شقاوت هميشه دست به دعا و ذكر بلند مى‏كنند و با تضرع و اصرار از خداى خويش طلب دورى از شقاوت و رسيدن به سعادت مى‏نمايند. مداومت بر تسبيحات حضرت فاطمه(عليهاالسلام)، موجب محفوظ ماندن از شقاوت و بدبختى است. از اين رو شايسته نيست كه از بركات و آثار آن غفلت نموده و در انجام آن كوتاهى و سستى نماييم. امام صادق(عليه‏السلام) در اين رابطه مى‏فرمايد: «يا ابا هارون، انا نامر صبياننا بتسبيح فاطمه عليهاالسلام كما نامرهم بالصلاه، فالزمه، فانه لم يلزمه عبد فشقى»(1)؛ اى ابا هارون! ما بچه‏هاى خود را همانطور كه به نماز امر مى‏كنيم به تسبيحات حضرت فاطمه(عليهاالسلام) نيز امر مى‏كنيم. تو نيز بر آن مداومت كن، زيرا هرگز به شقاوت نيفتاده است بنده‎اي كه بر آن مداومت نموده است. امام صادق(عليه‏السلام) در اين رابطه مى‏فرمايد: اى ابا هارون! ما بچه‏هاى خود را همانطور كه به نماز امر مى‏كنيم به تسبيحات حضرت فاطمه(عليهاالسلام) نيز امر مى‏كنيم. تو نيز بر آن مداومت كن، زيرا هرگز به شقاوت نيفتاده است بنده‎اي كه بر آن مداومت نموده است. و نيز از اين حديث شريف استفاده مى‏شود كه شايسته است والدين محترم، تسبيحات حضرت زهرا (عليهاالسلام) را مانند نماز به فرزندانشان تعليم كنند، باشد كه مشمول اين حديث گردند. دورى شيطان و خشنودى خدا شيطان همواره دشمن ديرينه‏ى انسان بوده و هست و هيچگاه انسان از حيله‏ها و خواطر شيطانى او در امان نيست. شيطان بنا بر آيات الهى، دشمن قسم خورده‏ى انسان است تا او را به هر طريق ممكن به گمراهى بكشاند. از اين رو آدمى هميشه در معرض تهاجم شيطان و وساوس شيطانى است. بعضى انسانها در مقابل اين تهاجم شيطانى و خواطر نفسانى هميشه در حال فرارند كه در اين صورت همواره مورد تعقيب شيطان و خواطرند، و هيچگاه خلاصى ندارند و اى بسا در آخر خسته شده و نفس‏زنان تسليم شوند، و عده‏اى اندك در تلاش‏اند كه با مداومت بر ذكر و فكر و عمل، چنان رفتار كنند كه شيطان و خواطر را از خود فرارى دهند و شيطان را از خود دور كنند كه البته راهى است مشكل. كسانى كه به اين مقام برسند داراى نفس مطمئنه خواهند شد كه ديگر دگرگونى در آن راه ندارد. وقتى انسان توانست شيطان را از خود دور و طرد كند، و به طاعات عمل نمايد و در كارها و اذكار و عبادت‎هاى خود اخلاص ورزد، رضايت خدا نيز حاصل گردد، چون شيطان و وساوس او يكى از بزرگترين موانع كسب رضايت و خشنودى حقتعالى است. آرى رضا و رضوان خداوند سبحان مطلوب سالكان و منتهاى آرزوى عارفان است. يكى از راه‎هايى كه مى‏تواند شيطان را از انسان دور كرده و موجبات رضاى الهى را فراهم آورد مداومت بر تسبيحات حضرت فاطمه‏(عليهاالسلام) است. امام باقر(عليه‏السلام) مى‏فرمايد: «من سبح تسبيح فاطمه عليهاالسلام ثم استغفر، غفر له، و هى مائه باللسان، و الف فى الميزان، و يطرد الشيطان، و يرضى الرحمان»(2)؛ هر كس تسبيحات حضرت فاطمه(عليهاالسلام) را بجا آورد و پس از آن استغفار كند، مورد مغفرت قرار مى‏گيرد، و آن تسبيح به زبان صد تا است، و در ميزان (اعمال) هزار (ثواب) دارد، و شيطان را دور كرده، و خداى رحمان را خشنود و راضى مى‏نمايد. امام باقر(عليه‏السلام) مى‏فرمايد: هر كس تسبيحات حضرت فاطمه(عليهاالسلام) را بجا آورد و پس از آن استغفار كند، مورد مغفرت قرار مى‏گيرد، و آن تسبيح به زبان صد تا است، و در ميزان (اعمال) هزار (ثواب) دارد، و شيطان را دور كرده، و خداى رحمان را خشنود و راضى مى‏نمايد. از امام صادق(عليه‏السلام) روايت است كه وقتي انسان در جاى خواب خود مى‏خوابد، فرشته‏ي بزرگوارى و شيطان سركشي به سوى او مى‏آيند، پس فرشته به او مى‏گويد: روز خود را به خير ختم كن و شب را با خير افتتاح كن، و شيطان مى‏گويد: روز خود را با گناه ختم كن و شب را با گناه افتتاح كن. اگر اطاعت فرشته كرد و تسبيحات حضرت زهرا( عليهاالسلام) را در وقت خواب خواند، فرشته آن شيطان را مي‏راند و از او دور مى‏كند، و او را تا هنگام بيدارى محافظت مى‏كند، پس باز شيطان مى‏آيد و او را امر به گناه مى‏كند و ملك او را به خير امر مى‏كند. اگر از فرشته اطاعت كرد و تسبيح آن حضرت را گفت آن فرشته، شيطان را از او دور مى‏كند و حقتعالى عبادت تمام آن شب را در نامه‏ى عملش مى‏نويسد.(3) برائت از دوزخ و نفاق بنا بر روايت امام صادق(عليه‏السلام)، تسبيحات حضرت زهرا(عليهاالسلام) از جمله‏ى ذكر كثيرى است كه خداوند در قرآن كريم ياد فرموده است: «تسبيح فاطمة الزهراء عليهاالسلام من الذكر الكثير الذى قال الله عز و جل: «واذكروا الله ذكرا كثيرا.» و از طرفى رسول گرامى اسلام فرموده است: «من اكثر ذكر الله عز و جل احبه الله و من ذكر الله كثيرا كتبت له برائتان؛ برائة من النار و برائة من النفاق»(4)؛ هر كس ذكر خداى عزوجل را بسيار كند خداوند او را دوست دارد، و هر كس ذكر خدا را بسيار كند براى او دو برائت(منشور آزادى) نوشته شود: يكى برائت از آتش جهنم، و ديگرى برائت از نفاق و دورويى. لذا تسبيحات صديقه‏ى طاهره اگر با شرائطش انجام پذيرد، موجب برائت از دوزخ و نفاق مى‏ گردد. پي‎نوشت‎ ها: 1ـ فروع كافى، كتاب الصلاه، ص 343، ح 13. 2ـ وسائل الشيعه، ج 4، ص 1023، ح 3. 3ـ شيطان دشمن ديرينه‏ى انسان، محمد نصيرى، ص 136. 4ـ اصول كافى، ج 2، ص 499، ح 3. منبع : تبيان گردآوري : گروه اينترنتي نيك صالحي
ادامه مطلب
امتياز:
بازديد:
[ ۲۳ مهر ۱۳۹۴ ] [ ۰۲:۲۹:۱۶ ] [ مدير سايت ]

ريا؛ فاسد كننده نماز


برخي انگيزه ها و نيت ها همچون ريا و عجب عبادت را به طور كلي فاسد و باطل مي كنند .


برخي انگيزه ها و نيت ها همچون ريا و عجب عبادت را به طور كلي فاسد و باطل مي كنند و نه تنها باعث مي شوند آن عبادت هيچ اثر مثبتي نداشته باشد كه موجب سقوط انسان نيز مي شوند. ريا يكي از مهم ترين موانع تأثير اعمال عبادي است.

 

ريا، زمينه ساز بطلان اعمال

ريا يعني خودنمايي و خود را به ديگران نشان دادن؛ يعني انسان عمل را به اين انگيزه انجام مي دهد كه ديگران ببينند و تعريف و تمجيد كنند و او از اين تعريف ها لذت ببرد و خوشحال شود.

منافقان مي خواهند خدا را فريب دهند؛ در حالي كه او آن ها را فريب مي دهد؛ و هنگامي كه به نماز بر مي خيزند، با كسالت بر مي خيزند؛ و در برابر مردم ريا مي كنند؛ و خدا را جز اندكي ياد نمي نمايند. (نساء/142)

نقطه مقابل اخلاص «ريا» است، كه در آيات و روايات اسلامي از آن مذمت شده است و آن را عاملي براي بطلان اعمال و نشانه اي از نشانه هاي منافقان و نوعي شرك به خدا معرفي كرده اند. رياكاري تخريب كننده فضائل اخلاقي و عاملي براي از بين بردن لطافت روح و جان انسان هاست. رياكاري اعمال را ضايع و انسان را از پرداختن به محتوا و حقيقت عمل باز مي‌دارد. انسان رياكار مستمر در انديشه ظاهر عمل خويش بوده و از كيفيت باطن آن باز مي ماند.

ريا انسان را از خدا دور و به بندگان او وابسته مي سازد، به بندگاني كه با ثنا و چرب زباني موجبات خوشحالي رياكاران را فراهم مي سازند. رياكاري يكي از ابزارهاي مهم شيطان براي گمراه ساختن انسان هاست. او از نياز ذاتي انسان ها به تعريف و تمجيد سوء استفاده نموده و او را به چاه تاريك خودبيني و نگريستن در ظاهر اعمال فرو مي اندازد.

تعبير به «ويل» در قرآن مجيد در27 مورد آمده است و غالباً در مورد گناهان بسيار سنگين و خطرناك است. به كار بردن، اين تعبير در مورد رياكاران نيز حكايت از شدت زشتي عمل آنها مي كند

رياكاري تخريب كننده فضائل اخلاقي و عاملي براي پاشيدن بذر رذائل در روح و جان انسانهاست. رياكاري اعمال را تو خالي و انسان را از پرداختن به محتوا و حقيقت عمل باز مي دارد.

رياكاري يكي از ابزارهاي مهم شيطان براي گمراه ساختن انسانهاست.

قرآن مۆمنان را انجام اعمال همراه با ريا نهي مي كند و به آنها دستور مي دهد كه با رعايت تقوا و اخلاص بر همه مشكلات غلبه كنند و سرنوشت رياكاران هوسباز و بي تقوا را در ميدان بدر فراموش ننمايند.

در آيه ي ديگري از قرآن كريم است كه مي فرمايد: «واي بر نمازگزاراني كه نماز را به دست فراموشي مي‌سپارند و از آن غفلت مي كنند، آنها كه ريا مي كنند و مردم را از ضروريات زندگي باز مي دارند

تعبير به «ويل» در قرآن مجيد در 27 مورد آمده است و غالباً در مورد گناهان بسيار سنگين و خطرناك است. به كار بردن، اين تعبير در مورد رياكاران نيز حكايت از شدت زشتي عمل آنها مي كند.

از آنچه در آيات قرآن آمده زشتي گناه ريا و خطرات آن براي سعادت انسان آشكار مي شود و بخوبي روشن مي گردد كه يكي از موانع مهم تهذيب نفس و پاكي قلب و روح همين ريا كاري است كه نقطه مقابل آن خلوص نيت و پاكي دل است.(تفسير قرطبي، ج6، ص 4108، و4109121- همان.122- همان.123- الدر المنشور ؛ طبق تفسير الميزان، ج13، ص 407)

ريا انسان را از خدا دور و به بندگان او وابسته مي سازد، به بندگاني كه با ثنا و چرب زباني موجبات خوشحالي رياكاران را فراهم مي سازند. رياكاري يكي از ابزار هاي مهم شيطان براي گمراه ساختن انسان هاست. او از نياز ذاتي انسان ها به تعريف و تمجيد سوء استفاده نموده و او را به چاه تاريك خودبيني و نگريستن در ظاهر اعمال فرو مي اندازد

رياي در نماز در قرآن

قرآن كريم در خصوص رياي در نماز دو آيه دارد:

پس واي بر نمازگزاراني كه از نمازشان غافلند؛ آنان كه ريا مي كنند.«ماعون،4-6»

در آيه ديگر رياي در نماز را علامت «نفاق» معرفي مي كنند:

منافقان با خدا نيرنگ مي كنند و حال آن كه او با آنان نيرنگ خواهد كرد و چون به نماز ايستند با كسالت برخيزند با مردم ريا مي كنند و خدا را جز اندكي ياد نمي كنند.«نساء،142»

 

نشانه هاي رياكاران

· اگر تنها باشد، اعمال خود را با كسالت انجام ميدهد!

· اگر در ميان مردم باشد، با نشاط انجام مي دهد!

· هرگاه او را مدح و ثنا گويند، بر عملش مي افزايد!

· هرگاه ثنا نگويند، از آن مي كاهد!

يادمان باشد مرز بين اخلاص و ريا انديشه و نيات ماست و نيات ما بر هيچ كس جز خداي باريك و تعالي مشخص نيست، پس به خاطر افكار خود بر ديگران بد گمان نشويم و آنان را به ريا متصف ننماييم كه كاري بس ناپسند است.

گويند مرحوم شيخ مرتضي انصاري(قدس سره) همه روزه به زيارت حضرت اميرالمؤمنين علي(عليه السلام) مشرف و در مقابل ضريح، زيارت جامعه مي خواندند. روزي شخصي از غرض ورزان به مرحوم شيخ عرض كرد: تا كي اين همه ريا كاري!؟ شيخ با كمال متانت و خوشرويي فرمود: شما هم اين ريا را انجام دهيد...

 

 

 

 

 

آثار ربا

1- انحراف از عقل و شرع.
يعني خورندگان و گيرندگان ربا، در روز قيامت به شكل ديوانه‌ها از گور برمي خيزند و اهل محشر به اين نشانه آن‌ها را مي‌شناسند و حشر ربا خواران بااين صورت براي‌اين است كه در دنيا از طريق عقل و شرع منحرف شده و از مقتضاي‌حيات انساني‌كه مهرباني‌و عدالت و كمك به يكديگر است دور گرديدند و در حقيقت ربا خواران در همين دنيا مجنون و ممسوس شيطان و متحرك به حركت اويند. (46)
2- ربا اختلاف طبقاتي و انقلاب مي‌سازد. شكي‌نيست كه اين معامله اي‌ است ظالمانه و غير عادلانه و برخلاف وجدان و فطرت انساني و بر هم زنندة نظام اجتماعي‌است چون از طرف بدهكار فقر و تنگدستي زياد مي‌گردد، از لوازم اين فاصله، نفرت وبغض شديد فقراء‌به اغنيا است و ضررش براي ‌نظام اجتماعي‌ بشر و انقلاب‌هاي خونيني كه ناشي ‌از اختلافات طبقاتي است پر ظاهر است چنانچه بعضي‌از دانشمندان و محققين همين موضوع را يكي از اسباب پيدايش جنگ جهاني‌دانسته اند. (47)
3- ربا خوار از خيرات محروم است. مفاسد عظيمه معنوي ربا خواري هم زياد است، محروميت از آثار خير و بركات معنوي كه در كسب و كار و جنبش و سعي در تحصيل معاش است چنانچه رسول خدا مي‌فرمود: عبادت هفتاد قسم است، افضل اقسام آن طلب مال حلال است. (48)
4 - محروميت از توكل به خدا، از آن جمله محروميت از صفت توكل به خداوند و تضروع و التجاء به درگاه او و طلب بركت از اوست زيرا كه تمام اميد ربا خوار همان سودي است كه مي‌خواهد از طلبكار بيچاره بگيرد و اين شرك آشكار است. (49)
5- عذاب دردناك و جاوداني. اگر ربا خوار از كرده خود پشيمان نشود وبه اين عمل شنيع مصرو حكم تحريم الهي را نپذيرد، از كساني‌خواهد بود كه هميشه در آتش جهنم معذب است؛ و هرگز نجاتي‌برايش متصور نيست و خداوند مي‌فرمايد: و كسي‌كه ترك نكند آنچه را كه خداوند نهي‌فرموده و بر آن گناه باز گردد، پس ايشان ملازمان دوزخ و در آن هميشگي‌خواهند بود. (50)
6- مال ربوي بي بركت است. خداوند متعال مي‌فرمايد: خدا مال ربا را كم و بي‌بركت مي‌كند و صدقات را بركت مي‌دهد، و خدا دوست نمي‌دارد هر ناسپاسي‌را كه محرمات الهيه را حلال دانسته مرتكب گردد. (51)
7- جنگ با خدا و پيامبر. خداوند متعال مي‌فرمايد: پس اگر فرمان نبريد و ربا را ترك نكرديد پس بدانيد و تعيين كنيد به جنگ بزرگي با خدا و پيغمبرش. (52)
8-دين را از بين مي‌برد. زاره گفت به حضرت صادق (ع) عرض كردم اينكه خداوند از قرآن مجيد مي‌فرمايد، خداوند كم مي‌گرداند و بركت را مي‌برد از مال ربائي و صدقات را زياد مي‌كند، در حالي كه كسي‌را مي‌بينم كه ربا مي‌خورد و مالش هم زياد مي‌شود، آن حضرت فرمود كدام كم شدن و بي‌بركتي‌بدتر از اين است كه يك درهم ربا، دين خورنده‌اش را از بين مي‌برد و اگر هم از گناه خود توبه نمايد، مالش رفته و گدا مي‌شود. (53)
9- موجب هلاكت مي‌شود. رسول اكرم (ص) فرمود: كه هرگاه زنا و ربا خواري در قريه اي رواج يابد در هلاكت اهلش اذن داده مي‌شود. (54)
10- به زلزله و فرو رفتن در زمين مبتلا شوند. رسول اكرم (ص) فرمود:هر گاه امت من ربا خوار شدند به زلزله و فرو رفتن در زمين مبتلا مي‌شوند (55)
11- ربا بدتر از زنا است. امام صادق (ع) مي‌فرمايد: يك درهم ربا نزد خدا از بيست مرتبه، سي‌مرتبه، هفتاد مرتبه زنا با محرم خود بدتر و سخت‌تر است. (56)

 

 

 

 

خداوند تبارك و تعالي در آيه 142 سوره نسا مي فرمايد: "و هنگامي كه به نماز بر مي خيزند، با كسالت و بي ميلي بر مي خيزند و در برابر مردم ريا مي كنند و خدا را جز اندكي ياد نمي نمايند". از اين رو يكي از رذايل اخلاقي كه نمازگزار بايد از آن دوري كند ريا است. ريا علاوه بر آن كه عمل انسان را فاسد مي كند، خود نيز از گناهان بزرگ است، زيرا ريا به منزله شرك مي باشد و شرك بدترين گناه كبيره است.

 ريا عبارت از تظاهر و خودنمايي و اظهار عمل به انگيزه جلب توجه و ستايش مردم است. امام صادق(عليه السلام) مي فرمايد: هر نوع ريايي شرك است، همانا كسي كه براي مردم كار كند، ثواب او بر مردم مي باشد و كسي كه براي خدا عمل كند، ثواب او بر خدا خواهد بود.

 شخص رياكار، مشرك، منافق، مغضوب پروردگار عالم و اهل عذاب است. از رسول خدا(صلي الله عليه واله) درباره نجات روز قيامت پرسيدند، فرمود نجات در اين است كه با خدا نيرنگ ننماييد. به درستي كه هر كسي با خدا خدعه و نيرنگ نمايد خدا هم به او خدعه مي كند، يعني جزاي خدعه اش را به او مي رساند و ايمان را از او مي گيرد و اگر بفهمد خود را فريب داده است نه خدا را. پس از ريا بپرهيزيم به درستي كه ريا شرك به خداست. روز قيامت، ريا كار به چهار اسم خوانده مي شود؛ كافر يا فاجر يا مكار يا خاسر. عمل تو باطل و اجر تو ضايع است، پاداش خود را از كسي كه برايش اين عمل را انجام داده اي، بخواه. همچنين از آن حضرت آمده است كه فرمود: آتش جهنم و اهل آن از رياكاران مي نالند، پرسيده شد كه چگونه آتش ناله مي كند؟ فرمود: از شدت و گرمي آتش كه رياكاران بدان معذبند.

 ريا خيلي ظريف و دقيق است و در شكل هاي مختلف ظاهر مي شود، خواه در پنهان و خواه آشكار و گاهي شخص رياكارخودش هم متوجه نيست كه ريا در اعمال او رخنه كرده است. ريا در اعمال انسان و عبادات و غيره وارد مي شود و آن اعمال و عبادت را نابود و تباه مي سازد.

 ريا در نماز مورد مذمت و سرزنش واقع شده و نمازگزار نماز خود را به وسيله ريا از بين مي برد. خداوند در آيات 4 تا 7 سوره ماعون نمازگزاران رياكار را مورد مذمت قرار داده مي فرمايد: واي بر نمازگزاراني كه نماز خود را به دست فراموشي مي سپارند و آنها كه ريا مي كنند و ديگران را از ضروريات زندگي منع مي نمايند.

 در آيات فوق دو گرو از نمازگزاران را مورد مذمت قرار گرفته است؛ آن كساني كه در نمازشان سهو مي كنند، اهميت به نماز نمي دهند، نسبت به آن سهل انگار و بي تفاوت هستند و بر اثرسهل انگاري نماز را ترك مي كنند، يا در وقتش انجام نمي دهند و يا آن را سرسري و ناقص انجام مي دهند. و نمازگزارن رياكار كه نماز را براي خدا بر پا نمي دارند و در انجام آن ريا كاري مي كنند. هر دو گروه سزاوار عذاب سخت الهي هستند.

 رسول خدا(صلي الله عليه واله) مي فرمايد: كسي كه براي خود نمايي نماز بخواند مشرك است. و در حديثي ديگر از پيامبر(صلي الله عليه واله) آمده است كه فرمود: روز قيامت به كساني كه اعمال خود را از روي تظاهر و ريا انجام داده اند گفته مي شود كه شما نماز خوانديد و روزه گرفتيد و صدقه داديد وجهادكرديد و قرآن خوانديد، براي اين كه كارهاي شما در ميان مردم بازگو شود، مردم همه كارهاي شما را بازگو كردند. سپس فرمود اينها اولين كساني هستند كه آتش دوزخ بر آنها شعله ور مي شود.

اميرالمومنين (عليه السلام) مي فرمايد: "ريا آفت عبادت است". در نتيجه نماز گزار بايد اخلاص در عبادت و دوري از ريا را كاملا مراقبت كند، اما گاهي اوقات اين مراقبت از حد عادي بيرون مي رود و به صورت وسوسه در مي آيد و به خصوص آنها كه در آغاز راه هستند بيشتر دچار اين گونه و سوسه ها مي شوند. در اينجا وظيفه آن است كه به وسوسه ريا توسط شيطان اعتنا نكنيم و همين كه از خطور اين گونه تصورات و اوهام ناراحت هستيم دليل بر آن است كه ريايي در كار نيست واين شيطان است كه مي خواهد ما را از راه باز دارد.


ادامه مطلب
امتياز:
بازديد:
[ ۱۶ مهر ۱۳۹۴ ] [ ۱۰:۰۳:۰۸ ] [ مدير سايت ]

بسم الله الرحمن الرحيم

در اين پست بنده 4 قطعه صوتي را قرار داده ام كه درمورد علائم دجال و چگونگي نجات يافتن از فتنه دجال و تمام ويژگي هاي دجال صحبت ميشود. اميدوارم خوشتان آيد.

پارت 1  http://uploadboy.com/wona2stbxnt4.html

 پارت2  http://uploadboy.com/184n62cmlssk.html  

پارت3  http://uploadboy.com/vvndofyghpqn.html 

پارت4  http://uploadboy.com/b88px860wzuk.html


ادامه مطلب
امتياز:
بازديد:
[ ۱۴ مهر ۱۳۹۴ ] [ ۰۸:۳۶:۳۶ ] [ مدير سايت ]
[ ۱ ][ ۲ ][ ۳ ]
.: Weblog Themes By bigsite :.

درباره وبلاگ

با سلام. اين وبلاگ مطعلق به شماست. لطفا مطالب را بخوانيد. نظراتتونرو هم حتما بدهيد.
پنل کاربري
نام کاربري :
پسورد :
نظرسنجی
نظر شما راجب وبلاگ ما چيست ؟ اگر نقصي دارد لطفا در ادامه مطلب كليك كرده و نظ دهيد چه كار كنيم
عاليه
خوبه
متوسط
ضعيفه
نياز به كار دارد
     نتیجه

لينک هاي تبادلي
فاقد لینک
تبادل لينک اتوماتيک
لينک :
خبرنامه
عضويت لغو عضويت
امکانات وب